فیلم Charlie Bartlett 2007

“چارلی” (با بازی آنتون یلچین) پسری ثروتمند و فراموش‌شده است که به‌قدری از مدرسه اخراج شده که مادرش (با بازی هوپ دیویس) تصمیم می‌گیرد او را به یک مدرسه عادی بفرستد. او با مرسدس قدیمی خود که ظاهری شیک دارد و در حال پوشیدن لباس فرم و حمل کیف اداری‌اش است، به مدرسه می‌رسد و به سرعت مورد توجه “بیونس” (با بازی تایر هیلتون) که...

“چارلی” (با بازی آنتون یلچین) پسری ثروتمند و فراموش‌شده است که به‌قدری از مدرسه اخراج شده که مادرش (با بازی هوپ دیویس) تصمیم می‌گیرد او را به یک مدرسه عادی بفرستد. او با مرسدس قدیمی خود که ظاهری شیک دارد و در حال پوشیدن لباس فرم و حمل کیف اداری‌اش است، به مدرسه می‌رسد و به سرعت مورد توجه “بیونس” (با بازی تایر هیلتون) که از بچه‌های خشن مدرسه است، قرار می‌گیرد. اما او به‌زودی توسط مدیر مدرسه، “گاردنر” (با بازی رابرت داونی جونیور) نجات پیدا می‌کند. هرچند که “چارلی” لوس و نازپرورده است، اما احمق نیست و پس از چند جلسه با روانشناس خود و درک قدرت داروهای کمی، با رقیبش توافق می‌کند تا خدمات مشاوره‌ای به همکلاسی‌هایش ارائه دهد. این آغاز ماجراهایی است که او را متوجه مشکلات دیگران می‌کند و از این طریق با پزشک خود برای تهیه دارو و درمان‌ها همکاری می‌کند! به‌زودی، او به محبوبیت می‌رسد و حتی “سوزان” (با بازی کات دنینگ) که پدرش صاحب مدرسه است، نسبت به او ابراز علاقه می‌کند. اما شاید او بیش از حدی که می‌تواند تحمل کند، درگیر “کیپ” (با بازی مارک رندال) که دچار افسردگی است، شود و این موضوع برای همه خطرناک می‌شود و “چارلی” را وادار می‌کند تا اولویت‌هایش را دوباره ارزیابی کند. شاید یک طرح جدید بتواند هدفی کمتر سمی برای او و همکلاسی‌هایش فراهم کند. یلچین در این فیلم به طرز جذابی کاراکتری را ارائه می‌دهد که به نظر نمی‌رسد باید او را دوست داشت، اما در واقع به شخصیتی تبدیل می‌شود که واقعاً دوست‌داشتنی است. او پدر ندارد، مادرش از اوضاع بی‌خبر است و پول برایش اهمیتی ندارد، بنابراین انتظار داریم کمی خودرأی باشد، اما همیشه احساس می‌کنیم که به یک دست قوی‌تر نیاز دارد - و چه کسی بهتر از داونی جونیور که شخصیتش بارهایی از مشکلات خود را به دوش می‌کشد. فیلمنامه در مواقعی واقعاً سرگرم‌کننده است و حتی زمانی که عناصر عاشقانه وارد می‌شوند، همچنان در سویه‌های احساسی درست باقی می‌ماند، زیرا یلچین یک اجرا با شخصیت فریبنده و کمی هم حقیقت تلخ را به نمایش می‌گذارد. انقلابی رادیکال در این نوع درام‌های نوجوانانه دشوار است، اما این فیلم بیشتر بر شخصیت‌ها تأکید می‌کند و داستانی مناسب با وابستگی کمتر به موسیقی‌های پاپ یا بالادهای قدرتی ارائه می‌دهد. داونی جونیور به اندازه کافی خوب عمل می‌کند و دیگر بازیگران نیز به خوبی با هم هماهنگ می‌شوند تا چیزی قابل تماشا و انتقادی درباره فرهنگ مصرف دارو ارائه دهند.