فیلم The Bridge Curse 2020

فیلم در جنبه‌های زیادی موفق است، اما در خلق حس «فاند فوتیج» دچار ضعف است؛ چون شات‌های سینمایی در میان تصاویر دوربین‌دستی چسبانده شده‌اند و همین ترکیب، فیلم را از حالت واقع‌گرایانهٔ فاند فوتیج بیرون می‌برد. بدون این مشکل احتمالاً نمرهٔ بالاتری به آن می‌دادم. در عین حال، ایدهٔ نفرین و سازوکارش تازگی دارد و برخی از ترس‌های متداول در فیلم‌های فاند فوتیج را هم...

فیلم در جنبه‌های زیادی موفق است، اما در خلق حس «فاند فوتیج» دچار ضعف است؛ چون شات‌های سینمایی در میان تصاویر دوربین‌دستی چسبانده شده‌اند و همین ترکیب، فیلم را از حالت واقع‌گرایانهٔ فاند فوتیج بیرون می‌برد. بدون این مشکل احتمالاً نمرهٔ بالاتری به آن می‌دادم. در عین حال، ایدهٔ نفرین و سازوکارش تازگی دارد و برخی از ترس‌های متداول در فیلم‌های فاند فوتیج را هم به‌خوبی منتقل می‌کند. هرچند به پای آثاری مانند Noroi، Cult یا Occult نمی‌رسد، اما خوب است که این سبک در کشورهای آسیایی دیگر هم تولید شود؛ چرا که زمینهٔ خلق فیلم‌های جدید بر اساس سنت‌ها و فولکلور محلی را فراهم می‌کند. فیلم که از افسانهٔ شهری پلی تسخیرشده در دانشگاه تونگ‌های الهام گرفته، اسطوره و رمز و راز را با نگاهی مدرن به ژانر وحشت می‌آمیزد و داستان دانشجویانی را روایت می‌کند که در جریان یک تحقیق پخش زنده ناپدید می‌شوند. روایت دارای پیچش‌های غیرمنتظره و خط زمانی غیرخطی جذابی است، اما تناقض‌های جزئی در جزئیات — مانند ظاهر شدن ناگهانی تلفن‌ها یا نبودن نشانگر پخش زنده — از میزان درگیری مخاطب می‌کاهد. با این حال، جوی وهم‌آلود و ایدهٔ تأثیرگذار فیلم آن را به انتخابی مناسب برای علاقه‌مندان به افسانه‌های فراطبیعی و روایت‌های روان‌شناختی بدل می‌کند.