فیلم Dear Comrades! 2020

این داستان فوق‌العاده و روایت‌شده به‌طرزی بسیار ماهرانه است. فیلمنامه، روایت تصویری و بازیگری همه در سطحی درجه یک قرار دارند. تماشا کردنِ آن ارزش دارد تا بفهمیم چگونه ما انسان‌ها تحت تأثیر خوش‌نما و شعارهای یک «دولت» قرار می‌گیریم؛ این جنبه از تاریخ جمعی‌مان از زمان هیتلر تغییری نکرده و می‌توان به سادگی مشابهت‌هایی با وضع فعلی در چین یا حتی دوره حضور ترامپ...

این داستان فوق‌العاده و روایت‌شده به‌طرزی بسیار ماهرانه است. فیلمنامه، روایت تصویری و بازیگری همه در سطحی درجه یک قرار دارند. تماشا کردنِ آن ارزش دارد تا بفهمیم چگونه ما انسان‌ها تحت تأثیر خوش‌نما و شعارهای یک «دولت» قرار می‌گیریم؛ این جنبه از تاریخ جمعی‌مان از زمان هیتلر تغییری نکرده و می‌توان به سادگی مشابهت‌هایی با وضع فعلی در چین یا حتی دوره حضور ترامپ در آمریکا پیدا کرد. تصمیم به فیلم‌برداری سیاه‌وسفید هم انتخابی درخشان بوده که پذیرش ربطِ فیلم به زمانه‌مان را آسان‌تر می‌کند. داستان در اتحاد جماهیر شوروی اوایل دهه ۱۹۶۰ می‌گذرد؛ در حالی که حکومت به دنیا پیامِ موفقیت می‌دهد، شهروندان اغلب در آستانه گرسنگی‌اند. حتی سخت‌گیرترین هواداران حزب کمونیست هم زمانی که قیمت‌ها بالا می‌رود ولی دستمزدها ثابت می‌ماند، تابِ تحملشان تمام می‌شود. این وضعیت، آخرین میخ را بر تابِ کارگران یک کارخانه در شهری کوچک می‌کوبد و آن‌ها به اعتصاب دست می‌زنند؛ سپس به مقر حزب محلی هجوم می‌برند و با دیدن ذخیره‌های کونیاک و سوسیس مجارستانی شوکه می‌شوند. این همه برای لودمیلا (با بازی یولیا ویسوتسکایا)، که یک هوادار همه‌جانبه است، بسیار تکان‌دهنده است؛ او از واکنش نظامیان به شدت منزجر می‌شود و این احساس وقتی تشدید می‌شود که درمی‌یابد دختر کوچک‌اش ناپدید شده است—آیا او در پیامدهای خاموش درگیری‌ها گرفتار شده است؟ برخلاف بسیاری، لودمیلا هنوز تا حدی می‌تواند در این شهرِ در قرنطینه رفت‌وآمد کند، و ما همراه با جستجوی ناامیدانه‌اش برای یافتن دختر، با اقتدار دولتی روبه‌رو می‌شویم که هیچ‌گونه مقاومت را تحمل نمی‌کند. فیلم اتهامی نیرومند به دولت‌های مستبد است که با شستشوی مغزی تغذیه می‌شوند و در حفظ و نمایشِ قدرت از کشتن نیز ابایی ندارند. این اثر لزوماً ضدِ کمونیسم نیست، بلکه علیه استبداد است و ما را—همراه با لودمیلا—به یاد ضرب‌المثلِ خطر قدرت مطلق و پیامدهایِ ترس و تلافی می‌اندازد. آندری کونچالفسکی با تصویربرداری به سبک مستندسازانه دیدگاه‌هایش درباره دولت شوروی را منتقل می‌کند، اما پیام فیلم به‌راحتی به دیگر دیکتاتوری‌ها نیز قابل تعمیم است. اجرای قوی و روزافزون احساسی یولیا ویسوتسکایا در نقش زنی که زندگی‌اش زیرورو شده و ارزش‌ها و اولویت‌هایش به‌طرزی جدی به چالش کشیده شده، فیلم را بسیار مؤثر می‌کند. خون را به‌سختی می‌توان از آسفالت پاک کرد؛ باید خیابان را دوباره آسفالت کرد.