فیلم Seabiscuit 2003

امید برای شکست‌خوردگان از دلِ اسبی عجیب و رها شده در دوران رکود بزرگ، اسبی کم‌قطع و به‌اصطلاح «تنبل» به نام سی‌بیس‌کیت تبدیل به قهرمانی می‌شود که روحیهٔ تیمش و قلب هزاران آمریکایی را جلا می‌بخشد. جف بریجز در نقش مالک، توبی مگوایر در نقش سوارکار و کریس کوپر در نقش مربی بازی می‌کنند؛ والری ماهافی هم نقش همسر مالک را دارد. فیلم سی‌بیس‌کیت (۲۰۰۳) بر پایهٔ...

امید برای شکست‌خوردگان از دلِ اسبی عجیب و رها شده در دوران رکود بزرگ، اسبی کم‌قطع و به‌اصطلاح «تنبل» به نام سی‌بیس‌کیت تبدیل به قهرمانی می‌شود که روحیهٔ تیمش و قلب هزاران آمریکایی را جلا می‌بخشد. جف بریجز در نقش مالک، توبی مگوایر در نقش سوارکار و کریس کوپر در نقش مربی بازی می‌کنند؛ والری ماهافی هم نقش همسر مالک را دارد. فیلم سی‌بیس‌کیت (۲۰۰۳) بر پایهٔ داستان واقعی و اقتباسی از رمان لورا هیلنبراند ساخته شده و از نظر لحن تاحدودی یادآورِ درام تاریخی دیگری با بازی بریجز، «تاکر: مرد و رویای او» (۱۹۸۸) است. هرچند «تاکر» از نظر من تیزتر و کم‌ابهام‌تر است، اما سی‌بیس‌کیت هم از ارزش‌های خودش برخوردار است. شیوهٔ روایت فیلم همان‌طور که در آثار تاریخیِ دیگر می‌بینیم (مثلاً «جریمیاه جانسون»)، به بیننده احترام می‌گذارد و گاهی او را وادار می‌کند بین سطور بخواند. یکی از بهترین بخش‌ها روند آماده‌سازی برای مسابقه با وار آدمرال و خودِ مسابقهٔ هیجان‌انگیز است که بدون دانستنِ وقایع واقعی می‌تواند چند پیچش داستانی غافلگیرکننده داشته باشد. با این حال، گاهی نقش‌مایه‌های اضافی دربارهٔ مالک در بخش اول فیلم حس می‌شود و داستان را سنگین می‌کند. کارگردان گَری راس با هوشمندی تا حد ممکن واقع‌گرایی را وارد فیلم کرده است؛ استفاده از عکس‌های آرشیوی و روایتِ متنی به ساختار روایی فیلم وزن می‌دهد. بازیگران درجه‌یک فیلم—جف بریجز، توبی مگوایر، کریس کوپر، الیزابت بنکس، سوارکار برجستهٔ آمریکایی گری استیونز و ویلیام اچ. مِیسی—همگی در شکل‌دهی به پیچیدگی‌های احساسی اثر نقش مهمی دارند و عملکردشان قابل تحسین است. اما نقطهٔ اوج واقعی فیلم در صحنه‌های مسابقه است: تصاویرِ با عظمتِ اسب‌ها که در پیست می‌تازند توسط فیلم‌برداری جان شوارتزمن و طراحی صدا به‌خوبی کنترل و منتقل شده‌اند؛ این بخش‌ها از نظر بصری و صوتی تأثیرگذارترین لحظات فیلم‌اند. سی‌بیس‌کیت برای هفت جایزهٔ اسکار نامزد شد اما برنده نشد. هنگام اکران اولیه، نظر منتقدان در مورد فیلم متفاوت بود؛ برخی معتقد بودند اقتباس فیلم نکات کلیدی رمان را از قلم انداخته و عده‌ای هم آن را بیش از حد احساساتی خواندند، اما منتقدان نکته‌سنج‌تر فیلم را اثری دلپذیر و الهام‌بخش دانستند. امروز و با فاصلهٔ زمانی، بازبینی فیلم نشان می‌دهد که سی‌بیس‌کیت فیلمی خوش‌ساخت، لطیف و انگیزشی است که تأثیر عاطفی قوی‌ای بر مخاطب می‌گذارد. مدت زمان فیلم حدود ۲ ساعت و ۱۹ دقیقه است و در ایالت‌های کالیفرنیا، نیویورک و کنتاکی فیلم‌برداری شده است.