فیلم کره ای Vanishing Time: A Boy Who Returned 2016

وقتی زمان متوقف شد، اما رشد آدمی نه در مورد سینمای کره‌ای حرفی تازه نمی‌توان زد؛ قبلاً بهترین نکاتش را ستوده‌ام. شاید تنها کاستی‌اش در توانایی کسب جوایز بزرگی مثل اسکار باشد، اما از نظر سینمایی و سرگرمی همیشه محصولی در سطح بالا ارائه می‌دهد. به‌ویژه احساساتی که در آثارشان به‌کار می‌رود، با فرهنگ من بسیار همخوانی دارد و احتمالاً با بسیاری از فرهنگ‌های دیگر هم...

وقتی زمان متوقف شد، اما رشد آدمی نه در مورد سینمای کره‌ای حرفی تازه نمی‌توان زد؛ قبلاً بهترین نکاتش را ستوده‌ام. شاید تنها کاستی‌اش در توانایی کسب جوایز بزرگی مثل اسکار باشد، اما از نظر سینمایی و سرگرمی همیشه محصولی در سطح بالا ارائه می‌دهد. به‌ویژه احساساتی که در آثارشان به‌کار می‌رود، با فرهنگ من بسیار همخوانی دارد و احتمالاً با بسیاری از فرهنگ‌های دیگر هم همذات‌پنداری می‌کند. درباره این فیلم شنیده بودم که فانتزی است؛ در عین حال کمی رمانتیک، کمی احساسی و کمی هم تریلر دارد. تعداد زیادی مخاطب خارج از کره جنوبی طرفدار فیلم‌های کره‌ای‌اند، و این اثر قطعاً از چشم‌ها دورمانده اما کار قابل‌توجهی است. کارگردان را نمی‌شناسم، اما هم فیلمنامه را نوشته و هم کارگردانی را به‌خوبی انجام داده است. این نوع قصه‌ها برای انیمه بسیار مناسب‌اند و اگر با تغییرات کوچکی ساخته می‌شد، می‌توانست شبیه «نام تو» باشد — اگر چنین تصمیمی گرفته شود من حتماً مخاطبش خواهم بود. عنوان چندان فریبنده برای یک فیلم فانتزی نیست، اما به‌خوبی با آنچه روایت می‌کند همخوانی دارد. چون زمان در داستان دخیل است، تا حدی می‌توان آن را در حوزه علمی‌تخیلی نیز قرار داد. فیلم بسیاری از نکات را پوشش داده و کاستی‌های بزرگ ندارد. همه جزئیات ریز را توضیح نمی‌دهد، اما اگر کمی به‌کار ببرید، پاسخ اغلب سوال‌ها را خواهید یافت — مثلاً اینکه آن پسر مبتلا به آسم چگونه جان خود را از دست داد. داستان از یک شهر کوچک جزیره‌ای در کره آغاز می‌شود و دنبال‌کننده نوجوانی به‌نام سو-رین است که به‌تازگی همراه ناپدری‌اش به آنجا نقل مکان کرده. او در مدرسه به‌خاطر تنهایی‌اش آدمی عجیب به‌شمار می‌رفت. سپس پسری به‌نام سونگ-مین با او دوست می‌شود و رابطهٔ عاشقانه‌ای میانشان شکل می‌گیرد. روزی آن‌ها به‌همراه دو پسر دیگر به جنگل کوهستانی اطراف می‌روند و شیء درخشانی را کشف می‌کنند. در لحظه‌ای همه‌چیز تغییر می‌کند؛ همه ناپدید می‌شوند جز دختر. حالا شهر از داستان او خشمگین است. «بگذار قدَم شش فوت شود. قبل از سی‌سالگی ده دلار درآمد داشته باشم.» هیچ‌کس، حتی سو-رین، دقیقاً نمی‌داند چه اتفاقی افتاده تا این‌که مردی نزد او می‌آید و داستان عجیبی تعریف می‌کند. او دلیلی برای باور پیدا می‌کند اما دیگران نه. ماجرا به‌گونه‌ای پیش می‌رود که گویی آن‌ها در تلاش‌اند حقیقت را به جهان بگویند، اما حقیقت فراتر از درک عادی است و هر بار که می‌خواهند توضیح دهند، پیچیدگی بیشتری افزوده می‌شود. در غیاب راه‌حل مشخص، جهت‌گیری و پایان روایت به‌خوبی و با احساس بیان می‌شود. داستان ساده است اما جزئیات آن را پیچیده‌تر می‌کنند. پیگیری روایت آسان است و برای هر چیزی که می‌بینید توضیحی وجود دارد. از نظر محتوا فیلم برای کودکان و بزرگسالان تعادل خوبی دارد. هرگاه موضوع فیلم با دستکاری زمان سروکار داشته باشد، باید بسیار هوشمندانه عمل کند؛ چرا که زمان به‌خودی‌خود در جهان به‌صورت مطلق وجود ندارد و خودِ انسان ابزاری برای فهمِ هستی ساخته است. به‌نظرم شخصیت‌ها و طراحی داستان در این زمینه بسیار خوب کار شده‌اند؛ از منظر دیگر می‌توان آن را از زوایهٔ سفر در زمان هم تفسیر کرد. فیلم دو ساعته است اما این مدت آزاردهنده نیست چون کاملاً با داستان همراه می‌شوید. پیچش اصلی زود ظاهر می‌شود و همین برای روایت لازم بود، اما در بخش‌های پایانی پیچش‌های متعددی رخ می‌دهد. به‌ویژه نیمهٔ دوم اگر طرفدار خالص فانتزی باشید ممکن است هیجان کمتری داشته باشد، با این حال صحنه‌ها پرتنش‌اند و کنجکاوی تماشاگر را تا پایان حفظ می‌کنند. پایان فیلم شاید بهترین نباشد، اما کاملاً مناسب است. نکته‌ای که مرا تحت‌تأثیر قرار داد استفادهٔ هوشمندانه از جلوه‌های تصویری بود؛ نیازی به گرافیک پرهزینه نبود و تصاویر ساده و قابل‌باور بودند، در مقایسه با فیلم‌های هالیوودی با سبک مشابه. اولویت با روایت بود نه گرافیک رنگارنگ. بازی‌ها خوب‌اند و لوکیشن‌ها نیز مناسب انتخاب شده‌اند. لحظاتی هست که شما را به یاد آثار دیگر می‌اندازد، اما نه به‌این‌معنا که از آن‌ها تقلید شده باشد — تشابه بیشتر به‌خاطر تم‌ها و موقعیت‌های مشابه است. تم کلی فیلم چندان بدیع نیست، ولی با تغییر چند قانون و روندی که طی می‌کند، هویت خاص خودش را ایجاد می‌کند. برای من این فیلم یکی از ده فانتزی برتر دهه و از ده فانتزی برتر تاریخ سینمای کره است. اگر این ژانر را دوست دارید، تماشای آن واجب است. شدیداً پیشنهاد می‌کنم! ۹/۱۰