فیلم Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull 2008

زندگی هنوز در سگ پیر جریان دارد. ایندیانا جونز دوباره به صحنه فراخوانده می‌شود وقتی درگیر نقشه‌ای شوروی برای کشف راز اشیاء مرموزی به نام «جمجمه‌های کریستالی» می‌گردد. پس این است؛ چهارمین قسمت مجموعه‌ی ایندیانا جونز بالاخره آمده است؛ یکی از فیلم‌هایی که درباره‌اش زیاد حرف زده شده، خیلی منتظرش بودند و هواداران آرزویش را داشتند. آیا از پس انتظار برمی‌آید؟ از نظر من قطعاً بله. اگر...

زندگی هنوز در سگ پیر جریان دارد. ایندیانا جونز دوباره به صحنه فراخوانده می‌شود وقتی درگیر نقشه‌ای شوروی برای کشف راز اشیاء مرموزی به نام «جمجمه‌های کریستالی» می‌گردد. پس این است؛ چهارمین قسمت مجموعه‌ی ایندیانا جونز بالاخره آمده است؛ یکی از فیلم‌هایی که درباره‌اش زیاد حرف زده شده، خیلی منتظرش بودند و هواداران آرزویش را داشتند. آیا از پس انتظار برمی‌آید؟ از نظر من قطعاً بله. اگر بخواهیم آن را به‌عنوان یک قصه‌ی ماجراجویانه قضاوت کنیم، این فیلم واقعاً جذاب است. هرچند در برخی جاها داستان در ایده‌های اغراق‌آمیز گم می‌شود، اما فیلم همچنان به‌عنوان یکی از بهترین بلاک‌باسترهای پاپ‌کُرنی سال ظاهر می‌شود. همه‌ی عناصر اصلی‌ای که باعث محبوبیت این مجموعه شده‌اند، از سر نیازِ جلب تماشاگر داخل فیلم گنجانده شده‌اند و نتیجه کار رضایت‌بخش است: سکانس‌های اکشن حیرت‌آور در فواصل منظم هیجان‌زاست، لحظات کمدی آگاهانه‌ی زیادی وجود دارد و مهم‌تر از همه، فیلم به روحیه‌ی قهرمانانه‌ی «خوب در برابر شر» که مشخصه‌ی سری است وفادار می‌ماند. فیلم با بیابان نوادا در سال 1957 آغاز می‌شود و همین فضای دهه‌ی پنجاه است که پیر شدن شخصیت اصلی را قابل قبول می‌کند؛ او در نهایت یک انسان فانی است، مردی با شلاق و کمی شهامت. دهه‌ی پنجاه دوره‌ای بود پر از پارانویا، جاسوسی‌ها و پنهان‌کاری‌های مشکوک و این حس از ابتدا در فیلم موج می‌زند؛ قرار دادن ایندیانای سالخورده در چنین بستر زمانی کاری هوشمندانه است. اما فارغ از سیاست‌ها، ما به‌عنوان تماشاگر فقط می‌خواهیم سرگرم شویم و اینجا به‌خوبی سرگرم می‌شویم: تالارهای وهم‌آلود، تمدن‌های مرموز، نقشه‌های فریبنده، رمزهای ناشناخته، موجودات ترسناک، خطر در هر گوشه و بدلکاری فراوان؛ بله همه‌چیز اینجاست. البته اهالی اصالت‌گرا به استفاده از CGI در یکی از سکانس‌های کش‌دار اعتراض خواهند داشت، اما همان‌طور که این موضوع مانع نشد تا «مومیایی» استیفن سامرز فیلمی شاد و موفق باشد، به‌صورت قابل‌توجهی به این اثر هم آسیب نمی‌زند — در انتها این یک فیلم اکشن سرگرم‌کننده است. وقتی قرار است از سینما فرار کوتاهی برای چند ساعت داشته باشم، «شاهنشاهی جمجمه‌های کریستالی» همان چیزی است که پزشک تجویز کرده، و انگار برای رفتار خوب تماشاگران هم یک آب‌نبات کوچک در نظر گرفته‌اند. بازیگران ترکیبی از خوب و متوسط‌اند. فورد به‌راحتی نقش ایندیانای سالخورده را بر دوش می‌کشد؛ کاملاً هوشمند و با طعنی ظریف، و بدون شک بسیاری از بدبینان را ساکت کرده است. شیا لابوف به‌خوبی در سری جا می‌افتد؛ پرجنب‌وجوش و بذله‌گو، و جوانی لازم را برای متعادل کردن طبیعت مسن قهرمان فراهم می‌کند و ورودش به فیلم هم دلپذیر است. انتخاب رِی وینستون کمی نامعمول است چون شخصیت او خیلی نوشته نشده؛ اگر قرار است از این بازیگر بزرگ استفاده شود، باید اختیار بیشتری به او