فیلم Jules and Jim 1962

ژان مورو در نقش «کاترین» فوق‌العاده است؛ زنی نسبتاً خودخواه و دمدمی که دو مرد — «جولیوس/ژول» (اسکار ورنر) و «جیم» (هنری سر) — را بازی می‌دهد. گاهی با یکی از آن‌ها ازدواج کرده، اما هم‌زمان به هر دو عشق می‌ورزد — یا شاید به هیچ‌کدام، یا حتی شاید اصلاً به خودش هم عشق نمی‌ورزد. تروفو این سه عنصر را با تبحر کنار هم می‌چیند....

ژان مورو در نقش «کاترین» فوق‌العاده است؛ زنی نسبتاً خودخواه و دمدمی که دو مرد — «جولیوس/ژول» (اسکار ورنر) و «جیم» (هنری سر) — را بازی می‌دهد. گاهی با یکی از آن‌ها ازدواج کرده، اما هم‌زمان به هر دو عشق می‌ورزد — یا شاید به هیچ‌کدام، یا حتی شاید اصلاً به خودش هم عشق نمی‌ورزد. تروفو این سه عنصر را با تبحر کنار هم می‌چیند. ریتم فیلم پیوسته تغییر می‌کند؛ گاهی شتاب‌زده و گاهی به کندی یخ‌بندان‌وار. دیالوگ‌ها اندک و گزیده‌اند، به‌ویژه از سوی «جیم»، و سبک فیلم به‌راحتی تکامل می‌یابد؛ روایت از پیش از جنگ جهانی اول آغاز شده و سال‌ها بعد را نیز پوشش می‌دهد. تصویربرداری اغلب صمیمی و تأثیرگذار است و ما را با این شخصیت‌های دارای نقص همراه می‌کند که به‌طرز نسبتاً بی‌وقار پیر می‌شوند و در تلاش‌اند برای موقعیت خود راه‌حلی بیابند — چه کسی دلِ او را به‌دست می‌آورد؛ خودِ او چه می‌خواهد؟ مانند همیشه در آثار این کارگردان، فیلم پر از طنز و جلوه‌های جذاب است. اگر فرصت داشتید، آن را روی پردهٔ بزرگ ببینید تا در جزئیات این اثر کیفی غوطه‌ور شوید. فیلم در سه‌چهارم پایانی اندکی افت می‌کند و باید بگویم که شخصیت‌ها چندان مورد علاقه‌ام نبودند؛ اما در مجموع نگاهی سرگرم‌کننده به زندگی در شرایطی که هنجارها جاری نیستند ارائه می‌دهد و ارزش دیدن دارد.