فیلم The Wedding Planner 2001

ساعت ناامیدکننده‌ای بود، احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و صادقانه نمی‌توانم آن را توصیه کنم. بزرگ‌ترین مشکل من با این فیلم این است که نمی‌توانم به‌طور واقعی از متیو مک‌کانهی یا بریجت ویلسون-سامپراس قدردانی کنم، با وجود کیفیت بازیگری آن‌ها: مانند یک پای بسیار خوب است که طعمی ندارد که دوست داشته باشی. هرچند که جنیفر لوپز را به عنوان یک بازیگر دوست دارم،...

ساعت ناامیدکننده‌ای بود، احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و صادقانه نمی‌توانم آن را توصیه کنم. بزرگ‌ترین مشکل من با این فیلم این است که نمی‌توانم به‌طور واقعی از متیو مک‌کانهی یا بریجت ویلسون-سامپراس قدردانی کنم، با وجود کیفیت بازیگری آن‌ها: مانند یک پای بسیار خوب است که طعمی ندارد که دوست داشته باشی. هرچند که جنیفر لوپز را به عنوان یک بازیگر دوست دارم، اما ما در انتهای فیلمی شروع می‌کنیم که ترجیح می‌دادم با بری ترنر تماشا کنم و احساس می‌کنم که دوست داشتم جای او، جودی گریت را در نقش اصلی ببینم، او به اندازه جنیفر لوپز ایتالیایی به نظر می‌رسد. متوجه هستم که وقتی ملاقات عاشقانه در یک موقعیت خطرناک و تهدیدکننده زندگی اتفاق می‌افتد، آدرنالین باعث گیجی شیمیایی می‌شود، اما اینجا نوعی آسیب سر باعث ایجاد یک کلیشه "عشق در نگاه اول" شده که با یک کلیشه "عشق غیرقابل دسترس" ترکیب شده است. زمانی که مشخص می‌شود او عاشق عروسی‌هاست و این موضوع برایش مهم است، بیشتر شاهد تلاش او برای احترام گذاشتن و در عین حال صادق بودن در حالی هستیم که او (نمی‌تواند) به دنبال او برود چون در حال ازدواج است. این فیلم بیشتر به مشکلات اجتماعی افرادی می‌پردازد که می‌توانند عروسی‌های بزرگ برگزار کنند و به طور خلاصه، بیشتر احمقانه است تا خنده‌دار. نمی‌خواهم بگویم این فیلم بد است، اما تأثیرگذار نیست و به‌طور کلی برای من مناسب نیست.