فیلم Mean Dreams 2016

فرصتی پیش آمد برای یک تجربه ناگهانی. تا جایی که می‌دانم، تفاوت میان فیلم‌های کانادایی و آمریکایی بسیار اندک است؛ مثل تفاوت میان فیلم‌های کانتونی هنگ‌کنگ و ماندارین چین. بازیگرها و گروه‌های تولید جابه‌جا می‌شوند، اما بیشتر فیلم‌های کانادایی که دیده‌ام به زبان فرانسوی هستند و آن آثار انگلیسی‌زبان به اندازه هالیوود جهانی نشده‌اند. آثار خوب زیادی بی‌صدا می‌مانند، مثل فیلم اخیر «The Confirmation» که چند...

فرصتی پیش آمد برای یک تجربه ناگهانی. تا جایی که می‌دانم، تفاوت میان فیلم‌های کانادایی و آمریکایی بسیار اندک است؛ مثل تفاوت میان فیلم‌های کانتونی هنگ‌کنگ و ماندارین چین. بازیگرها و گروه‌های تولید جابه‌جا می‌شوند، اما بیشتر فیلم‌های کانادایی که دیده‌ام به زبان فرانسوی هستند و آن آثار انگلیسی‌زبان به اندازه هالیوود جهانی نشده‌اند. آثار خوب زیادی بی‌صدا می‌مانند، مثل فیلم اخیر «The Confirmation» که چند ماه پیش نقدش را نوشتم. اگر همین فیلم در هالیوود ساخته شده بود، احتمالا اثری متوسط به حساب می‌آمد، اما با معیارهای سینمای کانادا—که معمولاً فیلم‌های پرهزینه و پرزرق‌وبرق نمی‌سازند—این فیلم ارزش بیشتری دارد. این فیلم در ژانر درام هیجان‌انگیزِ بزرگ‌شدن است و حول دو نوجوان می‌چرخد که با کیفی پر از پول از والدین‌شان فرار می‌کنند. همه‌چیز با دختری شروع می‌شود که همراه پدرش به یک شهر کوچک می‌آید و زودی با پسربچه همسایه دوست می‌شود. والدین آن پسر در رفتار با او بی‌تفاوت‌اند و پدرِ دختر الکلی، آزاردهنده و پلیسی فاسد است. یک روز پدرِ دختر وسط رابطه آن‌ها ظاهر می‌شود؛ همان فرصت مورد نظرشان برای فرار است، چون ماندن با والدین‌شان وضع خوبی نداشته است. اما پدر حاضر نیست آن‌ها را رها کند چون پول ماجرا در میان است. بنابراین بازی فرار و تعقیب آغاز می‌شود. ممکن است بگویید این قصه را در فیلم‌های مشابهِ هالیوودی، اروپایی یا کره‌ای دیده‌اید—من هم همین فکر را داشتم—با این‌حال فیلم بسیار خوب از کار درآمده است. انتظار ندارم حتماً شما را هم تحت‌تأثیر قرار دهد، اما اگر کرد، عالی است. همه‌چیز وابسته به ذائقه‌تان، مقدار فیلم‌هایی است که معمولاً تماشا می‌کنید و مهم‌تر از همه انتظارتان از فیلم است. تا حدودی شبیه «Cop Car» است، اما در هسته داستان ماشین نقشی ندارد؛ همه چیز حول پول و پدرِ پلیس دیوانه می‌چرخد. فضاسازی تا حدی وسترن‌وار بود، یا دست‌کم مناسب حال و هوای مرطوبِ کالیفرنیا. «دریا که نیست، اما مال خودمونه.» فضای فیلم همیشه ابری، مرطوب و خنک است و تعقیب‌ها عمدتاً در همین جو رخ می‌دهد. لوکیشن‌ها طوری انتخاب شده‌اند که وارد شهر یا شهرک بزرگ نشوند. به‌جز سه یا چهار بازیگر اصلی، نقش‌های دیگری دیده نمی‌شود چون بیشتر سکانس‌ها میان پسر و دختر و گاهی پدرِ پلیسِ او در مکان‌های منزوی اتفاق می‌افتد. سگی هم در فیلم هست اما آن‌قدر مورد توجه نیست که از زاویه‌ای بخواهد فیلم را «فیلم سگ» معرفی کند. ریتم روایت سریع است؛ نه خیلی طولانی و نه خیلی کوتاه. پیچش‌های زیادی دارد، هرچند بسیاری از آن‌ها قابل پیش‌بینی‌اند. بازی‌ها خوب است، به‌خصوص دو نوجوان. بیل پاکستون مثل همیشه نقش منفی را عالی اجرا کرده است. این یکی از آخرین فیلم‌های او پیش از درگذشتش بود؛ حضورش کوتاه اما برجسته و به‌یادماندنی است. خودم انتظار چیز خارق‌العاده‌ای نداشتم، اما وقتی خلاصه داستان را خواندم فکر کردم همه‌چیز را می‌دانم؛ با این‌حال تماشا کردن فیلم تجربه‌ای متفاوت بود که یکی از دلایلش ترکیب بازیگران و فضای جوّی متفاوت فیلم است. فکر می‌کنم در برخی بخش‌ها می‌توانستند جسورانه‌تر عمل کنند یا در اجرا بداهه‌پردازی کنند، اما در مجموع از آنچه هست راضی‌ام. به‌ویژه در مرحلهٔ ابتدایی، معرفی داستان خیلی ساده است و سریع به مرحله بعد می‌پردازد. در ابتدا از زندگی پیشین شخصیت‌ها تا شروع این ماجرا خیلی چیزها را نفهمیدم، اما با پیش‌رفتن داستان تدریجاً سرنخ‌ها روشن شد و این کمک کرد داستان مستقیم‌تر به نقطهٔ خود برسد. صحنه‌های «باهوشانه» یا ترفندهای نمایشی زیادی که شخصیت‌ها برای مقابله با تهدیدها اجرا کنند وجود ندارد؛ این فیلم تلاش کرده تا حد امکان واقع‌گرایانه باشد، هرچند چند سکانس هستند که صرفاً در فضای سینمایی جواب می‌دهند. گاهی چنین چیزهایی برای فیلم لازم‌اند—در نهایت فیلم برای سرگرمی ساخته شده، نه مستند. اما در کل فیلم با لحظات پرتنش و تحولات جالب، تجربهٔ بهتری ارائه می‌دهد. در ۱۲ ماه گذشته فیلم‌های خوب زیادی اکران شده‌اند و شاید این یکی در صدر آن‌ها نباشد، اما با در نظر گرفتن اینکه اثری کانادایی است، قطعاً ارزش تماشا دارد. از طرف من تایید می‌گیرد. امتیاز: 7/10