فیلم Courage Under Fire 1996

نکته‌ای که تا حدی این فیلم را متمایز می‌کند، سبک تصویربرداری صمیمی آن است. دوربین از منظر شخصیت‌ها ما را به داستان و شخصیت‌ها نزدیک می‌کند؛ چیزی که به ندرت می‌بینیم. متأسفانه خود داستان کمی سطحی است. دنزل واشنگتن مأمور تحقیق دربارهٔ شایستگی یک خلبان هلی‌کوپتر کشته‌شده در جنگ خلیج برای دریافت مدال افتخار می‌شود. او که انتظار دارد کار تأیید معمولی باشد، با اعضای...

نکته‌ای که تا حدی این فیلم را متمایز می‌کند، سبک تصویربرداری صمیمی آن است. دوربین از منظر شخصیت‌ها ما را به داستان و شخصیت‌ها نزدیک می‌کند؛ چیزی که به ندرت می‌بینیم. متأسفانه خود داستان کمی سطحی است. دنزل واشنگتن مأمور تحقیق دربارهٔ شایستگی یک خلبان هلی‌کوپتر کشته‌شده در جنگ خلیج برای دریافت مدال افتخار می‌شود. او که انتظار دارد کار تأیید معمولی باشد، با اعضای تیم او مصاحبه می‌کند و با تناقض‌ها و ناسازگاری‌هایی روبه‌رو می‌شود که سایه‌ای بر کل روند می‌اندازد. اگر فقط یک روایت معمول جنگی بود، شاید قابل‌قبول می‌بود؛ اما اینکه فیلم بر پایهٔ یک موقعیت واقعی جنگی ساخته شده و با موسیقی شبه‌نظامی مبتنی بر ترومپت و ذهنیتی شبیه «Semper Fi» همراه شده، همه‌چیز را در باتلاقی از پوچی و احساس‌گرایی فرو می‌برد. نه دنزل واشنگتن و نه مگ رایان وزن کافی ندارند که به فیلم تیزی، کشش یا حتی باورپذیری ببخشند. مت دیمون تأثیرگذار است، اما نمی‌توانم مشخص کنم آیا این به خاطر بازی خوب اوست یا صرفاً به‌خاطر دیدن او پیش از رسیدن به شهرت؛ به هر حال فیلم تقریباً خالی از کنش است و دیالوگ‌ها می‌توانستند توسط دفتر جذب نیروی ارتش آمریکا نوشته شده باشند. با این حال، همه در یونیفرم‌هایشان ظاهر خوبی دارند.