فیلم The Boy 2016

بیایید روراست باشیم؛ وقوع فیلم‌های ترسناک بد هم‌زمان با آغاز فصل تازهٔ اکران فیلم‌ها تقریباً اجتناب‌ناپذیر است. تازه‌ترین اثر ویلیام برنت بل، «پسر» (The Boy)، همین رویه را ادامه می‌دهد: فیلمی کم‌اثر که تلاش می‌کند وحشت‌سازی کند اما در نهایت به‌عنوان یکی دیگر از شکست‌های ژانر باقی می‌ماند. «پسر» در اصل ترسی نارس و تولدنیافته است که از قواعد مصنوعی و خسته‌کنندهٔ ژانرِ ترسناک تغذیه...

بیایید روراست باشیم؛ وقوع فیلم‌های ترسناک بد هم‌زمان با آغاز فصل تازهٔ اکران فیلم‌ها تقریباً اجتناب‌ناپذیر است. تازه‌ترین اثر ویلیام برنت بل، «پسر» (The Boy)، همین رویه را ادامه می‌دهد: فیلمی کم‌اثر که تلاش می‌کند وحشت‌سازی کند اما در نهایت به‌عنوان یکی دیگر از شکست‌های ژانر باقی می‌ماند. «پسر» در اصل ترسی نارس و تولدنیافته است که از قواعد مصنوعی و خسته‌کنندهٔ ژانرِ ترسناک تغذیه می‌کند. البته «پسر» لحظاتی پر از حال‌وهوای خوف‌انگیز دارد و از نظر تولید تصویری با طراحی صحنه‌های گوتیک‌شده و پرتنش، فضای مضطرب و متناسبی عرضه می‌کند. با این حال فیلم در اصلی‌ترین جنبه یعنی روایت ساختارمند و ارائهٔ ترس‌های روان‌شناختی قابل‌اعتنا، ناکام می‌ماند. بل و فیلمنامه‌نویسِ فیلم، استِیسی مانیِر، روایت کلیشه‌ای و پیش‌پاافتاده‌ای می‌بافند که پر است از ملودرام کم‌رمق، حوادث بازتکراری و غیرطبیعی، قهرمانه‌ای خسته و گذشته‌ای تراژیک که قرار است بار احساسی فیلم را به دوش بکشد، و پرش‌های نمایشی ملال‌آور و جیغ‌وترس‌های تقلبی. خلاصهٔ داستان: گرتا اِوانز (با بازی لورِن کوهان)، یک زن آمریکایی، برای شروعی دوباره به روستای انگلیسی می‌رود و به‌عنوان پرستار بچه برای خانوادهٔ هیل‌شایر استخدام می‌شود. اما غافلگیر می‌شود وقتی می‌فهمد «بَراهِمز» آن‌ها در واقع یک عروسک پورسلینی است، نه یک پسر واقعی؛ والدینِ سوگوار و در حال انکار، آن عروسک را به‌عنوان فرزندشان می‌پرستند. گرتا که می‌خواهد کارش را درست انجام دهد، مجبور می‌شود از آن عروسک مراقبت کند؛ خصوصاً که پیشینیهٔ دشواری با پرستارهای قبلی برای براهمز وجود داشته است. او کم‌کم خود را با رسیدگی به خواسته‌های عروسک وفق می‌دهد و نسبت به آن دلسوزی نشان می‌دهد. فیلم در لحظاتی شوک‌آور است اما در مجموع روایت کند و بی‌رمق به نظر می‌رسد. بل و مانیِر سعی می‌کنند وحشتی مرموز و کهنه‌مدل خلق کنند و از تاکتیک‌های ایجاد تنشِ کلاسیک—راهروهای سایه‌دار، اتاق‌های کم‌نور و القای تهدید از دل اشاره‌ها—استفاده می‌کنند، امّا بار احساسی این تقلاشان به‌خوبی عمل نمی‌کند. بارِ روان‌شناختی که باید بین گرتا و عروسک یا بین عروسک و عمارت برقرار شود، کامل شکل نمی‌گیرد و فیلم هرگز به عمق تناقضات و وسواس‌های نهفتهٔ شخصیت‌ها نفوذ نمی‌کند. در نتیجه، تاثیر کند و طولانیِ «پسر» در بازپخش کلیشهٔ عروسک‌های ناراحت‌کننده و ویرانگری که برای آدم‌ها به‌وجود می‌آورند، ضعیف و ناکافی می‌ماند. در نهایت «پسر» فیلمی است با پتانسیل‌ِ تلف‌شده؛ می‌توانست تبدیل به تجربه‌ای عجیب و روان‌کاوانه دربارهٔ فقدان و واقعیتِ گریزناپذیر شود، اما تعلیق و وحشت موردنظر، تنها به‌اندازهٔ جسم جامد و بی‌جانِ براهمز خشک و جداست. --- این «پسر»ی