فیلم I Spy 2002

از وقتی فیلم روی DVD آمد دیگر ندیده بودم و تقریباً همان بی‌کیفیتی قدیمی را به یاد داشتم. معمولاً در این نوع فیلم‌های «دو هم‌پیمان» یکی از شخصیت‌ها نامتعارف است و دیگری جدی‌تر، اما اینجا هر دو نامتعارف‌اند. اگر امروز ساخته شده بود، می‌توانست فرصت خوبی برای پارودی‌ای بر Mission: Impossible باشد؛ مثلاً یک بازیگر معمولاً جدی را در مقابل این شخصیت عجیب قرار می‌دادند....

از وقتی فیلم روی DVD آمد دیگر ندیده بودم و تقریباً همان بی‌کیفیتی قدیمی را به یاد داشتم. معمولاً در این نوع فیلم‌های «دو هم‌پیمان» یکی از شخصیت‌ها نامتعارف است و دیگری جدی‌تر، اما اینجا هر دو نامتعارف‌اند. اگر امروز ساخته شده بود، می‌توانست فرصت خوبی برای پارودی‌ای بر Mission: Impossible باشد؛ مثلاً یک بازیگر معمولاً جدی را در مقابل این شخصیت عجیب قرار می‌دادند. امتیاز: ۳/۵ تماشای فیلم آزاردهنده است؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نخواهم کرد و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. من ادی مورفی را دوست دارم و معمولاً روی او حساب می‌کنم تا فیلم را به دوش بکشد، چون شخصیت بزرگی دارد؛ اما متأسفانه نقشی که اینجا بازی می‌کند به همان اندازه اوون ویلسن آزاردهنده است و از آنجا که ادی مورفی شخصیت برجسته‌ای است، این موضوع بیشتر به چشم می‌آید—نقش هیچ ظرافتی هم ندارد. مالکوم مک‌داول حس شرور و مرموزش را خوب منتقل می‌کند و فامکه یانسن (در گلدن‌آی: Xenia Onatopp) هم یک جاسوس خوب از آب درآمده؛ حیف که نقشش کمتر بود. بخش عمده فیلم به ادی مورفی و اوون ویلسن می‌گذرد که کاراکترهای احمقانه‌ای بازی می‌کنند و اغلب در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که به‌ندرت از پسشان برمی‌آیند. این فیلم خیلی شبیه «فیلم جاسوسی» حس نمی‌شود؛ بیشتر یک اکشن-کمدی است، شاید شبیه «Rush Hour»، اما نه به آن خوبی. می‌گویم چیز لذت‌بخشی در آن نیست، اما بهتر است اگر دنبال فیلم بهتری هستید، از میان آثار ادی مورفی گزینه‌ای مناسب‌تر پیدا کنید—فیلم‌های زیادی ارزش دیدن دارند.