فیلم Hypnotic 2023

این فیلم تلاشی است برای ساخت یک «Inception» جدید؛ اینکه شما آن فیلم را دوست داشتید یا نه معمولاً نشان می‌دهد که احتمالاً این فیلم را هم می‌پسندید یا نه. داستان دربارهٔ کارآگاهی است که چهار سال پیش فرزندش ربوده شده. او وارد پرونده‌ای دربارهٔ سرقت از چند بانک می‌شود و به‌زودی مشخص می‌شود سارق توانایی‌های هیپنوتیزمی دارد. علاوه بر این، به نظر می‌رسد دختر...

این فیلم تلاشی است برای ساخت یک «Inception» جدید؛ اینکه شما آن فیلم را دوست داشتید یا نه معمولاً نشان می‌دهد که احتمالاً این فیلم را هم می‌پسندید یا نه. داستان دربارهٔ کارآگاهی است که چهار سال پیش فرزندش ربوده شده. او وارد پرونده‌ای دربارهٔ سرقت از چند بانک می‌شود و به‌زودی مشخص می‌شود سارق توانایی‌های هیپنوتیزمی دارد. علاوه بر این، به نظر می‌رسد دختر گمشده‌اش با این پرونده ارتباطی داشته باشد. اگرچه کارآگاه تا حدودی در برابر دستکاری ذهن مقاوم است، واقعیت در لایه‌های متعدد توهم پیچیده شده و تشخیص حقیقی بودن افراد و اتفاقات دشوار است. نویسندگان در پیچاندن داستان خوب عمل کرده‌اند و پیش‌بینی برگشت‌های داستانی را سخت کرده‌اند. بازیگری‌ها قابل قبول‌اند؛ تنها مشکل این است که فیلم بیش از حد درگیر پیچش‌های داستانی می‌شود، طوری که بسیاری از صحنه‌ها در طول فیلم اهمیت چندانی ندارند. در مجموع فیلم خوبی است، اما بعید است ماندگار شود. «Hypnotic» پتانسیل روایت یک اثر ذهنی پیچیده، پر از پیچش‌های شوکه‌کننده و داستان‌سرایی جذاب را دارد. متأسفانه، با وجود برخی لحظات جالب و بازیگران خوب، رابرت رودریگز و مکس بورنستاین فیلمی آشفته و نامنسجم ارائه داده‌اند؛ ترکیبی از ایده‌هایی که آن‌طورها هم هوشمندانه به‌نظر نمی‌رسند. یادم نمی‌آید چه فیلمی این‌قدر به توضیحات سطحی متوسل شده باشد تا هر نکتهٔ داستانی یا هر تحولِ شخصیتی را شرح بدهد. در پایان، کاملاً ناامیدکننده است. «Hypnotic» برای من مسحورکننده نبود. داستانِ پاره‌پاره، شخصیت‌پردازی ضعیف و اکشن متوسط برداشت‌های من از فیلم‌اند. خلاصه اینکه این فیلم سطحی و فراموش‌شدنی است و عمدتاً بر توضیحات بیش از حد تکیه دارد؛ استفاده از نامی بزرگ مثل بن افلک حداقل برای من ضعف‌های فیلم را جبران نکرد. در بخش‌هایی از فیلم هم شخصیت‌ها بی‌دلیل مثل کارکنان اجارهٔ خودرو لباس پوشیده‌اند که عجیب است. در جمع‌بندی: قابل تماشا به صورت سطحی اما به‌سرعت فراموش‌شدنی. در نیم‌ساعت اول فکر می‌کردم صرفاً با بازسازی‌ای از «The Mummy» (۱۹۹۹) طرفم. «دنی» (بن افلک) و «دایانا» (آلیس براگا) برای پیدا کردن دخترش که ظاهراً توسط «دل‌رین» (ویلیام فیکنر) ربوده شده، دست‌به‌گریبان‌اند. این مرد با قدرت‌های کنترل ذهن مانند «ایم‌هاتب» می‌تواند مردم را تحت تأثیر قرار داده و حتی دوستان و اعضای باند را به جمعیتی خشمگین بدل کند. آنچه کم‌کم آشکار می‌شود درام نه‌چندان جذابی است که می‌گوید بین ما افرادی به نام «هیپنوتیک» وجود دارند؛ موجوداتی با درجات مختلف قدرت که اطرافیان را دست‌کاری می‌کنند و احتمال دارد دختر کارآگاه به نوعی ابرانسانِ آنها باشد. دنی نمی‌داند به چه کسی می‌تواند اعتماد کند یا دقیقاً چه در جریان است، فقط می‌داند باید از افتادن فرزندش به دستِ آنها جلوگیری کند. این ما را به بخش سوم داستان می‌برد که هرگونه حسِ اصالت را از بین می‌برد؛ قهرمان همیشه یک قدم جلوتر از لشکری از کارکنان تعطیلاتِ مسلح است. جلوه‌های بصری در حد قابل قبول‌اند، اما بقیهٔ فیلم تکراری و بیش از حد پیچیده است؛ فیلم احتمالاً برای پخش تلویزیونی در موسم تعطیلات مناسب خواهد بود و بس.