فیلم Mafia Mamma 2023

هنوز اوایل سال است، اما «مافیا مامّا» جدی‌ترین کاندیدای بدترین فیلم ۲۰۲۳ به شمار می‌آید. این کمدی سطحی (به کارگردانی کاترین هاردویک) چنان به‌نظر می‌رسد که از دل تفکر گروهی مادران خانه‌دار بیرون آمده باشد؛ داستانی خیالی و مضحک که تلاش می‌کند «بامزه و جسور» به نظر برسد اما شکست می‌خورد. فیلمی واقعاً بد و هدر دادن وقتِ همه جز کسانی که پایین‌ترین استانداردها را...

هنوز اوایل سال است، اما «مافیا مامّا» جدی‌ترین کاندیدای بدترین فیلم ۲۰۲۳ به شمار می‌آید. این کمدی سطحی (به کارگردانی کاترین هاردویک) چنان به‌نظر می‌رسد که از دل تفکر گروهی مادران خانه‌دار بیرون آمده باشد؛ داستانی خیالی و مضحک که تلاش می‌کند «بامزه و جسور» به نظر برسد اما شکست می‌خورد. فیلمی واقعاً بد و هدر دادن وقتِ همه جز کسانی که پایین‌ترین استانداردها را برای سرگرمی خود دارند. مانند بسیاری از زنان، مادر آمریکایی کریستین (تونی کالِت) مشغله‌های زیادی دارد: سامان‌دادن به خانه در حالی که پسرش به دانشگاه می‌رود و هم‌زمان متوجه خیانت همسرش می‌شود. اوضاع وقتی پیچیده‌تر می‌شود که تماس مرموزی دریافت می‌کند و مطلع می‌شود میراث پدربزرگش—امپراتوری مافیا در ایتالیا—را به ارث برده است. با راهنمایی مشاور خانواده (مونیکا بلوچی)، کریستین باید اعتمادبه‌نفس پیدا کند تا رهبر جدید کسب‌وکار خانواده (مافیا) شود. ایدهٔ قرار دادن یک فرد بیرون از محیط در فضایی نا‌آشنا می‌توانست جذاب باشد، اما اجرای آن فاجعه‌بار است. اگرچه فیلمنامه‌نویسان (آماندا استرز، جی. مایکل فلدمن، و دبی جون) در چارچوبی گسترده برای جلب مخاطبِ عام کار می‌کنند، متنِشان انگار برای نجات خود تقلا می‌کند. نگارش با مخاطب رفتار تحقیرآمیزی دارد و روایت پر از موقعیت‌های ابلهانه‌ای است که شبیه خیال‌پردازیِ یک آدم بداقبال به‌نظر می‌رسند (بدترینِ آن یک مرد جذاب محلی است که به‌محض ورود کریستین به رم، ناگهان شیفته‌اش می‌شود، و «پیچش» پایانی هم آن‌قدر قابل‌پیش‌بینی است که از فاصلهٔ دور می‌توان آن را دید). فیلم مملو از کلیشه‌های کهنهٔ ایتالیایی است و آن‌چنان میل دارد متفاوت و «باحال» باشد که با صحنه‌های خشونت‌آمیز و الفاظ رکیک ردهٔ سنی R می‌گیرد. از همه بدتر بازی تونی کالِت است؛ نمایشی اغراق‌آمیز از ناامیدی و واکنش‌های پرزرق‌وبرق. برداشت او از شوخ‌طبعی کلیشه‌ایِ آمریکاییِ ساده‌لوح بزرگ‌تر از حد توانش است، تا جایی که شخصیتش به یک کاریکاتور ضعیف از یک زن واقعی بدل می‌شود. کریستین در این فیلم یک دلقک است، حتی در فیلمی که ظاهراً تلاش می‌کند داستان توانمندسازی زنان را روایت کند، ولی موفق نیست. این هدررفت غم‌انگیزِ استعداد کالِت است — او شایستهٔ خیلی بهتر از این‌هاست. دربارهٔ «مافیا مامّا» چیز مثبتی به ذهنم نمی‌رسد؛ حتی بدترین دشمن شما هم سزاوار چنین فیلمی نیست. یک کمدی کاملاً احمقانه. می‌توانست فیلمی عالی باشد؛ تقریباً همهٔ عناصر لازم را داشت: طراحی صحنه، فیلم‌برداری و... اما کارگردانی کاترین هاردویک شرم‌آور است. هزینه‌کردی سینمایی بدون هدف که می‌توانست به یک کمدی دلپذیر بدل شود ولی به‌خاطر بی‌مزه و «تِه» بودنِ فیلم، چنین نشد. حیف. امتیاز: 2 از 10.