فیلم The Forest 2016

داستان جذاب است، اما به نظرم این فیلم بیش‌تر می‌توانست به‌عنوان یک درام روان‌شناختی موفق باشد تا یک فیلم ترسناک. ایده پایه فیلم ــ الهام‌گرفته از جنگل واقعی آوکیگاهارا (جنگل خودکشی) در پای کوه فوجی ــ خود بسیار تأمل‌برانگیزتر از اجرای وحشتناک آن است. این جنگل، هم به‌عنوان مکانی که برخی ناامیدان برای خاتمه دادن به زندگی‌شان به آن پناه می‌برند و هم به‌عنوان جاذبه‌ای...

داستان جذاب است، اما به نظرم این فیلم بیش‌تر می‌توانست به‌عنوان یک درام روان‌شناختی موفق باشد تا یک فیلم ترسناک. ایده پایه فیلم ــ الهام‌گرفته از جنگل واقعی آوکیگاهارا (جنگل خودکشی) در پای کوه فوجی ــ خود بسیار تأمل‌برانگیزتر از اجرای وحشتناک آن است. این جنگل، هم به‌عنوان مکانی که برخی ناامیدان برای خاتمه دادن به زندگی‌شان به آن پناه می‌برند و هم به‌عنوان جاذبه‌ای توریستی با مناظر سبز و مرموز شناخته می‌شود؛ اما فیلم نتوانسته بود آن حس دلهره و ابهام واقعی را به‌درستی منتقل کند. فیلم روی فلش‌بک‌ها، نماهای کلوزآپ مداوم از ناتالی دورمر (که نقش دوقلوهای سارا و جس را هم‌زمان بازی می‌کند) و استفاده مکرر از شاکله‌های معمول وحشت تکیه می‌کند. کارگردان اولی، جیسون زادا، و فیلمنامه‌نویسان ــ سارا کورنوِل، نیک آنتوسکا و بن کاتای ــ ایدهٔ برخورد میان شکنندگی روان انسان و نقاب فریبندهٔ طبیعت را دارند، اما نتوانسته‌اند این مفهوم را به‌خوبی با اسطورهٔ ترسناک جنگل آوکیگاهارا پیوند بزنند. بررسی غم و فقدان در محیطی زیبا و مرموز قربانی ساختاری کلیشه‌ای و کم‌جان از دلهره شده است. شخصیت سارا پرایسِ دورمر مأموریت محکمی برای یافتن خواهر دوقلویش جس در ژاپن دارد. اما فیلم در معرفی شخصیت‌ها و ایجاد پیوند عاطفی کافی برای تماشاگر کوتاهی می‌کند؛ در نتیجه بسیاری از صحنه‌های ترسناک و شبح‌گونه تأثیر لازم را ندارند. به‌جای بهره‌بردن از کشش روانیِ ناشی از موضوع واقعی جنگل خودکشی، فیلم بارها سراغ جیپ-اسکِرهای ارزان و رخدادهای از پیش پیش‌بینی‌شده می‌رود. شخصیت‌های فرعی مثل راهنمای ژاپنی میچی و روزنامه‌نگار ایدن کمک چندانی به پیش‌برد داستان و تقویت تعلیق نمی‌کنند. معرفی ارواح یورِی که گفته می‌شود تأثیرگذار بر گرایش‌های خودکشی بازدیدکنندگان‌اند، به‌صورت سطحی انجام شده و بیش‌تر بار روایت را با جلوه‌های بصری صرف بر دوش می‌گذارد تا با عمق روان‌شناختی. از نکات مثبت می‌توان به فیلم‌برداری دقیق متیاس ترولسترُپ و تصاویر وهم‌آلود جنازه‌هایی که از درختان آویزان‌اند اشاره کرد؛ این نماها تا حدی احساس ترس و دل‌مردگی جنگل را تقویت می‌کنند. با این حال، پایان‌بندی فیلم ضعیف و بی‌ثمر است و به‌سختی رضایت‌بخش خواهد بود. در کل، ایدهٔ اصلی فیلم جذاب و پتانسیل‌دار بود، اما اجرا سطحی، اتکا به تکان‌دهنده‌های معمول، ریتم ناپایدار و پایان آزاردهنده باعث شده‌اند اثری که می‌توانست تبدیل به یک تجربهٔ روان‌شناختی قوی شود، صرفاً فیلمی کلیشه‌ای و نسبتاً کسل‌کننده از آب درآید. ممکن است برای جوان‌ترها کمی ترس‌آور باشد، اما برای بیننده‌ای که دنبال عمق و نوآوری است، ناامیدکننده خواهد بود.