فیلم Dora and the Lost City of Gold 2019

این واقعاً همان حسِ فیلم‌های ایندیانا جونز/تامب‌ریدر/گنج‌یاب ملی برای کودکان را دارد — هیچ‌کس و هیچ‌چیز جنسی‌شده نیست و خشونت هم جز از نوع کمدی اسلپ‌استیک دیده نمی‌شود. طنز فیلم فوق‌العاده و دوستانه است و فیلم حتی به‌طرزی عالی به شوخی با سریال اصلی می‌پردازد. همه‌چیز سرزنده و هیجان‌انگیز است؛ چه کسی از داشتن یک میمون همراه و یک روباه دزد خوشش نمی‌آید؟ دورا در...

این واقعاً همان حسِ فیلم‌های ایندیانا جونز/تامب‌ریدر/گنج‌یاب ملی برای کودکان را دارد — هیچ‌کس و هیچ‌چیز جنسی‌شده نیست و خشونت هم جز از نوع کمدی اسلپ‌استیک دیده نمی‌شود. طنز فیلم فوق‌العاده و دوستانه است و فیلم حتی به‌طرزی عالی به شوخی با سریال اصلی می‌پردازد. همه‌چیز سرزنده و هیجان‌انگیز است؛ چه کسی از داشتن یک میمون همراه و یک روباه دزد خوشش نمی‌آید؟ دورا در تمام طول راه با خوش‌رویی آزاردهنده‌ای مثبت است (نگران نباشید؛ این بخشی از شخصیت اوست) و حتی دربارهٔ همه‌چیز آواز می‌خواند، از کوله‌پشتی‌اش تا رفتن به دستشویی — تعجب نکنید، واقعاً چنین چیزی در فیلم هست. «دورا» پیام‌های خوبی دربارهٔ پذیرفته‌شدن و خودِ بودن دارد، همان‌طور که فقط یک نوجوان با همان مدل موی همیشگی، تی‌شرت صورتی و شلوارک نارنجی می‌تواند منتقل کند. - جس فنتون ۱۵ دقیقهٔ اول فیلم نگرانم کرد. به‌عنوان کسی که هرگز «دورا اکسپلورر» را ندیده بود، نکته‌های درونی (به‌جز حرف زدن او با تماشاگران در ابتدای فیلم) برایم کاملاً نامفهوم بود. صحنه‌های دبیرستان تا حدی سخت‌گذر بودند، اما وقتی دورا و گروه وارد جنگل شدند دیگر آزاردهنده نبود و پردهٔ سوم واقعاً شبیه ادای احترامی به Raiders of the Lost Ark بود. ایزابلا مونر در نقش اصلی عالی و اصلاً آزاردهنده نبود و دیگر بازیگران نوجوان هم قابل‌قبول‌اند، اما اوجنیو دربِز همچنان بازیگر ضعیفی است و سبک طنز فیلم بی‌شک برای مخاطب جوان‌تر طراحی شده. با این‌حال خیلی بهتر از انتظارم بود. ۳.۰/۵ تماشای خوبی بود؛ حتماً دوباره نگاه می‌کنم و توصیه‌اش می‌کنم. فیلم نکات گیج‌کننده‌ای دارد که به آن لطمه می‌زنند، اما هر بار از همان ابتدا با شدت شروع می‌کند؛ شما گاهی مکث می‌کنید و فیلم انگار بدون مشکل ادامه می‌یابد. مشکل مداوم، انتخاب بزرگسالان زیبا در نقش کودکان است (آن‌ها شبیه بچه‌ها به‌نظر نمی‌رسند). هرچند دقیقاً به یاد ندارم چقدر زمان می‌گذرد تا دورا به دبیرستان آمریکا برود، اما بعید است سال آخر باشد چون پس از رویدادهای فیلم هنوز یک سال دیگر دارند. فکر می‌کنم نشریه‌ای طنز مانند College Humor قبلاً این شوخی را با انتخاب آریل وینتر (Modern Family) به‌عنوان دورا که ۱۵ ساله بود پوشش داده بود؛ شاید این مسئله خودِ موضوع مورد نظر فیلم بوده — واقعاً میدان مین حساسی است. فیلم بسیار خوش‌ساخت است و داستان واقعاً خوب نوشته شده؛ یک‌جا به ذهنم رسید که این می‌توانست یک داستان ایندیانا جونز باشد با چند تغییر متناسب. چند چیز تجربه را تضعیف می‌کنند و منظورم فقط لحظات شرم‌آور وقتی است که دختر جنگلی وارد دبیرستان می‌شود. شخصیت دورا به‌طرز عجیبی «بیش‌ازحد» است؛ این موضوع چند بار در فیلم مطرح می‌شود و از همان صحنهٔ افتتاحیه شواهدی از آن هست. خوشبختانه او آن‌قدر دوست‌داشتنی است که این مسئله را فراموش می‌کنید — تا وقتی که دوباره بهانه‌ای برای یادآوری آن پیدا کنند. حیوانات: چه بخواهید اسپویل بشود چه نه، حیوانات CGI بعضی مواقع تعلیقِ باور را برهم می‌زنند و شما را از فیلم خارج می‌کنند؛ عملاً لحظاتی هست که راه‌حل صرفاً «این حیوان کاری غیرممکن انجام می‌دهد» است. و خودِ فیلم هم چندین‌بار دربارهٔ این رفتارهای غیرممکن بحث می‌کند. در کل فیلم خوبی است و به‌نظر می‌رسد برای تماشای خانوادگی طراحی شده است. ارزش وقت گذاشتن دارد.