دیگر است: اگر نسخهٔ قبلی فیلمی درام-هیجانی بود، این یکی یک معمای ترسناک است. فیلم حس دیدن یک اثر کلاسیک وحشت را دارد، عمدتاً به‌خاطر فضای انگلیسی و خانه‌ای که فیلم در آن فیلم‌برداری شده. گرِتا، یک زن جوان آمریکایی، برای فرار از رابطهٔ ناموفق به انگلستان می‌آید و به‌عنوان پرستار استخدام می‌شود؛ بعد متوجه می‌شود که «پسر»ی که باید مراقبش باشد، یک عروسک است و کم‌کم اتفاقات عجیبی رخ می‌دهد که او را به سمت کشف حقیقت می‌برد. با بازی محدود و تمرکز بر تعلیق، انتظار داشتم پیچش بزرگ‌تری در پایان باشد؛ پیچش فیلم خوب است اما نه آن‌قدر که کل اثر را ارتقا دهد. فضا تا قبل از پیچش جذاب و ترسناک است، اما در پردهٔ دوم و سوم کند می‌شود؛ در مجموع فیلمی نسبتاً بالاتر از متوسط برای یک بار دیدن. امتیاز: 6/10 --- یکی از بهترین فیلم‌های وحشت‌آمیزی که در دههٔ اخیر دیدم. --- فیلم ایدهٔ نخ‌نما شدهٔ «عروسک زنده» را می‌گیرد و با افزودن چند ایدهٔ کوچک نو و بازیگری توانمند، تا حدی آن را جبران می‌کند. این عوامل و همچنین پردهٔ سوم نسبتاً جذاب، تقریباً یک فیلم قابل‌قبول را از دل این موضوع خسته‌کننده بیرون می‌کشند. تقریباً. امتیاز نهایی: 2.5 از 4 ستاره — عناصر زیادی داشت که برای من جذاب بود، اما در مجموع کار نکرد. --- فکر کردم بالاخره کسی فیلمی دربارهٔ یک فوبیای بسیار رایج می‌سازد و قرار است فوق‌العاده باشد؛ چقدر اشتباه کرده بودم. بعد از دیدن فیلم از شریک زندگی‌ام پرسیدم اگر جای زن پرستار بود چه می‌کرد؛ جوابش این بود که «موهایش را بتراشم و رژ بزنم» — این جواب برای من از خود فیلم سرگرم‌کننده‌تر بود. واقعاً هیچ صحنه‌ای را به‌خاطر نمی‌آورم که از آن لذت برده باشم. پس اگر عروسک اصلاح و آرایش شده بود، شاید آن‌وقت کمی سرگرم می‌شدم. فیلم با ورود پرستار جذاب به خانه‌ای منزوی شروع می‌شود و مرد خوش‌تیپِ میزبان او را استقبال می‌کند؛ یک شروع کاملاً پیش‌پاافتاده و کلیشه‌ای. پرستار وارد خانه می‌شود و خانواده پایین می‌آیند و معلوم می‌شود—همان‌طور که از عنوان مشخص است—طرف یک کودک واقعی نیست، بلکه یک عروسک است. قواعد مراقبتی به او آموزش داده می‌شود و همان‌جا مشخص است که او قرار است یا از این دستورها سرپیچی کند یا آن‌ها را نادیده بگیرد. سپس یک اتاق زیرشیروانی مرموز هم اضافه می‌شود، چون حتماً باید چنین عنصری هم در هر فیلم ترسناک امروزی باشد. صحنه‌ای در آنجا هست که شخصیت برای کاوش به آتیک می‌رود—البته لخت—و همه‌چیز بیشتر شبیه تلاشی برای جلب توجه جنسی از طریق تصویر است تا تمرکز بر یک قصهٔ قابل‌توجه. پرش‌های ترس‌آور ارزان‌اند، پیچش‌ها قابل‌پیش‌بینی‌اند و براهمز (عروسک) هر چه جلوتر می‌رود به موجودی بیش‌تر شبیه یک پَریِ غیراخلاقی تبدیل می‌شود. اگر پرستار این‌قدر ناراحت و ترسان است، چرا یکی دو ضربهٔ محکم به عروسک نمی‌زند تا کار تمام شود؟ (این را نه به‌عنوان افشاگری بلکه به‌عنوان نکته می‌گویم—اگر انتظار نداشتید که چنین اتفاقی بیفتد، احتمالاً از دیدن فیلم بسیار راضی بوده‌اید.) به نظرم براهمز بیشتر شبیه نوجوانی هوس‌باز رفتار می‌کند و حتی در برخی صحنه‌ها تلاش می‌کند به او چشم بدوزد. در کل فیلمی ضعیف بود؛ از دیدن آن پرهیز کنید. امتیاز: 2/10