فیلم Due Date 2010

من واقعاً به‌خاطر رابرت داونی جونیور می‌خواستم این فیلم را ببینم. فقط با نگاه کردن به پوستر... خیلی جذاب است! فیلم خنده‌دار است، اما نه آن‌قدر که از ته دل بخندی. در کنارش جنبه‌های احساسی و تأثیرگذاری هم دارد. دیدن رابرت داونی جونیور که همان جذاب ساده‌اش است، واقعاً خوشحالم کرد؛ چه وقتی مرتب و چه وقتی ژولیده باشد، خوب به‌نظر می‌رسد. زک گالیفاناکیس هم هست...

من واقعاً به‌خاطر رابرت داونی جونیور می‌خواستم این فیلم را ببینم. فقط با نگاه کردن به پوستر... خیلی جذاب است! فیلم خنده‌دار است، اما نه آن‌قدر که از ته دل بخندی. در کنارش جنبه‌های احساسی و تأثیرگذاری هم دارد. دیدن رابرت داونی جونیور که همان جذاب ساده‌اش است، واقعاً خوشحالم کرد؛ چه وقتی مرتب و چه وقتی ژولیده باشد، خوب به‌نظر می‌رسد. زک گالیفاناکیس هم هست که من او را در «The Hangover» دوست داشتم و آنجا بسیار خنده‌دار است. اما در این فیلم تعجب کردم که علاوه بر طنز، چند صحنهٔ احساسی و گریه نیز دارد که تأثیرگذار بود. این فیلم خسته‌کننده است. بله، خسته‌کننده. تمام ماجراها و بداقبالی‌هایی که برایشان پیش می‌آید واقعاً مرا خسته کرد. نمرهٔ من به این فیلم B+ است. هرگز نمی‌توانم به رابرت نمرهٔ پایین بدهم، هه‌هه. فیلمی کلیشه‌ای از ژانر سفر جاده‌ای با دو شخصیت نامطلوب که مدام تصمیم‌های اشتباه می‌گیرند، در داستانی قابل پیش‌بینی و پر از شوخی‌های از پیش قابل حدس. گالیفاناکیس نسخه‌ای ابله‌تر و کم‌طنزتر از نقشش در «The Hangover» را بازی می‌کند و داونی هم نقش کم‌هوش‌تر و کم‌طنزتری نسبت به تونی استارک دارد. واقعاً ارزش وقت‌گذاشتن ندارد. اگر دنبال یک فیلم کمدی سفر جاده‌ای خوب هستید، به‌جای این فیلم «Planes, Trains and Automobiles» را ببینید. مهم نیست قبلاً آن را دیده باشید؛ بعد از تماشای آن حتماً حس بهتری خواهید داشت تا این که عمرتان را صرف این فیلم کرده باشید. تماشای قابل قبولی است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد و نمی‌توانم بدون تردید توصیه‌اش کنم. از دید نقادانه فیلم جالب است، اما نویسندگی—خصوصاً در پرداخت شخصیت‌ها—ضعیف به‌نظر می‌رسد. در اصل، قصه جذابی دارد: یک ابله با فریب، یک آدم بداخلاق را به یک سفر سراسری می‌کشاند. این داستان قابل قبول است و می‌توان آن را نوعی پیش‌درآمد معنوی برای «The Hangover» دانست. مشکل این است که اگر بازیگران قوی‌تری بودند، شخصیت‌ها بهتر جا می‌افتادند. اما با توجه به حضور رابرت داونی جونیور و زک گالیفاناکیس، شاید همین بازیگران تا حدی شخصیت‌ها را ارتقا داده‌اند. بخش‌هایی از فیلم بی‌جهت طولانی یا اضافه به‌نظر می‌رسند؛ گاهی مثل نقض اصل چخوف عمل می‌کنند—یا برای یک جوک گذرا هستند با بازده کم، یا صرفاً بخشی از کار زیادی برای کمدی موقعیتی‌اند. برای مثال، سگ در فیلم عملاً فقط یک شوخی قابل‌توجه (شاید دو) دارد و بیشتر نقش نگهداری و مراقبت را ایفا می‌کند. از سوی دیگر، قوطی قهوه بارها تکرار می‌شود و جزو تم‌های شخصیتی است. نمی‌گویم فیلم خنده‌دار نیست؛ اگر از «Anger Management» خوشتان آمده باشد، ممکن است این را هم دوست داشته باشید، اما به نظرم فیلم‌های بهتر و درخور توجه‌تری برای تماشا وجود دارد.