فیلم The Book of Clarence 2023

فیلم «کتاب کلارنس» جیمز ساموئل را به‌عنوان یک فیلم‌ساز همه‌کاره تثبیت می‌کند. چه در کارگردانی سبک‌مند، چه در فیلمنامهٔ طنزآمیز و برانگیزانندهٔ فکر، و چه در موسیقی جسورانه‌اش، سازنده بار دیگر ترکیبی اصیل و واقعاً خنده‌دار از ژانرها و لحن‌ها ارائه می‌دهد و کاوشی روحانی و جذب‌کننده در شخصیت قهرمان به نمایش می‌گذارد. از نیکبختی‌های فیلم داشتن بازیگری فوق‌العاده است که لاکیت استنفیلد فرماندهٔ نمایش...

فیلم «کتاب کلارنس» جیمز ساموئل را به‌عنوان یک فیلم‌ساز همه‌کاره تثبیت می‌کند. چه در کارگردانی سبک‌مند، چه در فیلمنامهٔ طنزآمیز و برانگیزانندهٔ فکر، و چه در موسیقی جسورانه‌اش، سازنده بار دیگر ترکیبی اصیل و واقعاً خنده‌دار از ژانرها و لحن‌ها ارائه می‌دهد و کاوشی روحانی و جذب‌کننده در شخصیت قهرمان به نمایش می‌گذارد. از نیکبختی‌های فیلم داشتن بازیگری فوق‌العاده است که لاکیت استنفیلد فرماندهٔ نمایش است و اجرای همه‌جانبه و تحسین‌برانگیزی ارائه می‌دهد. فیلم از تعادل لحن بهتر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر بودن سود می‌برد؛ به‌خصوص که یک سکانس افتتاحیهٔ غیرضروری تا حدی همین وجه ناگهانی را نابود می‌کند. خوشحال‌کننده است که این اثر روی پردهٔ بزرگ عرضه می‌شود؛ جایی که توصیه می‌کنم برای تجربهٔ این قطعهٔ سرگرم‌کننده به سینما بروید. امتیاز: B+ اگر با سبک جیمز ساموئل در مقام نویسنده و کارگردان آشنا باشید (آثار پیشین او مانند The Harder They Fall و They Die by Down)، می‌دانید چه انتظاری داشته باشید. فیلم، داستان مردی کلاهبردار را بازگو می‌کند که در عصر عیسی (و سه روز پس از او) قصد دارد خود را مسیح جدید جا بزند؛ نه مسیحی کلاسیک یا بازتاب یک تفسیر درست الهیاتی، بلکه مسیحی در اورشلیم سیاه. پیام‌هایی جالب، به‌خصوص در پایان فیلم مطرح می‌شوند؛ رومی‌ها نقش سفیدپوستان را ایفا می‌کنند و فیلم به‌طرزی مشخص از ذکر دقیق یهودیان اجتناب می‌کند. فیلم میان کمدی و درام تردید دارد و گاهی سکانس‌های کمدی و ارجاعات به ماری‌جوانا (که گفته می‌شود آن زمان هم مصرف می‌شده) را وارد می‌کند. لاکیت استنفیلد ستارهٔ فیلم است و چندوجهی‌بودن نقش را خوب بازی می‌کند، اما این به‌تنهایی برای تبدیل شدن فیلم به اثری موفق کافی نیست. امتیاز: 6.0 از 10 — B- (تقریباً C+) «کلارنس» (لاکیت استنفیلد) و برادرش «الیجا» (آر. جی. سایلر) در مسابقهٔ ارابه‌سواری با مریم مجدلنه (تیانا تیلور) شکست می‌خورند و همین باعث می‌شود کلارنس اکنون بدهکار «جدیدیا مخوف» (اریک کفی ابرفا) شود و در عمل شرط‌وبَند پول یا جان برای او مطرح است. او رابطه‌ای تا حدودی با «وارینیا» دارد که شاید بتواند با برادر تهدیدآمیزش برای او وساطت کند، اما در این بین کلارنس ایده‌ای به ذهنش می‌رسد: او از شایعات و هیجان جامعه نسبت به آمدن مسیح آگاه است — حتی برادر دوقلویش «توماس» یکی از حواریون است — پس چقدر سخت است چند تردستی جعل کند تا مردم ساده‌دل را متقاعد کند که می‌تواند بیماران را شفا دهد یا مردگان را زنده کند؟ تا اینجا فضا ترکیبی از «مونتی پایتون» و «بن هور» است: خوش‌مشرب و با ریتم مناسبی پیش می‌رود. متأسفانه کم‌کم عناصر مذهبی با جدیت بیش از اندازه وارد می‌شوند و وجه کمدی جای خود را به روایتی تکه‌تکه و نامتوازن می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که کلارنس شروع می‌کند خودش را بیش از حد جدی گرفتن و کل پروژه دچار وقفه می‌شود. عمر سی نقش باراباس را خوب ایفا می‌کند — هرچند به‌نظر می‌رسد شاید نام او باید «آخیلِس» گذاشته می‌شد؛ بندیکت کامبرباچ هم بیشتر شبیه رابرت پاول به‌نظر می‌آید تا آنچه انتظار می‌رود؛ و بهترین سکانس‌ها مربوط به بازی پرانرژی آلفره وودارد در نقش مریم مقدس است. فیلم لحظات خود را دارد، اما در مجموع کمی آشفته است: با جذابیت آغاز می‌شود، اما بیش از حد طولانی شده و در نهایت تحلیل می‌رود.