فیلم Willy’s Wonderland 2021

همان‌طور که در دنیای سینما مرسوم است، منتقدانی هستند که فکر می‌کنند فیلمی مثل «Willy’s Wonderland» برایشان خیلی پَست است؛ فیلمی گزنده، عامه‌پسند و پاپ‌کُرنی با حال و هوای اسلشر دههٔ هشتاد. این اثر عمداً برای طرفداران ژانر کمدی-ترسناک ساخته شده و ایدهٔ جذاب، قهرمانِ خفن و حس نوستالژیک گِرایندهٔ آن همهٔ معیارهای لازم برای تبدیل‌شدن به یک کلاسیک نیمه‌شبِ فرقه‌ای را دارد. خلاصهٔ داستان: مردی...

همان‌طور که در دنیای سینما مرسوم است، منتقدانی هستند که فکر می‌کنند فیلمی مثل «Willy’s Wonderland» برایشان خیلی پَست است؛ فیلمی گزنده، عامه‌پسند و پاپ‌کُرنی با حال و هوای اسلشر دههٔ هشتاد. این اثر عمداً برای طرفداران ژانر کمدی-ترسناک ساخته شده و ایدهٔ جذاب، قهرمانِ خفن و حس نوستالژیک گِرایندهٔ آن همهٔ معیارهای لازم برای تبدیل‌شدن به یک کلاسیک نیمه‌شبِ فرقه‌ای را دارد. خلاصهٔ داستان: مردی منزوی و کم‌حرف (نیکلاس کیج) وقتی ماشینش در شهری دورافتاده خراب می‌شود، مجبور می‌شود شب را تمیزکاری مرکز تفریحی متروکه‌ای به نام «ویلیز واندرلند» بگذراند تا هزینهٔ تعمیر را پوشش دهد. بی‌خبر است که با این کار عملاً قبول می‌کند که به عنوان سرایدارِ مکانی شوم و احتمالا نفرین‌شده مشغول به کار شود. از وقتی شایعات دربارهٔ ناپدیدشدن کودکان (و انیماترونیک‌های شیطانی) در شهر پیچیده، اوضاع دیگر مثل سابق نیست. در طول شب مرد درمی‌یابد که ماسکات‌های بزرگ و پشمالو ذهن و ارادهٔ خودشان را دارند و برای زنده ماندن باید تا پای مرگ بجنگد تا صبح را ببیند. داستان کلی محکَم است و اگر کمی پذیرشِ فرضیات فوق‌طبیعی را داشته باشید، سیر روایت منطقی به نظر می‌رسد. عناصر فراطبیعی و طنز فراوان‌اند و «سرایدار» همان قهرمانِ ترسناکی است که نمی‌دانستیم به آن نیاز داریم. کوین لوئیس در کارگردانی دستِ تیزبینی دارد و دقیقاً می‌داند تماشاگر چه می‌خواهد و چگونه باید آن را به او نشان داد. ریتم فیلم هم به‌خوبی حفظ شده و پایان فیلم طوری تدارک دیده شده که برای ساخت ادامه‌ای امیدوارکننده جا می‌گذارد. واژه‌ای که بیش از همه به این فیلم می‌آید «باحال» است. طراحی عروسک‌ها و لباس‌های ابتدایی اما کارآمدِ ویلی و یاران قاتلِ او (مثل تیتو لاک‌پشت، سرن سارا، آزی شترمرغ و نایتی نایت و غیره) فوق‌العاده خنده‌دار و همخوان با افکت‌های کم‌هزینهٔ وحشت‌آمیز فیلم است. نیکلاس کیج هم همان گرای خاصش را به نقش می‌آورد: مردی کم‌حرف که نوشابه می‌نوشد و عاشق پین‌بال است (در فیلم عملاً دیالوگِ گفتاری ندارد). این فیلم قرار نیست جدی گرفته شود و همین غیرجدی بودن به جذابیتش می‌افزاید؛ «Willy’s Wonderland» کلی صحنهٔ خون‌آلود و سرگرم‌کننده دارد، مخصوصاً اگر دوست دارید نیک کیج را وسط کتک‌کاری با انیماترونیک‌های قاتل ببینید. --- من با این انتظار وارد فیلم شدم که قرار نیست خیلی بد باشد، و تا اندازه‌ای هم درست و هم اشتباه بود. نیک کیج در طول فیلم یک کلمه هم حرف نمی‌زند؛ نزدیک‌ترین چیزی که گفت فقط یک «اه» موقعِ دعوا بود. بقیهٔ شخصیت‌ها جز دختر و انیماترونیک‌ها بی‌اهمیت به نظر می‌رسند. فیلم هیچ‌جا ترسناک نیست؛ تنها انیماترونیکِ سارا تا حدی ترسناک بود، بقیه خیلی مسخره‌اند. گاهی تصویر روی پرده کشیده، فشرده یا حتی تکان‌دار به نظر می‌رسید. داستان اساساً همان فرضِ «Five Nights at Freddy’s» است که کمی تغییر کرده تا متفاوت به نظر برسد. گروه «بچه‌های شورشی» هم کلیشه‌ای‌اند: بچهٔ باهوش، بچهٔ احمق، بچهٔ احمق ولی جذاب، بچهٔ منطقی و رهبرِ بی‌پروا که بیشتر از دیگران خود را به خطر می‌اندازد. در فیلم آن‌ها را «بچه» می‌نامند، اما عملاً جوانانی هستند که «چرا که نه»‌وار دست به کارهای غیرمنطقی می‌زنند. تماشای نیک کیج در نقش کتک‌زدن انیماترونیک‌ها لذت‌بخش است و در این بخش‌ها فیلم واقعاً خوب عمل کرده. بخش عجیبی هم وجود داشت که حالتی جنسی داشت؛ یک تمساح انگار مدت زیادی آن‌ها را تماشا می‌کرد—مدتی غیرطبیعی و طولانی. در پایان، نیک کیج سوار ماشینش می‌شود و آن دختر بدون هیچ حرفی سوار می‌شود؛ انگار اصلاً قرار نبود حرفی رد و بدل شود. او ظاهراً به‌طور عادی رفتار می‌کند، در حالی که دوستانش را جلوی چشمش توسط انیماترونیک‌ها کشته شده دیده است؛ به‌راحتی نوشابهٔ «Punch» نیک کیج را می‌نوشد و تمام. پایان فیلم عجیب است؛ انگار تگز و مکانیک را کشته‌اند تا همهٔ چیزهای مرتبط با آن ساختمان از بین برود و جز آن دختر کسی زنده نماند. فیلم عجیب و آشفته‌ای است—همین. --- این فیلم اگرچه شبیه بازی «Five Nights at Freddy’s» به نظر می‌آید، اما اثرِ اصلی و مستقلی است. نیکلاس کیج با اجرای ساکت اما جذابش به فیلم رنگ و بویی خاص می‌دهد و خلاقیت در طراحی موجوداتِ ترسناک و روشِ بی‌کلامِ او برای مبارزه با آن‌ها به جذابیت فیلم کمک می‌کند. گروه شخصیت‌ها به داستان عمق و تنوع می‌بخشد، هرچند بقای آن‌ها الزاماً برای پیش‌برد فیلم ضروری نیست و همین موضوع تنش را حفظ می‌کند. پیچش غیرمنتظره‌ای که باعث می‌شود پلیس و برخی شخصیت‌ها به‌جای تخریب ساختمان، با موجودات معامله کنند، لایه‌ای از کنجکاوی و تعلیق به داستان می‌افزاید. در کل «Willy’s Wonderland» ترکیبی سرگرم‌کننده از وحشت، اکشن و طنز ارائه می‌دهد؛ با وجود عجیب‌وغریب‌هایی در روایت، فیلم در مجموع تجربه‌ای لذت‌بخش و سرگرم‌کننده است که از ابتدا تا انتها مخاطب را مشغول نگه می‌دارد.