فیلم Rope 1948

نمی‌توانم باور کنم تازه دارم این فیلم را می‌بینم؛ تجربه‌ای جالب و در اصل شبیه به یک نمایش صحنه‌ای است. فیلم با تعداد بسیار کمی برش — عملاً در حدود دوازده برداشت طولانی — ساخته شده و بیشتر صحنه‌ها در یک اتاق می‌گذرد؛ تنها مواقعی که دوربین قطع می‌شود، زمانی است که به پشت کسی نزدیک می‌شود و سپس از زاویهٔ دیگر ادامه می‌دهد. همین...

نمی‌توانم باور کنم تازه دارم این فیلم را می‌بینم؛ تجربه‌ای جالب و در اصل شبیه به یک نمایش صحنه‌ای است. فیلم با تعداد بسیار کمی برش — عملاً در حدود دوازده برداشت طولانی — ساخته شده و بیشتر صحنه‌ها در یک اتاق می‌گذرد؛ تنها مواقعی که دوربین قطع می‌شود، زمانی است که به پشت کسی نزدیک می‌شود و سپس از زاویهٔ دیگر ادامه می‌دهد. همین فرمِ نمایشی و تکنیک تک‌بردها هنوز هم جذاب و تماشایی است. جان دال در نقش براندون شاو تحسین‌برانگیز است؛ شخصیتی خونسرد و بی‌رحم که از قتل ارتکابی احساس پشیمانی ندارد. فارلی گرنجر هم در نقش فیلیپ قابل قبول است، اما جیمز استوارت — هرچند همیشه بازیگری دوست‌داشتنی است — در نقش روپرت کادل چندان در عنصر خود به نظر نمی‌رسد و در تمام فیلم نوعی ناآرامی در بازی‌اش دیده می‌شود. حضور پدر مقتول (سر سدریک هاردویک) در مهمانی، حس تردید را تشدید می‌کند و روپرت کم‌کم قطعات پازل را کنار هم می‌گذارد. یکی از نکات منفی فیلم نمایش صحنهٔ قتل در آغاز است؛ از همان ابتدا می‌دانیم دیوید مرده و چه کسی مرتکب قتل شده، در حالی که پنهان نگه داشتن قتل می‌توانست شک و تعلیق بیشتری ایجاد کند. تک‌بردها در ایجاد تنش مؤثرند، اما دیالوگ‌ها گاه پیوسته و خسته‌کننده می‌شوند و مرز میان شخصیت‌پردازی و آزاردهندگی را رد می‌کنند. برخی مخاطبان نیز به زیرمتن همجنس‌گرایانه میان براندون و فیلیپ اشاره کرده‌اند، اما این موضوع به‌تنهایی نمی‌تواند کمبود تنش یا میزان روایت را جبران کند. مقایسه با دیگر همکاری‌های هیچکاک و جیمز استوارت (مثل Rear Window و Vertigo) نشان می‌دهد که Rope آثار قوی‌تر آن زوج را ندارد؛ با این همه، فیلم تجربی و جذابی است که ارزش دیدن دارد، هرچند نباید آن را از بهترین آثار هیچکاک دانست. پایان‌بندی برای بعضی تماشاگران بسیار تأثیرگذار و حتی اشک‌آور است.