فیلم Betty Blue 1986

«بِتی» (به‌آتریس دال) و «زورگ» (ژان-اوگس آنگلاژ) زندگی بی‌دغدغه و خوش‌عیشی کنار دریا دارند. وجود ایدئال‌شان وقتی رابطهٔ او با رئیس پر‌طلبِ زورگ آشکار می‌شود به هم می‌ریزد؛ رئیس در ازای بخشش اجاره، از آن‌ها می‌خواهد همهٔ بنگلوی‌شان را رنگ بزنند. بتّی سپس یکی از بهترین صحنه‌های قهر و جنجال سینما را به نمایش می‌گذارد و بعد آن‌ها راهی خانهٔ یکی از دوستان او می‌شوند؛...

«بِتی» (به‌آتریس دال) و «زورگ» (ژان-اوگس آنگلاژ) زندگی بی‌دغدغه و خوش‌عیشی کنار دریا دارند. وجود ایدئال‌شان وقتی رابطهٔ او با رئیس پر‌طلبِ زورگ آشکار می‌شود به هم می‌ریزد؛ رئیس در ازای بخشش اجاره، از آن‌ها می‌خواهد همهٔ بنگلوی‌شان را رنگ بزنند. بتّی سپس یکی از بهترین صحنه‌های قهر و جنجال سینما را به نمایش می‌گذارد و بعد آن‌ها راهی خانهٔ یکی از دوستان او می‌شوند؛ دوستِ دختر که دوست‌پسرش تازگی‌ها یک مغازهٔ پیانو به ارث برده و درست همان‌جاست که این زوج دوست‌داشتنی مستقر می‌شوند. آن‌ها هنوز سر در ابرها دارند؛ وقتی لخت راه نمی‌روند، یا عشق‌بازی نمی‌کنند، یا شراب نمی‌خورند — او قرار بود کتابی بنویسد. آهان! احتمالش کم است — مخصوصاً که ما به‌تدریج و در ابتدا به‌طور تقریباً نامحسوس متوجه می‌شویم بتّی دارد حالش خراب می‌شود. درک او از امور مثل قبل نیست و شخصیتش تغییر می‌کند؛ چیزی که زورگِ بیچاره، با وجود عشق بی‌پایانش، در پذیرش آن دچار مشکل می‌شود. فیلم از هر دو دیدگاه روایت می‌شود و همین است که اثر را زنده می‌کند. دلایل رفتاری‌شان مبهم می‌شود، رفتارشان پراکنده‌تر و آشفته‌تر می‌گردد — و سبک زندگی بی‌قید و ساختار نداشته‌ای که تا کنون موفق بوده ممکن است همان چیز باشد که کار را دشوار یا حتی غیرممکن می‌کند، چون پایان‌بندی تهدیدی تراژیک را نوید می‌دهد. برهنگی گسترده‌ای در فیلم هست، اما بعد از حدود پنج دقیقه، همان‌طور که اغلب در سینمای اروپایی رخ می‌دهد، این برهنگی در خدمت داستانی با شخصیت‌پردازی قوی و اثرگذار قرار می‌گیرد. فیلم عشق، شهوت و شادی را منتقل می‌کند، اما به‌تدریج جنبهٔ دیگری — آسیب‌پذیری — را نیز نشان می‌دهد. شاید کمی طولانی باشد، ولی تا نیم‌ساعت اول دال توانسته تماشاگر را جذب کند و شاید به خاطر خودِ این شخصیت‌ها یا با وجود آن‌ها، من دلم می‌خواست برایشان چیزی خوب پیش بیاید. خوشبختی، رضایت، عشق — همه چیزهایی که دست‌یافتنی به نظر نمی‌رسند. آیا آن‌ها می‌توانند به چیزی رضایت‌بخش برسند؟ فیلم تلفیقی است از سبک‌های سبک و لطیف با عناصر جذاب و گاه بسیار تأمل‌برانگیز، و هر دو سوی سکهٔ ناتوانی را به ما نشان می‌دهد؛ صحنه‌هایی که گاهی تماشای‌شان بسیار تأثرآور است.