فیلم The One I Love 2014

راهی منحصربه‌فرد برای رهایی از مشکلات زناشویی! شروع فیلم کند است، اما نیمهٔ دوم تماشایش را توجیه می‌کند. بهتر است پیش از دیدن چیزی دربارهٔ فیلم ندانید؛ فقط آن را پخش کنید و از زمان‌تان لذت ببرید. برای من هم همین‌طور بود و بعد از تماشا از آن خوشم آمد. کارگردان را نمی‌شناسم، اما مارک دوپلاس فیلم‌هایی با این ایده‌های کوچک و منحصربه‌فرد ساخته است، پس...

راهی منحصربه‌فرد برای رهایی از مشکلات زناشویی! شروع فیلم کند است، اما نیمهٔ دوم تماشایش را توجیه می‌کند. بهتر است پیش از دیدن چیزی دربارهٔ فیلم ندانید؛ فقط آن را پخش کنید و از زمان‌تان لذت ببرید. برای من هم همین‌طور بود و بعد از تماشا از آن خوشم آمد. کارگردان را نمی‌شناسم، اما مارک دوپلاس فیلم‌هایی با این ایده‌های کوچک و منحصربه‌فرد ساخته است، پس خیلی تعجب‌آور نبود؛ فقط می‌دانستم که احتمالاً از آن خوشم خواهد آمد. تم فیلم تا حدودی شبیه «Coherence» است. کل داستان حول یک زوج متأهل می‌چرخد و در ابتدا هم جز این نیست؛ فیلم بازیگران اندکی دارد و در ویلایی دورافتاده اتفاق می‌افتد. طبق توصیهٔ درمانگرشان، زوجی که در آستانهٔ از دست دادن زندگی مشترک‌اند، برای رفع اختلافات آخر هفته‌ای را بیرون می‌روند، اما با رخدادهای عجیبی روبه‌رو می‌شوند که بیش از انتظارشان برایشان رضایت‌بخش است. وقتی شروع به درک واقعیت می‌کنند، مشکل این است که چگونه آن را برای همیشه حل کنند. پردهٔ سوم فوق‌العاده است. ریتم بهتر می‌شود و تنش داستان به‌خوبی کنجکاوی نسبت به پایان را ایجاد می‌کند. با این حال نتیجه‌گیری نسبتاً ساده و قابل‌پیش‌بینی بود؛ من صداقتِ روایت را به آراستن بیش از حد ترجیح می‌دهم. پایان‌بندی تا حدی باز است و جای بحث و سؤال برای مخاطب باقی می‌گذارد. من طرفدار درام‌های علمی-تخیلی مدرن هستم، به‌ویژه در دههٔ اخیر که نمونه‌هایی هوشمندانه اما ساده‌سردگرا روی پرده آمده‌اند و به‌راحتی قابل‌فهم‌اند. اگر از فیلم‌هایی مانند «Coherence»، «Another Earth»، «Her»، «Melancholia» و امثال آن خوش‌تان آمده، قطعاً از این فیلم هم لذت خواهید برد. 7/10