فیلم Casino Royale 1967

پارودی مأمور مخفی سایکدلیک با بازیگرانی برجسته سازمانی مرموز به نام SMERSH در حال قتل‌عام مأموران برجسته از کشورهای مختلف است و این باعث می‌شود جیمز باند بازنشسته (دیوید نیون) دوباره از کناره‌گیری بازگردد. پیتر سلرز نقش «جیمز باند» جوان‌تری را بازی می‌کند و وودی آلن هم در نقش یک «جیمز باند» کوتوله حضور دارد. اورسون ولز نقش سرمنفور اصلی را بر عهده دارد و ویلیام...

پارودی مأمور مخفی سایکدلیک با بازیگرانی برجسته سازمانی مرموز به نام SMERSH در حال قتل‌عام مأموران برجسته از کشورهای مختلف است و این باعث می‌شود جیمز باند بازنشسته (دیوید نیون) دوباره از کناره‌گیری بازگردد. پیتر سلرز نقش «جیمز باند» جوان‌تری را بازی می‌کند و وودی آلن هم در نقش یک «جیمز باند» کوتوله حضور دارد. اورسون ولز نقش سرمنفور اصلی را بر عهده دارد و ویلیام هولدن و جان هیستون هم نقش‌های کوتاهی دارند. «کازینو رویال» (۱۹۶۷) در تاریخ سینما بدنام است و معمولاً منتقدان و سینمادوستان از آن بدشان می‌آید، اما در واقع از پارودی‌های هم‌عصر جاسوسی مثل «In Like Flint» و «Fathom» برتر است. فیلم در اصل برای چهار بخش و چهار کارگردان طراحی شده بود، اما در نهایت شش کارگردان داشت. ابتدا چهار نویسنده (اگر کتاب ایان فلمینگ را هم حساب کنیم) در پروژه بودند اما در نهایت یازده نویسنده مشارکت کردند. ولز و سلرز با هم کنار نیامدند و از همکاری خودداری کردند. این یکی از پرهزینه‌ترین فیلم‌های زمان خود بود و بیش از هر یک از فیلم‌های جیمز باند تا آن زمان خرج برداشت. با وجود مشکلات—از جمله اخراج سلرز پیش از فیلم‌برداری تمام صحنه‌هایش—فیلم به‌طور شگفت‌انگیزی تبدیل به یک هجو مأمور مخفی دههٔ ۶۰ بامزه می‌شود. توصیه می‌کنم از زیرنویس استفاده کنید تا همهٔ بازی‌های زبانی را متوجه شوید و روند ماجرا را دنبال کنید. بازیگران زن درخشان‌اند: باربارا بوچهت (منی‌پنی) و جوآنا پتت (ماتا باند) در رأس‌اند و همچنین اورسولا اندرس (وسپر لیند)، ژاکلین بیست (میس گودتایز)، دبورا کر (لیدی فیونا) و چند نفر دیگر از جمله کارولین مونرو و ورونیکا کارلسن در نقش‌های کوتاه حضور دارند. فیلم بیش از حد طولانی است: ۲ ساعت و ۱۱ دقیقه. فیلم‌برداری در ایرلند، اسکاتلند و انگلستان انجام شده است. نمره: B- خیلی کمدی خسته‌کننده عمدتاً فراموش‌شدنی. نیون نقش باند را بازی می‌کند و داستان می‌کوشد بامزه باشد، اما طنز برای من یا خیلی خشک است یا خیلی بی‌رمق؛ مطمئن نیستم کدام. نتوانستم خط داستان را دنبال کنم، بنابراین بگذارید بگوییم گیج‌کننده است. اوج بزرگی در پایان وجود دارد که احتمالاً انتظارش را ندارید. با این حال، با امتیاز ۳/۱۰، این سه برابر بهتر از نسخهٔ جدی ۰۰۷ از «کازینو رویال» است. سرانجام تمامش را دیدم—نمی‌توانم بگویم از آن متنفرم دیگر از شمار دفعاتی که تلاش کرده‌ام این فیلم را از ابتدا تا انتها ببینم، دست کشیده‌ام؛ حالا که بالاخره تمامش را دیدم، از آن متنفر نبودم. یک نقشهٔ شوم جهان را تهدید می‌کند و «ام» (جان هیستون) همتایانش در فرانسه، روسیه و آمریکا را قانع می‌کند که تنها یک راه برای خنثی‌سازی این توطئه وجود دارد. وارد می‌شود سر جیمز باند اصلی، که به‌تازگی شوالیه شده—«سر جیمز باند» (دیوید نیون)—که مسئول رهبری بخش جدید «۰۰۷» و یافتن مغز متفکر پشت SMERSH می‌شود. ماجرا به بخش‌هایی تقسیم می‌شود و هر بخش شاخه‌ای از جستجو را دنبال می‌کند. مشکل این نیست که این بخش‌ها تا حدی سرگرم‌کننده نیستند، بلکه این است که همه کمی ساختگی‌اند تا تهدید ساختگی را بزرگ‌تر نشان دهند و در عین حال هرچه‌بیشتر بازیگران مهمان را جا دهند—حتی پیتر اوتول هم لابد قبضش را داشته. پیتر سلرز و اورسولا اندرس به نگه داشتن فیلم و نیون کمک می‌کنند و برای من صحنهٔ «لو شیفر» (اورسون ولز) در میز قمار بهترین بخش فیلم است. به‌نظرم فیلم به‌خوبی افراط‌های بدِ کیچ، ناسیونالیسم و رنگارنگی دههٔ ۶۰ را هجو می‌کند؛ دورانی پر از زن‌ستیزی و مردسالاری که نیون انگار از شوخی باخبر است. نه، فیلم فیلمِ خوبی نیست و ساختار پارچه‌چینی‌اش گاهی بیشتر خطا می‌کند تا موفق شود، اما محصول زمان خود است و هنوز هم ارزش دیدن دارد.