فیلم Chevalier 2022

«Chevalier» فیلمنامه‌ای از استفانی رابینسون دارد که از پیش‌بینی‌پذیری ساختار معمول بیوپیک‌ها فرار نمی‌کند، اما کارگردان، استیفن ویلیامز، نگاهی دقیق و به‌طور شگفت‌آوری جذاب به زندگی آهنگساز ژوزف بولونژ ارائه می‌دهد. روایتی حساس از نظر مضمون و در عین حال بسیار الهام‌بخش که با موسیقی کلاسیکی رهایی‌بخش همراه است و به پایانی قدرتمند و اوج‌گیرنده می‌رسد. بازیگران بسیار خوب‌اند و کلِوین هریسون جونیور یکی از...

«Chevalier» فیلمنامه‌ای از استفانی رابینسون دارد که از پیش‌بینی‌پذیری ساختار معمول بیوپیک‌ها فرار نمی‌کند، اما کارگردان، استیفن ویلیامز، نگاهی دقیق و به‌طور شگفت‌آوری جذاب به زندگی آهنگساز ژوزف بولونژ ارائه می‌دهد. روایتی حساس از نظر مضمون و در عین حال بسیار الهام‌بخش که با موسیقی کلاسیکی رهایی‌بخش همراه است و به پایانی قدرتمند و اوج‌گیرنده می‌رسد. بازیگران بسیار خوب‌اند و کلِوین هریسون جونیور یکی از بهترین اجراهای سال ۲۰۲۳ را ارائه می‌دهد. طراحی لباس و گریم شایستگی نامزدشدن در فصل جوایز را دارند. امتیاز: B «Chevalier» شاید ژانر فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای را دگرگون نکند، اما فیلمی بسیار خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده است. کارگردانی استیفن ویلیامز از نکات برجسته فیلم است؛ او با انتقال‌های نرم و کار دوربین در فضایی سه‌بعدی بیننده را در دنیای شخصیت‌ها فرو می‌برد. صحنه‌ای که ژوزف بولونژ هم‌زمان با ساختن اُپرا عاشق ماری-ژوزفین می‌شود، برجسته است و توانایی ویلیامز در انتقال احساسات را به‌خوبی نشان می‌دهد. موسیقی فیلم فوق‌العاده است و لذت تماشای اثر را افزایش می‌دهد؛ خودم طرفدار موسیقی کلاسیک نیستم، اما چندین قطعه از این فیلم را به آرشیوم اضافه خواهم کرد. صحنه‌پردازی و طراحی شخصیت‌ها خوب‌اند، اما گاهی مناظر شهری به‌دلیل استفاده از جلوه‌های بصری کمی مصنوعی به نظر می‌رسند؛ اگرچه مشکل بزرگی نیست، اما کمی از زیبایی‌شناسی کلی فیلم می‌کاهد. داستان جذاب است و نویسندگان منابع غنی‌ای برای کار داشته‌اند. ریتم فیلم سریع است و با مدت‌زمان ۱۰۷ دقیقه تجربهٔ تماشای روانی فراهم می‌آورد؛ با این حال، حدود بیست دقیقه زمان بیشتر می‌توانست امکان پرداخت بیشتری به نیمهٔ دوم فیلم بدهد. اجرای بازیگران قوی است، به‌ویژه بازی کلِوین هریسون جونیور که فیلم را بر دوش می‌کشد. بازیگران مکمل مانند سامارا ویوینگ و لوسی بویتون نیز اجراهای درخشانی ارائه می‌دهند که نقش برجسته هریسون را تکمیل می‌کنند. در مجموع «Chevalier» فیلمی خوش‌ساخت با داستانی منحصربه‌فرد است که سال‌ها در تاریخ پنهان مانده بود. از جنبه‌های فنی، روایت جذاب و بازی‌ها تحت تأثیر قرار گرفتم؛ هرچند فیلم نوآوری ژانری ندارد، اما برای علاقه‌مندان به بیوپیک‌های خوش‌ساخت تماشایش ارزشمند است. نمره: ۷۸٪ — نتیجه: عالی خیلی منتظر دیدن این فیلم بودم. فیلم با یک دوئت درخشان ویولن بین ژوزفِ نقش‌آفرینی‌شده توسط کلِوین هریسون جونیور و موتزارت (جوزف پروون) آغاز می‌شود که بداهه‌نوازی‌های جادویی در آن دارد؛ در آن لحظه فکر کردم قرار است از تماشا لذت ببرم، اما متأسفانه این‌طور نشد. اساساً فیلم به شکل یک ملودرام کند و پرطمطراق درآمده که می‌توانست به‌راحتی در بخش موسیقاییِ یک قسمت از «ورسای» جای بگیرد. ژوزف که از رابطهٔ نامشروع صاحب یک مزرعه با یکی از خدمتکاران قراردادی به دنیا آمده، استعدادی چشمگیر نشان می‌دهد و پدرش می‌خواهد این استعداد رشد کند. او پسر را از گوادلوپ به پاریس می‌آورد تا خودش بیاموزد چگونه شکوفا شود و به تعالی برسد. او موفق می‌شود، حتی با ماری آنتوانت (لوسی بویتون) دوست می‌شود و قرار است برای سمت مدیر موسیقی اپرای پاریس در نظر گرفته شود. اما رقیبی دارد و ملکه تصمیم می‌گیرد یک رقابت برگزار شود. ژوزف مارکیزِ خوش‌صدایی به نام ماری-ژوزفین (سامارا ویوینگ) را برای آواز در اُپرای جدیدش می‌طلبد، اما شوهر مارکیزِ تهدیدآمیزِ او (مارتین چوکاس) این را نمی‌پذیرد و خیلی زود ژوزف جوان با رسوایی، خفت و از دست دادن محبوبیت در دربار روبه‌رو می‌شود. به تدریج او در دنیای انقلابی دوستش فیلیپه (الکس فیتزالَن) کشیده می‌شود و پایان داستان حالتی رو به اوج می‌یابد. فیلم از نظر بصری زیباست و هرگاه موسیقی پدیدار می‌شود، شورانگیز و برجسته است. مشکل اصلی خودِ داستان و تا حدی بازی‌هاست؛ همه‌چیز اندکی ضعیف به نظر می‌رسد. دیالوگ‌ها و ماجراهای عاشقانه بیش از حد هستند—ما می‌دانیم این تلاش‌ها خطرناک و نسنجیده‌اند—اما این عناصر بیشتر از آنکه به غنای روایت کمک کنند، توانِ اثرگذاری آن را می‌پوشانند. من از فیلم لذت بردم، اما انتظار—یا بهتر بگویم آرزو—داشتم چیزی شبیه به «آمادئوس» (۱۹۸۴) ببینم.