فیلم Woman of the Hour 2023

Woman of the Hour فیلمی جنایی-هیجانی محصول ۲۰۲۳ است که آنا کندریک، بازیگر نام‌آشنا و رو به اوج آمریکایی، در آن نخستین تجربهٔ کارگردانی‌اش را ارائه می‌دهد. فیلم بر پایهٔ ماجرای هولناک رودنی آلکالا، قاتل زنجیره‌ای‌ای که در دههٔ ۱۹۷۰ مهمان برنامه‌ای به نام The Dating Game بود، ساخته شده است. روایت حول شریل بردشا می‌چرخد—نقشی که کندریک ایفا می‌کند—زنی که در آرزوی بازیگر شدن...

Woman of the Hour فیلمی جنایی-هیجانی محصول ۲۰۲۳ است که آنا کندریک، بازیگر نام‌آشنا و رو به اوج آمریکایی، در آن نخستین تجربهٔ کارگردانی‌اش را ارائه می‌دهد. فیلم بر پایهٔ ماجرای هولناک رودنی آلکالا، قاتل زنجیره‌ای‌ای که در دههٔ ۱۹۷۰ مهمان برنامه‌ای به نام The Dating Game بود، ساخته شده است. روایت حول شریل بردشا می‌چرخد—نقشی که کندریک ایفا می‌کند—زنی که در آرزوی بازیگر شدن است و در نهایت قربانی آلکالا می‌شود. فیلم به مظاهر شخصیتی آلکالا و جذابیت نمایشی او می‌پردازد و به‌صورت تصویری تعاملات او با قربانیانش را نشان می‌دهد. همچنین کمبودهای نهادی مختلفی را برجسته می‌کند که اجازه دادند او با وجود شکایات متعدد به اعمال شنیع خود ادامه دهد. وقتی به زندگی خودم نگاه کردم، می‌توانستم با احساس آسیب‌پذیری و نوعی تعلیقِ موجود در صحنه‌هایی که از بیرون کاملاً عادی به‌نظر می‌رسند، ارتباط برقرار کنم. فیلم بیشتر به‌عنوان هشداری نسبت به خطرات گفتگو با غریبه‌ها مفید است، زیرا چنین حوادثی همچنان در جامعهٔ امروز ممکن است رخ دهد. با داشتن یک روایت خوب و بازی‌های قابل‌قبول، فیلم نه تنها سرگرم‌کننده است بلکه پیامی اجتماعی و قابل تامل نیز دارد. «احساس می‌کنم تحت نگاه قرار گرفته‌ام.» این تجربهٔ کارگردانی آغازین نسبتاً محکمی است. موضوع سنگین و بسیار غم‌انگیز است، اما برای بسیاری واقعیتی تلخ محسوب می‌شود. نحوهٔ روایت داستان برایم غافلگیرکننده بود؛ فیلم حتی در لحظات کند‌تر هم ضربهٔ احساسی خود را وارد می‌کند. به نظرم ارزش دارد که مخاطب دربارهٔ داستان واقعی تحقیق کند تا بفهمد این فرد تا چه حد منزجرکننده بوده است. انتخابی دشوار اما قابل تحسین برای نخستین ساخته—گذاشتن داستانی پیچیده، چندلایه و دارای ساختار غیرخطی دربارهٔ جرم واقعی و خشونت مبتنی بر جنسیت. کارگردانی محتاطانه نشان می‌دهد که یک فیلم خوب نیازی ندارد به‌طور صریح به استثمار بپردازد تا حضور آن حس شود. این اثر صرفاً یک اقتباس دیگر از جرایم واقعی نیست که عدالت نمایشی و سرگرمی عمومی را با هم قاطی کند؛ بلکه انتقادی روشن است از آنچه هنوز اتفاق می‌افتد: چگونگی تداوم نظام‌های طبقاتی و فرهنگی جنسیتی که به‌طور ساختاری مردان را قدرت می‌بخشد و زنان و کودکان را در معرض سرکوب، تهدید و مرگ قرار می‌دهد. عددی مانند تخمین ۱۳۰ تنها یک رکورد قتل نیست، یک آمار است که به‌عنوان سلاح به‌کار رفته—سهل‌انگاری قضائی‌ای که تا امروز ما را آزار می‌دهد؛ ساده گفته شود: کسانی که قرار است شمارشگر جان‌های ما باشند، ما را برای مردن رها کرده‌اند. تغییر محسوسِ زیادی رخ نداده؛ اما حالا فیلم‌سازانی مثل آنا کندریک و ایان مک‌دونالد این موارد را در قصه‌هایی هوشمندانه و در ترکیب‌های تصویری سرد و گرم نقد می‌کنند.