فیلم Topper 1937

ارواح شاد در برزخی خوشایند جورج و ماریون کربی عاشق زندگی بی‌حد و مرزند؛ همیشه مهمانی می‌دهند و با بی‌پروایی دنبال خوش‌گذرانی‌اند. در یکی از بازگشت‌های بی‌خیال و مست از میهمانی، با ماشین به درخت می‌زنند و آنی جان می‌بازند؛ اما به‌طرزی عجیب ارواحشان همچنان روی زمین باقی می‌ماند و انگار باید کاری باارزش انجام دهند تا بتوانند راهی خانهٔ بزرگ آسمانی شوند. در این میان...

ارواح شاد در برزخی خوشایند جورج و ماریون کربی عاشق زندگی بی‌حد و مرزند؛ همیشه مهمانی می‌دهند و با بی‌پروایی دنبال خوش‌گذرانی‌اند. در یکی از بازگشت‌های بی‌خیال و مست از میهمانی، با ماشین به درخت می‌زنند و آنی جان می‌بازند؛ اما به‌طرزی عجیب ارواحشان همچنان روی زمین باقی می‌ماند و انگار باید کاری باارزش انجام دهند تا بتوانند راهی خانهٔ بزرگ آسمانی شوند. در این میان کازمو تاپر، آدمی خشک‌مذهب و منضبط که دوست و همکار کربی‌هاست، وارد ماجرا می‌شود و این زوج ماجراجو تصمیم می‌گیرند او را به پروژه‌ای برای تغییر و دگرگونی تبدیل کنند. فیلم بر اساس رمان تورن اسمیت «ارواح شاد» ساخته شده و واقعاً تماشایی و سرزنده است؛ با ریتمی تند و شاد پیش می‌رود و در حدود یک و نیم ساعت همیشه تازه و دل‌نشین باقی می‌ماند. می‌توانست به فیلمی تبدیل شود که فقط روی یک شوخی تکیه کند—چه‌چیز تازه‌ای از شوخی‌های مربوط به ارواح می‌توان اضافه کرد قبل از آن که خسته‌کننده شود؟ خوشبختانه سازندگان این کمدی سبک و خوش‌قریحه توانسته‌اند مجموع عناصر را طوری کنار هم بگذارند که مدام لبخند بر لب بیاورند. افکت‌های ماورایی برای سال ۱۹۳۷ همچنان موفق‌اند؛ هرچند کامل نیستند، اما با لحن شاد و شوخ فیلم هماهنگ شده و جذبه‌ای امیدوارکننده و دلپذیر ایجاد می‌کنند. نقش‌آفرینی درخشان رولند یانگ در نقش کازمو تاپر از نقاط قوت فیلم است؛ او از موقعیتی حیرت‌انگیز به موقعیتی دیگر می‌پرد و با تسلط کامل فیلم را به دوش می‌کشد. در نقش کربی‌ها کانستانس بنت روشن و کری گرانت، با استعداد کمدی بی‌حد و حصری‌اش، ظاهر می‌شوند. بنت نقش ماریون را درست پس از مرگ تأسف‌بار جین هارلو که یک ماه پیش از فیلم‌برداری درگذشت، بر عهده گرفت و گرانت پس از کنار رفتن W.C. Fields جای او را پر کرد؛ نتیجهٔ همکاری گرانت و بنت بسیار درخشان و خوش‌مزه از کار درآمده است. همراهی‌شان با یانگ جرقه‌های طنزی پُرثمر تولید می‌کند. از یک موقعیت ماورایی به موقعیت بعدی، تاپر همان معجونی است که افسردگی را درمان می‌کند؛ چه درگیر شدن با پلیس باشد و چه به هم ریختن یک هتل، این فیلم یک برش لذیذ از کمدی دههٔ سی است. پیشخدمت ویلکینزِ آلن موبری و اجرای سبک و شیرین بیلی بورک نیز جمع پنج‌نفره را کامل می‌کنند و داستان را در مرز مناسب اسلپ‌استیک نگه می‌دارند. این زوج شقاوت‌آمیز با توانایی‌های ماورایی‌شان به هدف‌هایشان شرمندگی و آزار می‌رسانند و افکت‌های بصری ساده وقتی مردی را می‌بینیم که با مهارت جابه‌جا می‌شود در حالی که مقاومت قابل‌توجهی نشان می‌دهد، به‌خوبی عمل می‌کنند. فیلمنامه پر از موقعیت‌های بامزه است و اجرای بورک نیز دل‌نشین و سبک‌بال است؛ این فیلم یانگ را به‌عنوان تضادی توانمند برای کرکترها و دیالوگ‌های کمدی نشان می‌دهد و از جهاتی روحی شبیه آثار «Blithe» دارد. امتیاز: ۸/۱۰