فیلم Carriers 2009

وحشت پساآخرالزمانی فیلم «Carriers» (۲۰۰۹) به‌راستی یکی از بهترین آثار پساآخرالزمانی است. داستان دربارهٔ چهار جوان در جنوب‌غرب ایالات متحده است که به دنبال پناهگاهی از ویروسی کشنده‌اند که بخش عمده‌ای از جمعیت را از بین برده و همچنان در حال شیوع است. عملاً حکومت از کار افتاده و جامعه به دنیایی بدون قانون تبدیل شده است. برای بقا، آن‌ها قواعدی وضع کرده‌اند: از هر کسی...

وحشت پساآخرالزمانی فیلم «Carriers» (۲۰۰۹) به‌راستی یکی از بهترین آثار پساآخرالزمانی است. داستان دربارهٔ چهار جوان در جنوب‌غرب ایالات متحده است که به دنبال پناهگاهی از ویروسی کشنده‌اند که بخش عمده‌ای از جمعیت را از بین برده و همچنان در حال شیوع است. عملاً حکومت از کار افتاده و جامعه به دنیایی بدون قانون تبدیل شده است. برای بقا، آن‌ها قواعدی وضع کرده‌اند: از هر کسی که بیماری دارد دوری کن، به هیچ‌کس اعتماد نکن (حتی دوستان یا خانواده)، فوراً هر چیزی را که یک ناقل لمس کرده است ضدعفونی کن و پذیرا باش که هر کسی مبتلا شده در عمل مرده است. چهار جوان عبارت‌اند از دنی (لو تیلور پوتسی)، برادرش برایان (کریس پاین)، نامزد برایان بابی (پایپر پریبو) و دوست مدرسهٔ دنی، کیت (امیلی ون کمپ). در طول چند روز، آن‌ها بارها و بارها مجبور به اتخاذ تصمیمات اخلاقی دشواری می‌شوند که هیچ انسانی نباید مجبور به اتخاذ آن‌ها شود. کم‌کم درمی‌یابند که دشمن واقعی نه همه‌گیری مرگبار، بلکه تاریکی درون قلب‌های خودشان است. برخلاف فیلم‌های پساآخرالزمانی تا حدی شوخ‌تر مثل مجموعهٔ ماد مکس، «Carriers» از ابتدا تا انتها جدی و سنگین است. این جدیت به نفع فیلم تمام می‌شود، چون وقتی سازندگان اثر را جدی می‌گیرند، تماشاگر هم می‌تواند آن را جدی بگیرد. یکی از معماهای اخلاقی که فیلم می‌کاود این است: اگر یکی از نزدیکانتان مبتلا شود چه می‌کنید؟ از آن‌جا که مبتلایان در عمل مرده‌اند، آیا آن‌ها را رحمتاً خواهید کشت؟ رهایشان می‌کنید تا تنها رنج بکشند و بمیرند؟ یا کنارشان می‌مانید که عملاً به معنای خودکشی است چون خودتان هم به ویروس مبتلا خواهید شد؟ فیلم همچنین واکنش انسان نسبت به چنین پاندمی‌ای را بررسی می‌کند: آیا برای بقا تمام وجوه اخلاقی را رها می‌کنیم — دروغ، دزدی، ترک یا قتل — یا از قطب‌نمای اخلاقی‌مان دست نمی‌کشیم؟ آیا زندگی ارزش زیستن دارد اگر برای زنده ماندن مجبور باشی نامرد و وحشی شوی؟ آیا بهتر نیست تا هر چه می‌ماند با کرامت زندگی کنیم — با شرافت بجنگیم و اگر لازم شد با کرامت بمیرم؟ «Carriers» به خاطر برانگیختن چنین پرسش‌های تاثیرگذاری قابل تحسین است. عده‌ای فیلم را به‌خاطر فضا و پایان نه چندان امیدوارکننده‌اش نقد کرده‌اند، اما آیا جامعه‌ای بی‌قانون که یک ویروس بسیار مسری و کشنده در آن در جریان است، وضعیتی بسیار بسیار وخیم نخواهد بود؟ بنابراین فضای افسردهٔ فیلم واقعیت داستان را منعکس می‌کند. این به معنی آن نیست که همهٔ شخصیت‌ها باید هیولاهایی بی‌حیا باشند — هرچند یکی از شخصیت‌های اصلی به آن سمت می‌رود — اما این رویکرد واقعا رویدادها را برای تماشاگر قابل‌باور می‌کند. با این حال، شخصاً ترجیح می‌دادم فیلم کمی جلوه‌های امید، ایمان و کرامت انسانی بیشتری نشان می‌داد، اما ظاهراً سازندگان خواستند جنبهٔ وضعیت تقریباً ناامیدکننده را کاویده و فیلم باید در آن سطح پذیرفته و محترم شمرده شود. یک حفرهٔ واضح در داستان، چمن‌بازی کاملاً مرتب زمین گلفِ مجموعهٔ تعطیل‌شده است. فیلم در مناطق بایر نیومکزیکو و تگزاس فیلم‌برداری شده و مدت آن ۸۴ دقیقه است — کوتاه اما دلپذیر. جمع‌بندی نهایی: «Carriers» نمایش برجسته — هرچند صریحاً ملانکولیک — از دنیایی پساآخرالزمانی است که در آن قانون و نظم سنتی وجود ندارند. فیلم تأمل اخلاقی برمی‌انگیزد و از ابتدا تا انتها جذاب است، هرچند به‌خاطر فضای بیش‌ازحد گرفته‌اش امتیازی از دست می‌دهد. هشدار: لو رفتن پایان به‌ویژه اوج داستان؛ صحنهٔ نهایی ناامیدکننده است. مرد به ساحل دورافتاده می‌رسد و دختری جذاب در کنارش است؛ می‌توانستند آدم و حوای جدیدی باشند، اما او تنها غر می‌زند انگار که دنیا به آخر رسیده باشد. نمره: A-