فیلم The Gunman 2015

وقتی یک آدمکش تبدیل به هدف می‌شود! فیلمِ بین‌المللی‌ای است که بر پایهٔ یک رمان ساخته شده و کارگردان آن همان سازندهٔ «Taken» است. داستان در سه کشور مختلف می‌گذرد اما از جمهوری کنگو آغاز و در آنجا پایان می‌یابد. محور داستان یک آدمکش است که سال‌ها پیش مأموریت مهمی در آفریقا را با موفقیت انجام داده، سپس از آن نوع کارها کناره‌گیری کرده، اما چند...

وقتی یک آدمکش تبدیل به هدف می‌شود! فیلمِ بین‌المللی‌ای است که بر پایهٔ یک رمان ساخته شده و کارگردان آن همان سازندهٔ «Taken» است. داستان در سه کشور مختلف می‌گذرد اما از جمهوری کنگو آغاز و در آنجا پایان می‌یابد. محور داستان یک آدمکش است که سال‌ها پیش مأموریت مهمی در آفریقا را با موفقیت انجام داده، سپس از آن نوع کارها کناره‌گیری کرده، اما چند سال بعد ناگهان مردانی ناشناس دنبال او می‌آیند و زندگی‌اش را مختل می‌کنند. او تصمیم می‌گیرد پی ببرد چه کسی پشتِ ماجراست و چرا هدف گرفته شده. گرچه موضوع آشناست، اما تا حدی لذت‌بخش است. مشکل اصلی این است که قهرمان عملاً آسیبی نمی‌بیند و کسی دیگری به خاطر او می‌میرد که این کلیشه‌ای است. بازی‌ها خوبند و نقش اصلی را واضحاً شان پن بازی می‌کند. سکانس‌های اکشن قابل قبول‌اند، اما ریتمِ کند فیلم دلیل ماندن من پای آن برای بیش از صد دقیقه بود. اگر دنبال روایت قوی‌ای نباشید و فقط برای گذراندن وقت و تماشای بدلکاری‌ها سراغش بروید، جوابگوست. فیلم می‌توانست بهتر شود، اما به نظر می‌رسد می‌خواسته تا حد امکان شبیه رمان چند دهه پیش عمل کند؛ از طرفی بخش‌هایی از آن قبلاً در فیلم‌های دیگر استفاده شده‌اند، بنابراین کلیت آن کهنه به‌نظر می‌رسد. منتقدان از آن خوششان نیامدند، اما نه آن‌قدر بد است که می‌گویند و نه آن‌قدر خوب که برخی مدعی‌اند. امتیاز: ۶.۵/۱۰ شان پن شاید باید دوباره فکر می‌کرد قبل از اینکه وارد این درام تکراری و رویه‌ای شود. نقشِ او («Terrier») تک‌تیراندازی است که دقتش باعث مرگ وزیر معادن کنگو می‌شود و در پیِ آن این تریلر کم‌جان شکل می‌گیرد و حالا اینترپل و طمع شرکتی‌ها دنبال او می‌افتند. پیر مورل جمع بازیگران قابل‌توجهی را به‌کار گرفته و خاویر باردم احتمالاً بهترین بازی را دارد در نقش دوزیست «فلکس». ادریس البا («بارنز») کم‌حضور است و تأثیر زیادی ندارد — هرچند نه به‌اندازهٔ حضور ناامیدکننده و غیرتهدیدآمیز ری وینستون در نقش «استنلی» که بهتر بود فقط به دنبال آبشارها می‌رفت. دیالوگ‌ها در مرز کودکانه قرار دارند و بازی‌ها آن‌قدر قالبی و تک‌موقعیتی‌اند که حتی درگیری‌ها و صحنه‌های جنگل هم نتوانسته‌اند به آن جان ببخشند. من رمان اصلی ژان-پاتریک مانشِت را نخوانده‌ام، اما اگر این اقتباس تا این حد به کتاب وفادار باشد، احتمالاً سراغش نخواهم رفت.