فیلم Code 8 2019

فکر می‌کردم تریلرِ Code 8 نشون می‌ده فیلم قراره خیلی بد باشه، اما ایده‌اش رو دوست داشتم و می‌خواستم ببینم استفن امِل توی یک فیلم سینمایی ۲۰۱۹ چه کاری از دستش برمیاد، پس بهش فرصت دادم. هرچند فیلم رو عالی نمی‌دونم، اما بهتر از انتظارم بود. بعضی قسمت‌ها یادآورِ فیلم پارسال Darkest Minds بودند که قطعاً نکته منفی‌ایه، اما در کل فیلم نسبتاً قابل قبولی‌یه....

فکر می‌کردم تریلرِ Code 8 نشون می‌ده فیلم قراره خیلی بد باشه، اما ایده‌اش رو دوست داشتم و می‌خواستم ببینم استفن امِل توی یک فیلم سینمایی ۲۰۱۹ چه کاری از دستش برمیاد، پس بهش فرصت دادم. هرچند فیلم رو عالی نمی‌دونم، اما بهتر از انتظارم بود. بعضی قسمت‌ها یادآورِ فیلم پارسال Darkest Minds بودند که قطعاً نکته منفی‌ایه، اما در کل فیلم نسبتاً قابل قبولی‌یه. فیلم هم سراغ نقدهای اجتماعی می‌ره و هم می‌خواد یک هیجان جنایی-اکشن پر از شلیک و انفجار باشه. در هر دو وجه به‌شکل درخشان عمل نمی‌کنه، ولی تلاش می‌کنه و ناکامی‌هاش فاجعه‌بار نیستن. امتیاز نهایی: دو و نیم ستاره — نقاط زیادی داشت که به دلم نشست، اما در مجموع کامل جواب نداد. Code 8 واقعاً نتونست منو جذب کنه، ولی تا انتها دیدمش. شاید من استثنا باشم، اما دوست داشتم وقت بیشتری صرفِ توضیح این می‌شد که چرا جامعه جایگاه افراد دارای قدرت رو عملاً به شهروندان درجه دو کاهش داد؛ برای من این می‌تونست از جزئیاتِ سقوطِ کانر به سمت جرم یا بیماری نسبتاً کلیشه‌ایِ مادرش جذاب‌تر باشه. با این حال، در چارچوبِ داستان محدود و تعدادِ نه‌چندان زیادِ شخصیت‌های جذاب، شاید فیلم عالی نباشه، اما از متوسط بهتره. رابی امِل بدون‌شک مرد خوش‌چهره‌ایه، اما این موضوع بازیگری‌اش رو که در نگاه‌هایش کم‌جان به‌نظر می‌رسه جبران نمی‌کنه. ایده فیلم جالبه: مردم عادی با ابرقدرت به دنیا میان و با وجود توانایی‌هاشون از سوی نهادها تحت‌فشار و تبعیض قرار می‌گیرن. امِل در شرایط بدی‌ست و مادری بیمار داره؛ برای تأمین هزینه درمان به‌دنبال کار می‌گرده و زود وارد باند اشتباهی می‌شه، جایی که از قدرتش (تولید و متمرکز کردن الکتریسیته) برای پیشبرد جنایات کوچک اما روزبه‌روز بلندپروازانه‌شون استفاده می‌کنه. این موضوع او را بین یک باند قاچاق مواد و پلیسِ تعقیب‌کننده گرفتار می‌کنه. استفن امِل در این فیلم تیر و کمان را کنار گذاشته و نقش رئیسِ باند مواد را بازی می‌کند؛ کسی که به محض فرصت، همه‌چیز را می‌فروشد. دیالوگ‌ها و ریتمِ فیلم — با وجود بعضی صحنه‌های اکشن خوب — تصاویر را جلو می‌برند و جلوه‌های بصری وظیفه‌شان را انجام می‌دهند، اما بازیگری غالباً بی‌نفس و داستان ترکیبی