فیلم The Village 2004

داستان کوتاهی دوست‌داشتنی که در زمانهٔ امروز طنین دارد. این نظر کاملاً احساس شخصی من است؛ قصد ندارم کسی را به تغییر نظر وادارم؛ هرچقدر دیگران بگویند یا انجام دهند، نظر من دربارهٔ فیلم تغییر نخواهد کرد. فیلمی به‌خوبی ساخته‌شده دربارهٔ ترس و امید می‌بینم؛ جامعه‌ای که از دنیای بیرون وحشت دارد، شخصیت‌هایی جذاب که دلمان می‌خواهد دنبال‌شان کنیم و فضایی دیدنی که کنجکاوی و دل‌مشغولی ایجاد...

داستان کوتاهی دوست‌داشتنی که در زمانهٔ امروز طنین دارد. این نظر کاملاً احساس شخصی من است؛ قصد ندارم کسی را به تغییر نظر وادارم؛ هرچقدر دیگران بگویند یا انجام دهند، نظر من دربارهٔ فیلم تغییر نخواهد کرد. فیلمی به‌خوبی ساخته‌شده دربارهٔ ترس و امید می‌بینم؛ جامعه‌ای که از دنیای بیرون وحشت دارد، شخصیت‌هایی جذاب که دلمان می‌خواهد دنبال‌شان کنیم و فضایی دیدنی که کنجکاوی و دل‌مشغولی ایجاد می‌کند. چهارمین فیلم جریان اصلی ام. نایت شیامالان، همان‌طور که اغلب قبول داریم، قربانی یک کمپین بازاریابی ناموفق شده؛ در فیلم عناصر ترسناک وجود دارد که نمی‌خواهم لو بدهم، اما این عناصر از نوع هیولاهای ترسناکِ ناگهانی و جیغ‌انگیز نیستند که بسیاری انتظار داشتند. پایان‌بندی ممکن است بسیاری را ناامید کند، اما برای من چنین نیست؛ چون در همان‌جا فیلم بیشترین طنین را دارد و پیامش به‌خوبی منتقل می‌شود. اکثر بازیگران نقش‌ها را با ظرافت ایفا کرده‌اند و شیامالان با نگاهی ثابت و دغدغه‌مند کارگردانی کرده است. فیلم بی‌نقص نیست، اما قطعه‌ای مرتب و حساب‌شده است که اگر بیننده بخواهد با آن همراه شود، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. در مجموع، اثری محکمی است و ذهن را به‌کار می‌اندازد. 8/10 تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره خواهم دید و پیشنهاد می‌کنم. این فیلم در دنیای آثار شیامالان قرار می‌گیرد و به‌خاطر وجود یک «پیچش داستانی» مورد انتقاد قرار گرفته و گاهی به‌عنوان اثری با بار فکری سنگین قلمداد می‌شود؛ اما حتی اگر پیچش داستانی را هم بدانید، باز هم تماشای آن برایم جذاب است. قهرمان نابینا فوراً برایم جذاب است، چون معمولاً به عناصر غیرمتعارف فیلم می‌انجامد و برای کسانی که زیاد فیلم می‌بینند تازگی ایجاد می‌کند. به‌خصوص بریس دالاس هوارد بخش عمدهٔ بار فیلم را به دوش می‌کشد، اما بازیگران دیگری هم حضور دارند که به‌خوبی نقش‌های پشتیبان را ایفا کرده‌اند: فیلم فقط دربارهٔ دختری نابینا که روزها در جنگل می‌گذرد نیست؛ دربارهٔ جامعه است. داستان‌هایی که روی چیزی بزرگ‌تر از یک شخصیت واحد تمرکز می‌کنند، گاهی مخاطب را از دست می‌دهند چون او دوست دارد در دل یک شخصیت غرق شود و احساس کند از دنیای فیلم بزرگ‌تر است. مفهوم اولیهٔ «گرگ‌بد» در جنگل جالب است، اما فیلم مسیر متفاوتی را انتخاب می‌کند: این موجودات طوری رفتار می‌کنند که انگار یک جامعه‌اند؛ شاید اگر از گرگینه‌ها استفاده می‌شد، به‌عنوان «هیولا» مؤثرتر می‌بود. اگر هنوز داستان برایتان لو نرفته، حتماً یک بار ببینید؛ و اگر لو رفته هم، باز هم خودتان تماشا کنید و قضاوت کنید.