فیلم Interview with the Vampire: the Vampire Chronicles 1994

این فیلم نگاهی بسیار پخته‌تر به روایت خون‌آشامی در طول اعصار است؛ با این حال در تقریباً سی سالی که نیل جوردن آن را ساخته، تا حدی رنگ کهنگی گرفته است. جوردن بازیگران درخشان—اگر نگوییم عالی—ای را گرد هم آورد تا ما را با داستان «لوئی» (براد پیت) و «لستات» (تام کروز) همراه کند. فیلم به شکل بازگشتی برای یک خبرنگار بسیار بدگمان، «دنیل» (کریستیان...

این فیلم نگاهی بسیار پخته‌تر به روایت خون‌آشامی در طول اعصار است؛ با این حال در تقریباً سی سالی که نیل جوردن آن را ساخته، تا حدی رنگ کهنگی گرفته است. جوردن بازیگران درخشان—اگر نگوییم عالی—ای را گرد هم آورد تا ما را با داستان «لوئی» (براد پیت) و «لستات» (تام کروز) همراه کند. فیلم به شکل بازگشتی برای یک خبرنگار بسیار بدگمان، «دنیل» (کریستیان اسلیتر)، روایت می‌شود؛ پیت از نزدیک به دویست سال زندگی‌اش می‌گوید که با دیدارش با کروز و تبدیل شدنش به موجودی جاودانه که از خون تغذیه می‌کرد، آغاز شد. این اثر بسیار پرزرق و برق است؛ سرشار از شهوت، فریب، دورویی و صحنه‌های خونین—که در کنار همهٔ اینها، سرشار از پشیمانی، تنهایی و غم نیز هست—و البته حجم زیادی خشونت بی‌رحمانه دارد. اگرچه فیلم به سبک ترسناک‌های «همر» اشاره می‌کند و خون مصنوعی زیادی در آن دیده می‌شود، اما فیلمنامه و پرداخت شخصیت‌ها عمق بیشتری دارند. هیچ‌یک از شخصیت‌های اصلی آدم‌های دوست‌داشتنی‌ای نیستند، اما در جریان فیلم حداقل نسبت به شخصیت پیت نوعی همدلی معکوس شکل می‌گیرد. توجه به جزئیات در دکور و لباس‌ها در گذر زمان همیشه حفظ شده و به‌طرزی باشکوه به خلق فضایی شیک و پرزرق‌وبرق کمک می‌کند. با این همه، هرچند بازیگران بی‌شک ستاره‌های صاحب‌نام گیشه‌اند، پیت بیش از حد جوان به‌نظر می‌رسد تا قابل‌باور باشد، کروز حتی در بهترین شرایط هم بازیگر چندان قوی‌ای نیست—چه برسد وقتی پروتزهای دندانی هم به او اضافه شده—و کرستن دانست با همان شیرینی و نمایشگری شبیه سنت شرلی تمپل برایم آزاردهنده بود. این ناراحت‌کننده است، چون باقیِ فیلم فوق‌العاده است.