از تم‌های درجه‌دوِ آثار مانند X-Men به‌نظر می‌رسد. Code 8 شبیهِ X-Men است منهای بودجه و بازیگرانِ ستاره — و این نکته خوبی‌ست. متأسفانه مشکل فیلم بیشتر وقتی به‌وجود می‌آید که از داستان‌هایِ ابرقهرمانی تقلید می‌کند. داستان در جهانی می‌گذرد که حدود چهار درصد جمعیت با توانایی‌های فوق‌طبیعی به دنیا میان، اما به‌جای شهرت و ثروت، با تبعیض روبه‌رو می‌شن، در فقر زندگی می‌کنند و اغلب به جرم روی می‌آورند. تا آن‌جا که به‌نظر می‌رسد، Code 8 کنایه‌ای‌ست درباره مهاجران غیرقانونی در آمریکا — تصویرِ کارگران روزمزدی که برای بردن‌شان به محل کار منتظر ون می‌مانند آشکار و آشناست، چون این تصویر را در فیلم‌های بهتر هم دیده‌ایم. موضوع ماده مخدری اعتیادآور به نام «سایک» (Psyke) هم مطرح می‌شود که از مایع مغزی-نخاعیِ افرادِ دارایِ قدرت ساخته می‌شود؛ عملاً دارویی که توسط آن‌ها و برای آن‌ها تولید می‌شود. پرداختن به این که برخی مهاجران ناچار به قاچاق و فروش مواد می‌شن و برخی برای کنار آمدن با افسردگی و اضطراب به الکل و مواد متوسل می‌شن، از جمله نکاتی‌ست که فیلم در آن موفق عمل می‌کند. مشکل این‌جاست که فیلم انگار نمی‌فهمد مهاجران غیرقانونی این کارها رو از سرِ ناتوانی انجام می‌دن. اگر کسانی که به‌طور غیرقانونی وارد آمریکا می‌شن هم به‌اندازه شخصیت‌های Code 8 قدرت داشتن، وضعِ شهرها به‌کلی فرق می‌کرد. کانر و هم‌نسلان «دارای قدرت» او به‌این دلیل سرکوب می‌شن که می‌خوان سرکوب بشن؛ چه زندانی‌ای می‌تونه جلوی اونا رو بگیره؟ اگر تعداد معدودی از این افراد متحد می‌شدن، می‌تونستن در زمان کوتاهی ضربه‌های تعیین‌کننده‌ای وارد کنن. برعکسِ مهاجران که می‌دونیم از کجا میان، منشأ توانایی‌های شخصیت‌های Code 8 ساده و روشن نیست. مانند X-Men، این توانایی‌ها توضیح‌ناپذیر به‌نظر می‌رسن و شامل قابلیت‌های معمولِ ابرقهرمانی (کنترلِ برق، قدرت فوق‌انسانی)، به‌علاوه شکل‌هایی شبیه «جادو» (تله‌پاتی، تله‌کینزیس) و حتی «معجزه» (شفا دادن بیماران) می‌شن. برای نمونه، دست‌راستیِ اصلیِ ساتکلیف ضدگلوله است—ضدگلوله! سؤال اینه چطور می‌شه ضدگلوله بود؟ Code 8 فیلمی پرخیال و خلاقه — بخش موردعلاقه من «گاردین‌ها»ست، ماموران رباتی که از پهپادها پایین می‌افتن — اما کنجکاوی‌ای درباره شخصیت‌هاش نداره. توانایی‌هاشون از کجا میاد؟ چطور کار می‌کنن؟ چرا ازشون در سطحی بزرگ‌تر استفاده نمی‌کنن؟ این‌ها سوالاتی‌ان که فیلم نه می‌پرسه و نه جواب‌شون رو می‌ده. استفاده از بودجه خوبه. ایده‌ها جالبن و فیلم به‌اندازه کافی سرگرم‌کننده‌ست. من فیلم رو دیدم و خوشحالم دیدمش؛ احتمالاً بدون بهانه‌ای که دیدم دنبالش نمی‌کردم.