فیلم My Bloody Valentine 2009

«هری واردن مرده است…» ولنتاین خونین (My Bloody Valentine) به کارگردانی پاتریک لوسیر و با نویسندگی گروهی زِین اسمیت، تاد فارمر و جان بِرد ساخته شده است. در این فیلم جنسن اکِلِس، جِیمی کینگ، کرِر اسمیت، کوین تایگ و تام اتکینز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از مایکل واندماخر و فیلم‌برداری از برایان پیرسون است. این فیلم بازسازیِ اسلشرِ جورج می‌هاکر از سال ۱۹۸۱ است و نسخهٔ ۲۰۰۹...

«هری واردن مرده است…» ولنتاین خونین (My Bloody Valentine) به کارگردانی پاتریک لوسیر و با نویسندگی گروهی زِین اسمیت، تاد فارمر و جان بِرد ساخته شده است. در این فیلم جنسن اکِلِس، جِیمی کینگ، کرِر اسمیت، کوین تایگ و تام اتکینز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از مایکل واندماخر و فیلم‌برداری از برایان پیرسون است. این فیلم بازسازیِ اسلشرِ جورج می‌هاکر از سال ۱۹۸۱ است و نسخهٔ ۲۰۰۹ در دوران هیجان ۳بعدی با فروش چشمگیری در گیشه‌های جهانی عرضه شد. دلیل محبوبیتش روشن است: با اینکه بازسازی‌ها و تولید فیلم‌های اسلشر صرفاً برای سودآوری گاهی سرزنش می‌شوند، بازار بزرگی برای‌شان وجود دارد. در کل این بازسازی چندان هم بد نیست؛ اگرچه همه‌چیز آشناست — یک نسخهٔ دیگر از مایکل مایرز که ساکنان شهری آمریکایی را تعقیب و به شیوه‌های هولناک به قتل می‌رساند. قاتل اینجا «معدنچی» است: لباس کار پوشیده، تبر معدنی به دست و صورتش را با ماسک گازی پوشانده که جلوه‌ای وهم‌آلود به او می‌دهد و صدای تنفسش یادآور دارث ویدر است. عنصر معمایی ماجرا این است که موج جدید قتل‌ها بازسازیِ جنایاتی است که ده سال پیش رخ داده؛ پس آیا قاتل قدیمی از مردگان بازگشته یا یک دنباله‌روی تازه در کار است؟ نوجوانان مشکل‌دار، اهالی مشکوک شهر و حجم زیادی خون و فریاد هم‌زمان کنار هم قرار می‌گیرند. فیلم مقدار لازم برهنگی را دارد که شامل یکی از طولانی‌ترین سکانس‌های برهنگی می‌شود — سکانسی که به نظر من غیرضروری است اما ممکن است عده‌ای آن را بپسندند. لوسیر نشان می‌دهد در ترکیب طنز با ترس مهارت دارد. جلوه‌های سه‌بعدی در سطح بالایی کار شده و میکس صدا فوق‌العاده است؛ این فیلم واقعاً برای ساب‌ووفر شما کار می‌کِشد. جریان فیلم طبق انتظار پیش می‌رود، اما در پایان تنشی خوب ایجاد می‌کند و حضور اتکینز و تایگ آرامش‌بخش است. فیلمِ اصلی فیلم برجسته‌ای نبود و اگرچه این نسخه بهتر است، همچنان مجموعه‌ای از بازیگرانی است که به طرق مختلف کشته می‌شوند؛ اما مؤثر است و از همه مهم‌تر، سرگرم‌کننده است. امتیاز: 7/10 نسبتاً خوب، در چارچوبِ فیلم‌های اسلشر وارث یک معدن (با بازی جنسن اکِلِس) پس از ده سال به شهری دورافتاده در پنسیلوانیا بازمی‌گردد، زمانی که در روز ولنتاین کشتاری رخ داد که جان ۲۲ نفر را گرفت. وقتی قاتلی روانی با لباس معدنچی و تبر ظاهر می‌شود، کلانتر (کرِر اسمیت) طبیعتاً وارث را مظنون می‌داند، به‌خصوص که او دوست‌پسر سابقِ همسرِ کلانتر (جِیمی کینگ) است. ولنتاین خونین (۲۰۰۹) بازسازیِ فیلم اسلشرِ ۱۹۸۱ است اما به اندازه‌ای متفاوت است که بتوان آن را تا حدی دنباله‌گونه دانست. فیلم بیش‌تر عناصر ضروری برای یک اثر مؤثر در این ژانر را دارد. فرمول پایه از هالووین (۱۹۷۸) و دو فیلم اول جمعه سیزدهم (۱۹۸۰–۱۹۸۱) شکل گرفته بود: یک قاتل دیوانه با ماسک و گروهی از جوانان در محیطی مشخص—شهر، کمپ، جنگل، دانشگاه، مرکز تفریحی، ساختمان و غیره. در این مورد، محیط یک شهر معدن‌کاری است که بخش‌هایی از فیلم در کیتانینگ و بِتِل، پنسیلوانیا و نقاط اطراف رودخانهٔ آلِگهِنی فیلم‌برداری شده است؛ این خود نکته‌ای مثبت است چون فیلم در جایی غیر از همیشگی‌ها ساخته شده. وجود زنان زیبا در این نوع فیلم‌ها ضروری است و ولنتاین خونین در این زمینه خوب عمل می‌کند: جِیمی کینگ (سارا)، مگان بون (مِگان) و بِتسی رو (ایرِن) بازی‌هایی درخشان دارند؛ بِتسی رو در یک سکانس برهنگی طولانی‌تر حضور دارد که به نظرِ من لازم نیست اما برخی از آن استقبال خواهند کرد. مهم‌تر از همه اینکه داستان درگیرکننده است و تا پایان شما را در حدس زدن هویت قاتل نگه می‌دارد. در مقایسه با نسخهٔ اصلی، این نسخه جذاب‌تر و به‌مراتب سرگرم‌کننده‌تر است. مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۱ دقیقه نمره: B+ فیلم بسیار خوبی است. صحنه‌های مرگ را دوست داشتم؛ کاش صحنه‌های اکشن و قتل بیشتری داشت.