فیلم Crimson Peak 2015

تماشای شکوه بصری و تجمل صیقلیِ فیلم گاتیک – فراطبیعی گیلرمو دل تورو، Crimson Peak، گویا بهانه‌ای است برای پذیرایی چشم. بی‌تردید چشم‌نواز و به‌شکل عجیب‌وغریبی زیبا، Crimson Peak یک تریلر روانی-جنسی است که با حواس بصری بازی می‌کند و میزانی از فریبندگی نامتعارف و جذابیت پیچیده را ارائه می‌دهد. در کارنامه دل تورو روایت‌های غیرمتعارف همواره با قوامی باشکوه همراه‌اند؛ چه در شاهکار فرقه‌ای...

تماشای شکوه بصری و تجمل صیقلیِ فیلم گاتیک – فراطبیعی گیلرمو دل تورو، Crimson Peak، گویا بهانه‌ای است برای پذیرایی چشم. بی‌تردید چشم‌نواز و به‌شکل عجیب‌وغریبی زیبا، Crimson Peak یک تریلر روانی-جنسی است که با حواس بصری بازی می‌کند و میزانی از فریبندگی نامتعارف و جذابیت پیچیده را ارائه می‌دهد. در کارنامه دل تورو روایت‌های غیرمتعارف همواره با قوامی باشکوه همراه‌اند؛ چه در شاهکار فرقه‌ای Pan’s Labyrinth و چه در آثار پرزرق‌وبرق اما کم‌اثر مثل Blade II و Pacific Rim. Crimson Peak را می‌توان بار دیگر بومِ رنگین و خیال‌پردازانه‌ای دانست که تصویری گاه اغراق‌آمیز و فانتزی از چشم‌انداز سینمایی دل تورو ارائه می‌دهد. از نظر بصری خیره‌کننده و با لایه‌ای از تعلیقِ شکیل، Crimson Peak لزوماً ترس‌های سمّی یا لرزه‌های به‌یادماندنی‌ای تولید نمی‌کند، اما تکیه‌اش بر رومانتیسم گاتیکِ القاشده، برای پذیرفتن این اثر غیراقتصادی و متفاوت بر مبنای سبک بصری منحصر به فردش کافی است. البته برخی مسیرهای قابل‌پیش‌بینی در ضربان نامنظم فیلم دیده می‌شود و شاید دل تورو و هم‌نویسنده‌اش متیو رابینز می‌توانستند بخش‌هایی زیرکانه‌تر و تندتری به داستان بیفزایند تا حسِ وهم‌آور آن قوی‌تر شود. با این حال، لحن‌های هیتکاک‌گرا که به‌طرزی درخشان با طراحی صحنه‌های گیرا و گروه بازیگری عجیب تلفیق شده‌اند، Crimson Peak را به درامی رنگین تبدیل می‌کنند که از نمایش‌پردازی غلیظ و نمایشی لذت می‌برد. خوشبختانه انتشار فیلم در مهرماه (پاییز) با حال‌وهوای هالووین همخوانی دارد و برای تماشاگران علاقه‌مند به فضای ماکِربه‌دست جذابیت فصلی فراهم می‌آورد. داستان شاید آن‌قدر نوآورانه نباشد، اما عنصر برنده—حداقل یکی از عناصر—طراحی هنری و جانمایی تولید است که جهان مرموز و نوستالژیکِ دل تورو را تعریف می‌کند. Crimson Peak بعید است به‌زودی با وحشتی تأمل‌برانگیز اشتباه گرفته شود، اما به‌خوبی جو رومانتیسمِ گاتیکِ پرورده‌اش را منتقل می‌کند. داستان درباره ادیث کاشینگ، نویسندهٔ جوان آمریکایی است که از کودکی به روح‌ها ایمان دارد: «روح‌ها واقعی‌اند؛ این را به‌خوبی می‌داند.» ادیث دختر یگانهٔ خانواده و مورد توجه پدر ثروتمندی است که نگران ورود افراد فرصت‌طلب به زندگی اوست. وارد می‌شود سِر توماس شِرپ، اشراف‌زاده‌ای بریتانیایی که ظاهراً برای جذب سرمایه و تبلیغ دستگاهی معدنی به آمریکا آمده و با ادیث آشنا می‌شود. همراه او خواهر بزرگتر و مرموزش، لیدی لوسیل شِرپ است. پدر ادیث، کارتر کاشینگ، نسبت به این خواستگاری مشکوک است؛ اما ادیث به‌تدریج با شِرپ ازدواج کرده و به عمارت فرسودهٔ خانوادهٔ شِرپ در شمال انگلستان منتقل می‌شود. Allerdale Hall، عمارت ویکتوریایی، واقعاً آن‌طور که باید مجلل نیست: خانه‌ای کهنه، خاکستری و محدودیت‌هایی عجیب برای ادیث دارد—قسمت‌هایی که او اجازه ورود به آن‌ها را ندارد—و رؤیاهایش با آمدوشد شیاطین و تجسم‌های آزاردهنده در راهروهای سرخ‌رنگِ عمارت پر می‌شود. تغییر رفتار همسر جدیدش توماس و بی‌تفاوتی او نیز به نگرانی ادیث می‌افزاید؛ او که از کودکی به هشدارهای دنیاهای پس از مرگ ایمان داشته، باید با این واقعیت روبه‌رو شود که چیزی مرموز و تبهکارانه در عمارت در جریان است. نمادپردازی‌های شوم تا حدی اتمسفریک‌اند و ریتم ناهماهنگ فیلم لحظاتِ واقعیِ تنش‌آفرین خلق می‌کند؛ اما Crimson Peak گاه به مجموعه‌ای ملودراماتیک می‌گراید که از قاطعیتِ ترساندنِ تماشاگر می‌کاهد. به‌عنوان یک عاشقانهٔ وهم‌آلود، فیلم کمی ناهمگون به‌نظر می‌رسد: مثلث عاشقانهٔ میان ادیث، توماس شرپ و آلَن مَک‌میکل (نامزد اول ادیث پیش از ورود شرپ) جای بررسی بیشتری داشت و در فیلم شتاب‌زده و تاحدودی کنار گذاشته شده است. حضور سایه‌وار ارواحِ در گردش در دیوارهای پوسیدهٔ عمارت، لحظاتی واقعی و موبر خلق می‌کند که با پالت رنگی واژگونِ دل تورو هم‌خوانی دارد. در نهایت، برترین جلوه‌های بصری و درخشش این فیلم مرهون تیم طراحی صحنه، لباس و فیلم‌برداری است؛ این عناصر لذّت تماشای Crimson Peak را به‌طرز چشمگیری فراتر از کاستی‌های دراماتیک و کمبودِ ترس‌های مهندسی‌شده می‌برند. (نمرهٔ منتقد: نیم ستاره از 4) --- «روح‌ها واقعی‌اند؛ این را خوب می‌داند.» تمام آثار دل تورو را دیده‌ام، اما این اثر در مقایسه با کارهای اخیر او چندان موفق نیست. فیلم نشانه‌های امضای او را دارد—جو گاتیک و تصویری تماشایی—اما داستان آن‌طور که انتظار می‌رفت تأثیرگذار نیست؛ تقصیر را باید به گردن فیلمنامه انداخت. بازیگران به‌خصوص سه‌گانهٔ اصلی در نمایش شخصیت‌هایشان عالی‌اند. شروع فیلم طوری القا می‌کرد که قرار است یک اثر هراساننده باشد، اما فیلم بیشتر به سمت فانتزی-تریلر می‌رود: در میانه روایت مقدار زیادی درام کشدار وجود دارد و در پردهٔ سوم کاملاً به یک تریلر قاتل‌محور بدل می‌شود. انگیزه‌ای که برای مشکلات ادیث ارائه می‌شود ناامیدکننده، خیلی کم و قابل‌پیش‌بینی است. من از فیلم کاملاً بدش نیاوردم؛ از نظر بصری لذت بردم، موسیقی هم با فیلمنامه خوب همخوانی داشت، اما اگر دنبال شاهکار دیگری از دل تورو هستید، احتمالاً ناامید می‌شوید—برای تماشای بصری فیلم ارزش دارد. (۶/۱۰) --- انگلیسیِ کلاسیکِ Jane Eyre در تقاطع با House of Usher و ارواحِ گذشته Crimson Peak (۲۰۱۵) نوشته و کارگردانی گیلرمو دل تورو، درامی گاتیک/معمایی/ترسناک است دربارهٔ زنی جوان در آغاز قرن بیستم که عاشق مردی مرموز انگلیسی می‌شود و از بافلو به عمارت مخوفی در انگلستان نقل مکان می‌کند؛ جایی که خواهر عجیبِ او نیز ساکن است و ارواح گذشته کم‌کم حقیقت را آشکار می‌کنند. علاوه بر Jane Eyre و House of Usher، می‌توان مشابهت‌هایی با فیلم‌هایی مثل Bram Stoker’s Dracula، The Others و Mary Shelley’s Frankenstein دید، اگرچه Crimson Peak به آن اندازه ملودراماتیک نیست. وحشتش بیشتر زیرپوستی است و به‌همین‌دلیل مقایسه با The Others مناسب است. اگر حال و هوای فیلم‌هایی از این دست را می‌پسندید، احتمالاً از Crimson Peak هم لذت خواهید برد. صادقانه بگویم؛ این یکی از باشکوه‌ترین فیلم‌هایی است که از نظر ظاهر دیده‌ام. صحنه‌های متعدد ادیث را در هال‌های پرپیرایه، با لباسی سفید و موی طلاییِ روان نشان می‌دهد که چشم‌نواز است. برخی داستان را نه‌چندان قوی می‌دانند، اما خیلی بدتر یا بهتر از فیلم‌های مشابهِ فهرست‌شده نیست. اگرچه پردهٔ اول در بافلو کمی کُند است، فیلم با انتقال ادیث به قلعهٔ نگران‌کنندهٔ انگلیسی جذاب‌تر می‌شود. هر نکتهٔ مبهمی هم با سرنخ‌های موجود یا خوانش میان‌وَندیِ تصویر قابل پاسخ است؛ بنابراین برخی منتقدان انگار عمداً دنبال چیزی برای اعتراض بوده‌اند. (نمره: B)