فیلم The Idea of You 2024

«The Idea of You» ظاهراً عناصر متمایزی ندارد که کمبود نوآوری در روایت، عمقِ موضوعی یا اجرای قوی را جبران کند. مایکل شوالتر در حلقه‌ی فرمول‌های سطحی این ژانر، دیالوگ‌های بیش از حد سبک و کلیشه‌های خسته‌کننده‌ای که فرضیه‌ای بسیار آشنا را پر کرده‌اند، گم می‌شود و پایانِ آشفته و توجیه‌ناپذیر فیلم را توجیه نمی‌کند. هرچند بازی آن هاثاوی و نیکلاس گالیتزین بی‌نقص نیست، فیلم...

«The Idea of You» ظاهراً عناصر متمایزی ندارد که کمبود نوآوری در روایت، عمقِ موضوعی یا اجرای قوی را جبران کند. مایکل شوالتر در حلقه‌ی فرمول‌های سطحی این ژانر، دیالوگ‌های بیش از حد سبک و کلیشه‌های خسته‌کننده‌ای که فرضیه‌ای بسیار آشنا را پر کرده‌اند، گم می‌شود و پایانِ آشفته و توجیه‌ناپذیر فیلم را توجیه نمی‌کند. هرچند بازی آن هاثاوی و نیکلاس گالیتزین بی‌نقص نیست، فیلم از نظر تأثیر عاطفی بسیار جا برای خواستن باقی می‌گذارد. ناامیدکننده... (رتبه: C-) فضای فانتزی این فیلم دربارهٔ داشتن رابطه با هری استایلز نیست؛ بیشتر دربارهٔ داشتن پول کافی برای خرید خانه یا ماشین در لس آنجلس و توانایی پروازِ بی‌درنگ به نیویورک است تا بتوانی با هری استایلز دیداری داشته باشی. به نظرم جالب است که نیکلاس گالیتزین اغلب به‌عنوان معشوق مردان یا زنان میان‌سال تصویر می‌شود. وسط تماشای فیلم، پسری کنارم پرسید «این فَن‌فیک هری استایلز هست؟» وقتی گفتم بله، با آه از سالن بیرون رفت. تصور کن سال آینده چند زن چهل‌ساله به خاطر این فیلم به کوچلا می‌روند. فیلم را با مادرم دیدم و بعد از پایان گفت: «این همان احساسی بود که بعد از دیدن «الویس» نسبت به آستین باتلر داشتم.» عشق وقتی شعله‌ور می‌شود، سن را نمی‌بیند و «The Idea of You» همین موضوع را به تصویر می‌کشد. داستان سولِن، مادر مجرد ۴۰ ساله را دنبال می‌کند که عاشق هایز کمپبل ۲۴ ساله، خوانندهٔ اصلی گروه «آگوست مون» می‌شود. فیلم را مایکل شوالتر کارگردانی کرده و آن هاثاوی و نیکلاس گالیتزین در آن نقش‌آفرینی می‌کنند. معمولاً از فیلم‌های عاشقانه‌ای که در آن یک زن زندگی‌اش را تغییر می‌دهد و وقتی کمتر انتظار دارد عشق را پیدا می‌کند جذب نمی‌شوم؛ این نوع آثار معمولاً با من همذات‌پنداری نمی‌کنند. با این حال، این فیلم را برای نقد دیدم و برخلاف انتظار، از آن لذت بردم. هرچند قصه ساده است، اما جذابیت خودش را دارد و بازی‌ها تا حد انتظار ژانر را تأمین می‌کنند، همراه با لحظاتی کمی کلیشه‌ای و اصطلاحاً «چیزی» و رویاپردازانه. با این همه، فیلم داستانی دلپذیر با چند تم قابل تأمل روایت می‌کند. داستان ممکن است سرراست باشد، اما خوب اجرا شده و قوس روایی رضایت‌بخشی ارائه می‌دهد. محور داستان زنِ جوانی است که کاری جدید را امتحان می‌کند و ناگهان عشق را پیدا می‌کند—یک کلیشهٔ آشنا که با دقت و صداقت پرداخته شده است. آن هاثاوی ستارهٔ فیلم است؛ توانایی چشمگیری در بالا بردن کیفیت حتی ضعیف‌ترین فیلمنامه‌ها دارد و به نقشِ خود ظرافت و عمق می‌بخشد. بازی او هم صمیمی و هم درگیرکننده است و سفر شخصیتی‌اش تماشاگر را همراه می‌کند. اگرچه فیلم بسیاری از مؤلفه‌های معمول ژانر—از جمله نقاط پیش‌بینی‌شدنی داستان و دیالوگ‌های گاهی کلیشه‌ای—را در خود دارد، اما از این کنوانسیون‌ها به نفع خود استفاده می‌کند. ضرباهنگ‌های آشنا و لحظات احساسی با نگاهی سبک‌تر برخورد می‌شوند که آن‌ها را لذت‌بخش‌تر از خسته‌کننده می‌کند. این فیلم یک سورپرایز خوشایند است؛ ممکن است دراماتیک عاشقانه را متحول نکند، اما داستانی گرم و دلنشین با بازی‌های قوی ارائه می‌دهد. فیلمی است مناسب برای دیدن با شریک زندگی که ترکیبی از عشق، طنز و احساسات واقعی را در اختیار می‌گذارد. اگر دنبال فیلمی احساس‌خوب‌کن و دربارهٔ عشق و کشف خود هستید، این اثر ارزش دیدن دارد.