فیلم The Confirmation 2016

بزرگ‌شدن: مواجههٔ واقعی یک پسر با دنیا برای اولین تجربهٔ کارگردانی، فیلم بدی نیست. نویسندهٔ «نبراسکا» تمام تلاشش را کرده و برایم تعجب‌آور است که این جواهر کوچک کانادایی تا این حد شناخته نشده است. در واقع، از میان فیلم‌های با رده‌بندی PG-13، یکی از بهترین‌های سال است. داستان دربارهٔ یک نجار مستقل و مطلقه است که در آخر هفته از پسرش نگهداری می‌کند؛ آنها در...

بزرگ‌شدن: مواجههٔ واقعی یک پسر با دنیا برای اولین تجربهٔ کارگردانی، فیلم بدی نیست. نویسندهٔ «نبراسکا» تمام تلاشش را کرده و برایم تعجب‌آور است که این جواهر کوچک کانادایی تا این حد شناخته نشده است. در واقع، از میان فیلم‌های با رده‌بندی PG-13، یکی از بهترین‌های سال است. داستان دربارهٔ یک نجار مستقل و مطلقه است که در آخر هفته از پسرش نگهداری می‌کند؛ آنها در شهر ماجراجویی می‌کنند در حالی که او برای کار روز دوشنبه آماده می‌شود. وقتی ابزارهایش دزدیده می‌شود، هر دو به دنبال کسی می‌گردند که آن را برده و همین موضوع کل فیلم را پیش می‌برد و در کنارش اتفاقات کوچکتری هم رخ می‌دهد. واقعاً درامی گرم و دلنشین است. می‌توان آن را با فیلم‌هایی مثل «در جستجوی خوشبختی» مقایسه کرد، اما شیوهٔ خاص خودش را برای روایت دارد. این فیلم کمدی نیست، اما تا حدی بامزه و الهام‌بخش است. مضمون اصلی نشان می‌دهد که دنیا پر از خوبی و بدی است و واکنش ما به هر کدام چگونه است. شخصیت اصلی به‌ویژه با روز بدی که می‌خواست از آن بیرون بیاید و زمانی باکیفیت با پسرش بگذراند، دست‌وپنجه نرم می‌کند. فیلم در موضوعاتی مثل ایمان و بی‌خدایی بی‌طرف می‌ماند و به‌جای تمرکز بر مباحث مذهبی، با احتیاط حول مسائل اجتماعی و دیگر مسائل می‌گردد؛ این باعث می‌شود موضوعات مهم‌تری برای پرداختن وجود داشته باشد و از مباحث بی‌معنی دور بماند، که برایم اتفاقاً نکتهٔ مثبت و یکی از دلایل علاقه‌ام به فیلم بود. شروع و پایان فیلم در یک مکان اتفاق می‌افتند، اما تفاوت‌شان به ۲۴ ساعت و رخدادهای درون آن برمی‌گردد. در طول این مدت پسرک که بین باورهای مادرش و شک‌های خودش در تردید است، تا حدی تحت تأثیر قرار می‌گیرد و ذهنش روشن‌تر می‌شود. منظور فیلم این نبود که عمداً از زبان پسر چیزی را به ما تحمیل کند، اما وقایع به‌گونه‌ای روایت می‌شوند که شبیه زندگی روزمرهٔ یک نفر‌اند—هرچند برای او روز عادی‌ای نیست. برداشت جالبی است و در شرایط فعلی جهان، همین قالب برای ساخت فیلمی که هم سرگرم‌کننده است و هم موضوع ارزشمندی دارد، بسیار مناسب است. «خب، من نمی‌دانم او در یک روز چه مشکلاتی ممکن است درگیر شود.» نمی‌دانم اشارهٔ عنوان به کدام فرمان مسیحی (یا معادل مذهبی دیگر) بوده، اما طبق گفتهٔ نویسنده، او می‌خواسته نشان دهد اگر پسری با رفتار خوب همهٔ قواعد را فقط در یک روز بشکند، چه می‌شود. علاوه بر این، کمی از تجربهٔ شخصی خود نویسنده و طرح کلی از «دزدهای دوچرخه» الهام گرفته شده است. نمی‌دانم مذهبی‌ها چگونه با فیلم برخورد می‌کنند، اما من از آن لذت بردم؛ تا حدی که می‌توان آن را آگاهی‌بخش دربارهٔ واقعیت دنیای انسان‌ها دانست. ناامیدی من متوجه فیلم نیست، بلکه مربوط به نحوهٔ استقبال از آن است. بار دیگر یک فیلم انگلیسی‌زبانِ غیراقتصادی از سوی مخاطبان آمریکایی نادیده گرفته شد؛ امید دارم بقیهٔ دنیا چنین واکنشی نشان ندهند. تمرکز اصلی روی رابطهٔ پدر و پسر است؛ نقش‌های فرعی خوب‌اند اما چندان نیازمند تحسین جداگانه نیستند. کلایو اوون، که من او را بازیگری معمولی می‌دانستم، در این فیلم درخشان است. او در هیچ فرنچایزی حضور ندارد و به‌ویژه در وضعیتی که فیلم‌های ابرقهرمانی یا علمی‌تخیلی بازار را پر کرده‌اند، دیدن او در چنین فیلم تک‌پرتره‌ای خوشحال‌کننده است. پسرک هم بسیار خوب بازی کرده؛ پس از نمایش قابل‌توجه‌اش در «سنت وینسنت»، این بار هم نقش‌شان را عالی ایفا کرده و به نظر می‌رسد در آینده نام بزرگی شود. باورکردنی نیست که این فیلم تنها با دو میلیون دلار تولید شده؛ کیفیت تولید بالاست و بازی‌ها خوب‌اند، نتیجه‌ای بهتر از معمول برای فیلمی با این بودجه دارد. از منظر من، فیلمی دست‌کم‌گرفته‌شده و کم‌توجه است. اثری مناسب برای همه، به‌ویژه مخاطب خانوادگی. همین‌ها دلایلی‌اند که کودکان هم باید آن را ببینند: در فیلم محتوای جنسی یا مرتبط با مواد مخدر وجود ندارد. اما دلیل اصلی این است که فیلم موضوعاتی دارد که می‌تواند به کودکان کمک کند تا مسائلی چون مشکلات مالی، والدین معتدل (سخت‌گیر و واقع‌بین)، واقعیت‌های اجتماعی و مسائل رشد را بهتر درک کنند. به‌عنوان یک فیلم رشدِ شخصیتی، همیشه اولویت‌های قصه‌گویی را از دیدگاه کودک حفظ کرده است. 8/10