فیلم Contempt 1963

جک پالانس اینجا نقش تهیه‌کنندهٔ هالیوودی «پروکوش» را عالی بازی کرده؛ مردی که از فریتس لانگ دعوت می‌کند تا با اقتباسی از «اودیسه»ی هومر، نفس تازه‌ای به ژانر پیپلوم که زمانی رونق داشت بدمد. او نماها را می‌بیند و جز یک نیمف کوچک که برهنه شنا می‌کند، چندان تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. راه‌حل؟ استخدام نمایشنامه‌نویس موفقی که حالا فیلمنامه‌نویس شده، «پل» (میشل پیکولی)، تا اوضاع...

جک پالانس اینجا نقش تهیه‌کنندهٔ هالیوودی «پروکوش» را عالی بازی کرده؛ مردی که از فریتس لانگ دعوت می‌کند تا با اقتباسی از «اودیسه»ی هومر، نفس تازه‌ای به ژانر پیپلوم که زمانی رونق داشت بدمد. او نماها را می‌بیند و جز یک نیمف کوچک که برهنه شنا می‌کند، چندان تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. راه‌حل؟ استخدام نمایشنامه‌نویس موفقی که حالا فیلمنامه‌نویس شده، «پل» (میشل پیکولی)، تا اوضاع را شور و نشاط بدهد. دستمزدش ده هزار دلار است و قرار است برای مرمت آپارتمانی که با همسرش «کامیله» (بریژیت باردو) در آن زندگی می‌کند کافی باشد. اما هرچه پل بیشتر درگیر فیلم می‌شود، زندگی زناشویی‌شان که قبلاً گرم بود، کم‌کم به شکست می‌رود؛ کامیله نسبت به او سرد می‌شود و حتی با رئیس جدیدشان نیز معاشرت‌های دوستانه‌ای دارد. اوج ماجرا زمانی اتفاق می‌افتد که برای فیلم‌برداری به کاپری می‌روند و پیش از آن یک تراژدی پاریسی رخ می‌دهد. از منظر بصری فیلم واقعاً زیباست: باردوی که اغلب برهنه دیده می‌شود، چشم‌اندازهای باشکوه و نگاهی جذاب پشت‌صحنه به استودیوی اکنون فروریختهٔ چینه‌چیتا که به‌خوبی عظمت گذشتهٔ این صنعت را همان‌گونه که کولوسئوم برای شکوه سپری‌شدهٔ رم نماد است، به تصویر می‌کشد. اما داستان چیز دیگری است؛ برای من جعلی و تکه‌تکه به‌نظر آمد. مشاجرات‌شان از ناکجا ظاهر می‌شود و چندان منطقی نیست—شبیه قهر و آشتی‌های نوجوانانه. ممکن است پل بازی‌ای درآورده باشد تا همسرش را برای گرفتن پول بیشتر تحت فشار قرار دهد؟ یا شاید او واقعاً نمی‌فهمد چه چیزی کامیله را به حرکت وا می‌دارد؟ به‌نظر می‌رسد خودِ کامیله هم درک کمی از انگیزه‌های او دارد و شیمی روی پرده بین آن‌ها بسیار اندک است، حتی در صحنه‌های نسبتاً صمیمی. موسیقی ژُرژ دلرو بسیار دلنشین و غنی است، اما به‌نظرم گو دار گاهی آن را مثل شیر آب روشن و خاموش می‌کند؛ گویی یک وقفهٔ موسیقایی بین صحنه‌های روزافزوناً خسته‌کننده ایجاد می‌شود که تم‌ها را تکرار می‌کند و سپس برای دیالوگ قطع می‌شود—تقریباً مثل یک جینگل تنظیم‌شده! فریتس لانگ در صحنه‌هایش می‌درخشد—تا حد زیادی چون طبیعی‌ترین حضور را در میان این شخصیت‌ها دارد—و پالانس، همان‌طور که معمول است، تا حدی خشک و بی‌روح اجرا می‌کند. چند لحظهٔ بامزه وجود دارد، اما متأسفانه به‌اندازهٔ کافی نیست که برایم فیلم را سرگرم‌کننده نگه دارد. خوشحالم که دیدمش، اما بعید است دوباره سراغش بروم.