انیمه Batman Ninja 2018

قبل از اینکه حسابی به فیلم Batman Ninja بتازم، یک نکته را بگویم: در طول تماشا چند بار به این فکر افتادم که شاید این فیلم در جمع و به‌صورت دسته‌جمعی بتواند کمی سرگرم‌کننده باشد. ولی من این فیلم را تنها دیدم، در یک روز بد، بستری و خیلی ناخوش — و همین تجربه را این‌جا نقد می‌کنم. فیلم‌ها لازم نیست واقع‌گرایانه یا استاندارد باشند تا...

قبل از اینکه حسابی به فیلم Batman Ninja بتازم، یک نکته را بگویم: در طول تماشا چند بار به این فکر افتادم که شاید این فیلم در جمع و به‌صورت دسته‌جمعی بتواند کمی سرگرم‌کننده باشد. ولی من این فیلم را تنها دیدم، در یک روز بد، بستری و خیلی ناخوش — و همین تجربه را این‌جا نقد می‌کنم. فیلم‌ها لازم نیست واقع‌گرایانه یا استاندارد باشند تا خوب باشند. گاهی یک فیلم صرفاً احمقانه و سرگرم‌کننده است و همین کافی‌ست. اما معمولاً هرچه فیلم بهتر باشد، بیننده حاضر است احمقانه‌تر بودنش را راحت‌تر بپذیرد. اگر همه‌چیز در فیلم خوب کار کند، حتی تعلیق بزرگ باور هم ممکن است پذیرفتنی شود. اما در بعضی فیلم‌ها هیچ‌چیزی کار نمی‌کند و همان فیلم‌ها بیشترین و بزرگ‌ترین تعلیقِ باور را از شما می‌خواهند. Batman Ninja یکی از آن فیلم‌هاست. می‌توانم از هر یک از مشکلات این فیلم یک نقد مفصل بنویسم — از قصه و انحراف از منبع، تا انتخاب‌های شخصیتی، دوبله، سبک انیمیشن، سکسیت، علم‌زدگی، نقص‌های منطقی، طراحی‌ها، دیالوگ‌ها، تناقض‌های درونِ جهانِ خودش و غیره — ولی خلاصه بگویم: این بدترین فیلم بتمن است که تاکنون دیده‌ام. دلایل مشخص‌تر: - دیالوگ‌ها کودکانه و مضحک‌اند؛ گاهی احساس می‌کردم دارم فیلم پاور رنجرز می‌بینم. - فیلم بیشتر شبیه به یک عشق‌ورزی فرهنگی با ربات‌هاست تا یک تمرکز روی شخصیت‌های عمیق؛ شخصیت‌های بیش‌ازحد و شلخته‌شدن روایت باعث سردرگمی شده‌اند. - تقریباً هیچ عنصر قابل‌لمسی از فرهنگ ژاپنی در فیلم دیده نمی‌شود؛ بیشتر حس می‌شود کل فیلم را هشت‌ساله‌ها ساخته‌اند. - برخی بازطراحی‌ها خوب‌اند—جوکر و توفیس جذاب‌اند—اما بقیه طراحی‌ها معمولاً بی‌تلاش و کم‌انگیزه‌اند (مثلاً نایت‌وینگ و رد رابین تقریباً همان نسخهٔ معاصر هستند). - مشکل بزرگ برای من حضور و ترکیب مکانیکاها بود: قلعه‌های هر شرور به‌نوعی در نهایت تبدیل به قطعات یک مِکا ترکیبی می‌شوند (با تم آهنگ و همه). این ایده که هر بدمن جداگانه قلعه ساخته و ناگهان این‌ها «ترکیب» می‌شوند، هیچ‌گونه توضیح منطقی مناسبی ندارد و فیلم برای توجیهش به دستاویزهای سطحی متوسل می‌شود. - عنصر «جهش زمانی» هم به شدت آشفته نوشته شده: هر موقع فیلمنامه نیاز داشته باشد، افراد یا اشیاء ناگهان «به آن‌جا پرش کرده‌اند». چندین همراه و حتی آلفرد و پنگوئن‌ها و سروکلهٔ پنگوئن‌های پنگوئن پیدا می‌شود — در حالی که هیچ توضیح قانع‌کننده‌ای برای اینکه چرا بعضی چیزها پرش کرده‌اند و بقیه نه وجود ندارد. - گِرادد (Grodd) می‌تواند دیگران را کنترل کند و عملاً می‌توانست از همان ابتدا همهٔ شرورها را تحت فرمان خود قرار دهد، اما دو سال نزاع بیهوده رخ می‌دهد تا فیلم به یک «پیچش» دست یابد؛ فیلم انتخاب تعجب را به جای منطق می‌گذارد. - اوجِ مضحک ماجرا وقتی است که ارتش میمون‌ها به یک سامورایی غول‌پیکر تبدیل می‌شود و بعد با ارتش خفاش‌ها ادغام می‌شود تا «خدا-خفاش» بسازند — تا آن‌جا که فیلم حتی در سطح آثار کارتونی ابرقهرمانی هم غیرقابل‌جدی می‌شود. - لحظاتی از خودآگاهی وجود دارد (مثلاً جوکر می‌گوید: «بیچاره بت… همیشه جانش را برای نجات مردم عادی به خطر می‌اندازد. اگر فقط می‌گذاشتی آن‌ها بمیرند و فقط دنبال من می‌آمدی، شاید الان این‌طور حال‌وروز نداشتی.» و بتمن بی‌تحرک می‌گوید: «پشیمان نیستم»)، اما فیلم به‌جای اینکه تناقضاتش را هجو کند، آن‌ها را نادیده می‌گیرد. - نکتهٔ مثبت: فیلم کوتاه است (حدود 85 دقیقه)، و از نظر ظاهری چشم‌نواز به نظر می‌رسد — شاید به‌خاطر خودِ شیوهٔ سنتی انیمهٔ ژاپنی که لازم به ترجمه ندارد. اما فیلم آن‌قدر چیز درهم‌و‌برهم در خودش جا داده (از جمله یک زیرپلات دربارهٔ هیپنوتیزم جوکر و هارلی که خودشان را هیپنوتیزم می‌کنند و بعد ناگهان بیرون می‌آیند!) که همین 85 دقیقه طولانی‌تر از چیزی که هست به نظر می‌رسد. خلاصهٔ کوتاه: داستان پتانسیل داشت اما نتیجه کاملاً آشغال است. انیمیشن خوب به‌تنهایی جبرانِ فانتزی بی‌معنی و کودکانهٔ فیلم نمی‌کند. امتیاز نهایی: ★ — بی‌ارزش. از هر طریقی که می‌توانید دوری کنید.