فیلم Inglourious Basterds 2009

درامی متفاوت و تازه‌نفس در بستر جنگ جهانی دوم «سربازان بی‌شرف» (Inglourious Basterds) ساختهٔ کوئنتین تارانتینو در سال 2009 روی پرده آمد. فیلم در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان نازی می‌گذرد و حول چند شخصیت محوری شکل می‌گیرد: یک شکارچی یهودی بی‌رحم از نازی‌ها (کریستف والتس)، صاحبِ تئاتری جوان و زیبا که در خشم و انتقام فرو رفته، یک قهرمان جنگی آلمانی که مزاحمش می‌شود و...

درامی متفاوت و تازه‌نفس در بستر جنگ جهانی دوم «سربازان بی‌شرف» (Inglourious Basterds) ساختهٔ کوئنتین تارانتینو در سال 2009 روی پرده آمد. فیلم در دوران اشغال فرانسه توسط آلمان نازی می‌گذرد و حول چند شخصیت محوری شکل می‌گیرد: یک شکارچی یهودی بی‌رحم از نازی‌ها (کریستف والتس)، صاحبِ تئاتری جوان و زیبا که در خشم و انتقام فرو رفته، یک قهرمان جنگی آلمانی که مزاحمش می‌شود و تیم خشن چریک‌های یهودی-آمریکایی به رهبری سرجوخه آلدو رِین. برای من این نخستین تجربهٔ دیدن آثار این کارگردانِ مطرح بود (اگرچه بعداً همهٔ فیلم‌هایش را دیدم). بار اول وقتی فیلم را شروع کردم، تا حدود دقیقهٔ پنجاه خسته شدم و تماشا را رها کردم — نه این‌که دقایق آغازین بد باشند، بلکه چون انتظار فیلمی پرحرکت و شبیه «دِرِتی دِزِن» را داشتم و با تمرکز طولانی فیلم روی تئاتر فرانسه و دیالوگ‌های طولانیِ غالباً با زیرنویس مواجه شدم. دفعهٔ بعد با آگاهی از این‌که «بازترز» فیلمی جنگی معمولی نیست، دوباره سراغش رفتم و همین دیالوگ‌های طولانی به طرز عجیبی مرا جذب کردند؛ داستان به‌راحتی قابل دنبال کردن است و خشونت‌های شدید تنها گهگاه رخ می‌دهد — تا انتها که همه‌چیز عملاً از کنترل درمی‌آید. فیلم به‌لحاظ کلی شباهت‌هایی با «دِرِتی دِزِن» دارد: گروهی ضدقهرمان که قصد نابودی گستردهٔ دشمن را دارند و اکشن اصلی تا پردهٔ آخر نمود ندارد؛ اما «بازترز» کپی نیست و هر چند از آثار برجستهٔ گذشته وام گرفته، اصالت و طراوت خاص خودش را دارد. از نکات قوت فیلم شخصیت‌پردازی آن است: ملانی لوران در نقش شوزانا، صاحب سینما که آرام و منتظرِ انتقام است؛ کریستف والتس به‌عنوان سرگرد هانس لاندا، ضدقهرمانی مؤدب، خوش‌بیان و نفرت‌انگیز؛ برد پیت به‌عنوان رهبر تقریباً کمیک اما بی‌رحم گروه بازترز؛ دیان کروگر در نقش بازیگر آلمانی و جاسوس انگلیسی؛ و دنیل بروهل به‌عنوان قهرمانی آلمانی که به شوزانا علاقه‌مند است — همه اجراهای درخشانی دارند. همچون دیگر آثار برجستهٔ تارانتینو («پالپ فیکشن»، «جنگوی رهاشده»، «جکی براون») این فیلم سرشار از اعتمادبه‌نفس، سبکِ بصری، ویژگی‌های عجیب و غافلگیری است؛ نقطهٔ مقابل فیلم‌های بلاک‌باسترِ قابل پیش‌بینی با اکشنِ افراطی و CGI بیش از حد. تارانتینو دیالوگ‌های طولانی را مغتنم می‌شمرد و از آن‌ها به‌عنوان نقطهٔ قوت استفاده می‌کند؛ گفتگوها نه صرفاً برای پیش بردن قصه، بلکه پُر از طنز و موادِ فکری‌اند. مدت فیلم 153 دقیقه است و در فرانسه و آلمان فیلم‌برداری شده. نظرات خلاصهٔ تکمیلی: - از دید برخی، فیلم با سبکِ همیشگی تارانتینو ساخته شده: کشمکش‌سازی از طریق دیالوگ‌های بلند و انفجارهای خشونت در لحظات کوتاه؛ برخی سکانس‌ها می‌توانست کوتاه‌تر یا حذف شوند. بازیگران فرانسوی و آلمانی مجموعه خوب و تأثیرگذاری را شکل داده‌اند و والتس درخشان‌ترین اجرا را ارائه می‌دهد (امتیاز 8/10). - والْتز در این فیلم فوق‌العاده است. - فیلم تاریخیِ قابل‌قبولی دربارهٔ اشغال اروپا در جنگ جهانی دوم است؛ اما لحظاتِ کمدی گاهی کش‌دار به‌نظر می‌رسند و صحنه‌های «کنده شدن پوست سر» (scalping) بی‌فایده و نامرتبط جلوه می‌کنند. در کل، فیلمی عالی است. ارزیابی کلی: فیلمی پرمایه و متفاوت با دیالوگ‌پردازی برجسته و بازی‌های قابل‌توجه — نمرهٔ تقریبی 4.5/5 (یا A-).