فیلم Here 2024

«Here» یکی از اصیل‌ترین فیلم‌هایی است که من شخصاً دیده‌ام؛ نمی‌توانم بگویم فیلمی دیده‌ام که چیزی شبیه این را انجام دهد. روایت قصه‌ای از دید (عملاً) یک زاویه دوربین انتخابی جسورانه است که رابرت زمه‌کیس و تیمش به‌خوبی از پس آن برآمده‌اند. من از آن خوشم آمد. انتظار داشتم لحظاتی کند یا تکرارِ زاویه‌ی واحد کسالت‌آور شود، اما خوشبختانه هیچ‌کدام اتفاق نیفتاد. اتفاقات متعددی هست که...

«Here» یکی از اصیل‌ترین فیلم‌هایی است که من شخصاً دیده‌ام؛ نمی‌توانم بگویم فیلمی دیده‌ام که چیزی شبیه این را انجام دهد. روایت قصه‌ای از دید (عملاً) یک زاویه دوربین انتخابی جسورانه است که رابرت زمه‌کیس و تیمش به‌خوبی از پس آن برآمده‌اند. من از آن خوشم آمد. انتظار داشتم لحظاتی کند یا تکرارِ زاویه‌ی واحد کسالت‌آور شود، اما خوشبختانه هیچ‌کدام اتفاق نیفتاد. اتفاقات متعددی هست که همه‌چیز را جذاب نگه می‌دارد و همین زاویه‌ی منحصربه‌فرد تازگی را حفظ می‌کند. بازیگران هم طبیعتاً کمک زیادی کرده‌اند. تام هنکس مثل همیشه عالی‌ست، رابین رایئت هم بسیار خوب است، اما پل بتانی برای من برجسته‌تر بود و در تمام لحظات فوق‌العاده است. نقش او بیش از همه با بخش‌های جدی‌تر داستان مرتبط است، به‌ویژه در کنار رزِ کلی ریلی. فیلم را در سینما دیدم، همراه با نمایش دوتاییِ فیلم «Maria» ساخته پابلو لارائین؛ اتفاقی انتخاب شد چون سانس‌ها با برنامه‌ام جور شد، ولی چه چهار ساعت خوبی پیشِ پرده‌ی بزرگ گذشت. مفهوم فیلم را واقعاً دوست داشتم: نوعی نسخه‌ی خانه‌محورِ «The Truman Show» که یک خانه پیوستگی زندگی‌ها و عشق‌های ساکنانش را در چند نسل فراهم می‌کند. دید ما از یک سمت اتاق است، روبه‌روی پنجره‌ای که به یک عمارت بزرگ استعماری باز می‌شود که روزگاری به خانواده‌ای به نام جفرسون تعلق داشته است. از ساخت این خانه همراه با سه خانوادهٔ متفاوت زندگی‌ها را دنبال می‌کنیم و خط‌های زمانی به‌شیوه‌ای درهم تنیده‌اند تا صرفاً به یک تاریخچه تبدیل نشود. میان روایت تصاویر مربوط به بومیان آمریکا هم گنجانده شده تا یادآور شود چرخهٔ تولد، پرورش و مرگ چیز جدیدی نیست. بخش پایانی فیلم نخ‌های اصلی داستان را کنار هم می‌گذارد: خانوادهٔ «ال» (پل بتانی) و «رز» (کلی ریلی) که فرزندانشان را بزرگ می‌کنند و در بزرگسالی با پسرشان «ریچارد» (تام هنکس) و همسرش «مارگارت» (رابین رایئت) شریک می‌شوند. این مشارکت به مرور متلاطم می‌شود؛ آنها در کار بن‌بست مانده، برای سرپناه محتاج والدین پسر می‌شوند و با گذر زمان درمی‌یابند که شاید زندگی دارد از دستشان می‌گذرد. زمه‌کیس تلاش کرده چیز متفاوتی بسازد و خوشم آمد که صرفاً یک دفترچهٔ خاطراتِ زمان‌مند ارائه نکرده است. استفاده از قاب‌های بصریِ مشخص برای نشان‌دادن تغییر خط زمانی یا داستان، وقتی به آن عادت کنی، کارآمد است و به‌کارگیری موسیقی در ساندترک برای علامت‌گذاری تغییر نگرش‌ها نیز مؤثر است. متأسفانه بازی‌ها جمعِ اجزاءِ اثر نیستند و وسوسهٔ غلتیدن به سمت ملودرام به‌نظر بیش از حد بر بازیگران فشار آورده است. فیلم گاهی خنده‌دار است و طبعِ مشاهده‌گر روایت می‌تواند تأثیرگذار باشد، اما سرگردانی روایی که ماهیتی تقریباً تئاتری دارد، اجازه نمی‌دهد به هیچ یک از شخصیت‌ها واقعاً بپردازیم. رابین رایئت این روزها بازی‌اش کمتر جلب توجه می‌کند و این جفت‌شدن با تام هنکسِ چندان چشمگیر، تا حدودی سطحی جلوه می‌کند؛ پایان‌بندی نیز در پانزده دقیقهٔ آخر نسبتاً نابه‌دست به ما خبر داده می‌شود. در مجموع، این نسخهٔ دیدنیِ زندگی‌ها از پشت یک لنز کنجکاوی‌برانگیز است و قطعاً دیدن‌مطلب دارد، اما کمی تک‌بعدی است.