فیلم Double Suicide 1969

هرچند مسیحی‌ام و همیشه بزرگ شده‌ام که خودکشی را موضوعی «تابو» بدانم، اما همواره احترام زیادی برای شیوهٔ ژاپنیِ انجام آن به‌منظور حفظ آبرو قائل بوده‌ام و نیز به آن تصور کاملاً رمانتیک—مثلاً مانندِ رومئو و ژولیت—احترام می‌گذارم. آثار شکسپیر شاید پایهٔ اندیشهٔ غربی باشند؛ بنابراین از دو منظر فرهنگی کاملاً متفاوت بر این باورم که زندگی بدون کسی که دوستش داری، ارزش زیستن ندارد. قبلاً...

هرچند مسیحی‌ام و همیشه بزرگ شده‌ام که خودکشی را موضوعی «تابو» بدانم، اما همواره احترام زیادی برای شیوهٔ ژاپنیِ انجام آن به‌منظور حفظ آبرو قائل بوده‌ام و نیز به آن تصور کاملاً رمانتیک—مثلاً مانندِ رومئو و ژولیت—احترام می‌گذارم. آثار شکسپیر شاید پایهٔ اندیشهٔ غربی باشند؛ بنابراین از دو منظر فرهنگی کاملاً متفاوت بر این باورم که زندگی بدون کسی که دوستش داری، ارزش زیستن ندارد. قبلاً تنها دو اثر دیگر ماساهیرو شینودا را دیده بودم—«گل پژمرده» و «جاسوس سامورایی»—و از تنوع شگفت‌انگیز فیلمنامه‌های او که همگی در بازهٔ زمانی کوتاهی (۱۹۶۴–۱۹۶۹) پدید آمده‌اند، شگفت‌زده شدم. به‌عنوانِ علاقه‌مندِ تئاتر در شکل‌های گوناگون و کسی که رویکرد انسان‌شناسانه و جهان‌دوستانه‌ای به زندگی دارد، با احترامی عمیق برای شینودا ادای احترام می‌کنم و مشتاقم هرچه بیشتر آثار او را بررسی کنم.