فیلم Azrael 2024

فیلم «عزرائیل» با فقدان دیالوگ و روایت تصویری متراکم شناخته می‌شود؛ بیننده را وادار می‌کند هر جزئیات را تعبیر کند. کارگردانی ای. ال. کِتس همراه با فیلم‌برداری گیرا و حال‌وهوای مرموزِ مارت تانیل فضایی اسرارآمیز و جذب‌کننده می‌سازند، هرچند گاهی بین ابهامِ داستان و نیاز به تاثیر احساسی تعادل لازم برقرار نمی‌شود. با این حال، بازی مغناطیسی سامارا ویوینگ ستون اصلی فیلم است که آن...

فیلم «عزرائیل» با فقدان دیالوگ و روایت تصویری متراکم شناخته می‌شود؛ بیننده را وادار می‌کند هر جزئیات را تعبیر کند. کارگردانی ای. ال. کِتس همراه با فیلم‌برداری گیرا و حال‌وهوای مرموزِ مارت تانیل فضایی اسرارآمیز و جذب‌کننده می‌سازند، هرچند گاهی بین ابهامِ داستان و نیاز به تاثیر احساسی تعادل لازم برقرار نمی‌شود. با این حال، بازی مغناطیسی سامارا ویوینگ ستون اصلی فیلم است که آن را سرپا نگه می‌دارد و تجربه‌ای جذاب با چند لحظه به‌یادماندنی از ترس و خشونت خلق می‌کند، حتی اگر برخی عناصر انتزاعی‌تر فیلم تماشاگرانی را ناامید کند. اثری جسورانه و هنری که برای بینندگان عام نیز جنبهٔ سرگرم‌کننده‌ای دارد. امتیاز: B احمقانه و خسته‌کننده؛ به‌نظر می‌رسد پیام سیاسی برای سازندگان مهم‌تر از خودِ داستان بوده است. هیچ توضیحی دربارهٔ اتفاقات یا آن‌چه در جریان است داده نمی‌شود. تنها چیزی که هست دختری احمقانه است که ناگهان تبدیل به جان ویک شده و معجزه‌وار بدون حتی یک خراش کلِ روستا را کشته است. واقعاً وقت‌تان را برای این آشغال هدر ندهید. اگر باز هم دیدنش را انتخاب کردید، بدانید در این فیلم دیالوگ وجود ندارد. نسخه‌ای ضعیف از «A Quiet Place» بی‌داستان و با بازی‌های ضعیف است. «عزرائیل» از آن فیلم‌هایی است که بازیگر اصلی همه‌چیز را روی شانه‌هایش حمل می‌کند. سامارا ویوینگ نقش را با شدتِ بیان‌شده و انرژی خامی بازی می‌کند که نمی‌توان چشم از او برداشت. او عزرائیل را به شخصیتی قابل‌همراهی تبدیل می‌کند، حتی وقتی داستان چیز زیادی برای ارائه ندارد. اجرای او برق‌آسا و جان‌بخش است و به فیلمی که اغلب حس می‌شود فقط دور او اتفاق می‌افتد، زندگی می‌بخشد. از نظر بصری، فیلم خیره‌کننده است؛ فیلم‌برداری و جوّ تاریک و سرکوبگر فضای ایده‌آلی برای یک وحشت پسا-آخرالزمانی می‌سازند. «سوخته‌ها» ترسناک به‌نظر می‌رسند و جهان فیلم واقعاً خطرناک جلوه می‌کند. اما نقطه‌ضعف فیلم فیلمنامه است: هیچ پیش‌زمینه یا پرورش شخصیت واقعی وجود ندارد و فقدان توضیح دربارهٔ موجودات، فرقه یا انتخاب‌های عزرائیل باعث می‌شود تماشاگر برای درکِ داستان دست به حدس و گمان بزند. کمی عمق یا زمینهٔ بیشتر می‌توانست این فیلم را به تجربه‌ای واقعاً به‌یادماندنی تبدیل کند. در وضعیت فعلی، «عزرائیل» فیلمی ترسناک و خوش‌ساخت با لحظات درخشان است، اما در نهایت فرصتی از دست‌رفته به‌شمار می‌آید. در خلقِ فضا و سبک موفق است، اما در محتوا کوتاهی می‌کند. دیدنِ فیلم به‌خاطرِ سامارا ویوینگ ارزش دارد، اما انتظار نداشته باشید داستان به همان اندازه که اجرای او در ذهن می‌ماند، در ذهنتان بماند.