داد؛ او خشن و تماشاگرپسند است اما به‌نوعی هدررفت استعداد است. بازگشت کارن آلن در نقش ماریون باعث جهش قابل‌توجهی در فیلم می‌شود، اما شخصیتش تا حد زیادی در آشوب‌های بعدی نقش جزئی پیدا می‌کند؛ هرچند تعامل او با ایندیانا هنوز برق می‌زند، دل تماشاگر برای ماریونِ بیشتری تنگ می‌شود. کیت بلانشت در نقش ایرینا اسپالکو پرانرژی است؛ به‌عنوان ضدقهرمان فیلم سخت‌گیر، جذاب و خطرناک است اما این نقش هرگز کاملاً شکل نمی‌گیرد. جان هرت تا آنجا که نقش می‌طلبد تلاش می‌کند و جیم برادبنت هم به‌سختی وقت کافی برای پر کردن جای خالی مارکوس برودیِ دن‌هلم الیوت دارد. «ایندیانا جونز و پادشاهی جمجمه‌های کریستالی» بین طرفداران و تازه‌واردان اختلاف‌نظر ایجاد خواهد کرد، اما بدون تکیه بر نوستالژی می‌گویم که این فیلم یک سواری شاد و دیدنی است که باید بر اساس شایستگی‌های خودش سنجیده شود. درک دشواریِ قسمتی از تندروی‌هایی که علیه این نسخه شده سخت است؛ فرمول تغییر عمده‌ای نکرده است. ایندیانا جونز همیشه درباره‌ی سرگرمی بوده، نه چیز بیشتر یا کمتر؛ فقط به یاد بیاورید چرا اول عاشق این مجموعه شدید و متوجه می‌شوید سازندگان به خواست طرفداران وفادار مانده‌اند. شاید گذر زمان و فناوری نوین در اینجا تا حدی مانع شده باشد، اما هرچند ایندی 4 به اندازه‌ی احیای جیمز باند با «کازینو رویال» تأثیرگذار نیست، حداقل نشان داده چطور می‌توان کاری را بهتر از «دی هارد 4» انجام داد. 8/10 تماشای خوبی بود، دوباره هم می‌توانم ببینم و پیشنهادش می‌کنم. همیشه موقعیت زمانی این فیلم برایم گیج‌کننده است و خیلی‌ها درگیر حضور شیا لابوف می‌شوند و آن‌قدرها به زمان‌بندی دقت نمی‌کنند. این فیلم به خاطر شیا و چند موضوع دیگر نقدهای زیادی گرفته، اما در مقایسه با سه فیلم قبلی، مفهوم جمجمه‌ی کریستالی چندان عجیب‌تر نیست. در حالی که برخی فراموش می‌کنند بخش‌هایی از سه شیء اول واقعی بودند، جمجمه‌های کریستالی نیز حقیقتاً وجود دارند و پژوهش روی آن‌ها جریان دارد. چون این موضوع با جوامع نظریه‌پردازان دخالت بیگانگان گره خورده است، احتمالاً فیلم بخشی از تمسخر آن گروه‌ها را به‌خود جذب کرده است. خودِ داستان ساختار محکمی دارد؛ کیت بلانشت و کارن آلن حضور خوشایندی هستند و با وجود عنصر علمی-تخیلیِ مربوط به جمجمه‌ی بیگانه، فیلم در چارچوب موضوع باستان‌شناسی می‌مانَد و به کاوش یک سایت معبدی باستانی می‌پردازد. گرچه دیگر قصد ندارم دوباره آن را تماشا کنم، اما لطفاً هیاهوی منفی را نادیده بگیرید و اگر از داستان‌های اکشن-ماجراجویانه‌ی خوب خوشتان می‌آید، این فیلم را امتحان کنید. مشکل این فیلم این است که اگر به‌طور مستقل تماشا شود، فیلم ماجراجویی چندان بدی نیست. هریسون فورد و شیا لابوف تا حدی داستان را به‌خوبی پیش می‌برند. متأسفانه این فیلم همیشه با قسمت‌های پیشین قیاس خواهد شد و به‌سادگی در مقابل هیچ‌کدام‌شان حرفی برای گفتن ندارد. کارن آلن نقش خود را از «غارتگران» با نشاط قابل‌توجهی بازمی‌آفریند، اما ری وینستون و انتخاب نسبتاً عجیبِ کیت بلانشت به‌عنوان کلنل اوکراینی، آن‌طور که باید نفوذ نمی‌کنند در حالی که ما در سراسر جهان به‌دنبال منشا یک جمجمه‌ی مرموز می‌دَوَریم. داستان تقریباً بی‌اهمیت است؛ این فیلم فقط وسیله‌ای برای نمایش ستاره‌هاست و باید گفت وسیله‌ای نسبتاً پرزرق‌وبرق هم هست. چند استفاده‌ی جالب برای مورچه‌های قاتل هم به ذهنم می‌رسد...