فیلم Cloud 2024

فیلم کمی شبیه آن برنامه‌هایی آغاز می‌شود که محتویات یک کمد را به بالاترین پیشنهاددهنده می‌فروشند. یوشیی (Masaki Suda) شغلی نسبتاً ناکامل دارد و با دوست‌دخترش آکی‌کو (Kotone Furukawa) در یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کند؛ او کالاها را ارزان می‌خرد، قیمت‌شان را بالا می‌برد و آنلاین می‌فروشد. در این کار هیچ کنترلی بر کیفیت نیست؛ او صرفاً هر وسیلهٔ قدیمی را به‌طرزی خلاقانه بازاریابی می‌کند...

فیلم کمی شبیه آن برنامه‌هایی آغاز می‌شود که محتویات یک کمد را به بالاترین پیشنهاددهنده می‌فروشند. یوشیی (Masaki Suda) شغلی نسبتاً ناکامل دارد و با دوست‌دخترش آکی‌کو (Kotone Furukawa) در یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کند؛ او کالاها را ارزان می‌خرد، قیمت‌شان را بالا می‌برد و آنلاین می‌فروشد. در این کار هیچ کنترلی بر کیفیت نیست؛ او صرفاً هر وسیلهٔ قدیمی را به‌طرزی خلاقانه بازاریابی می‌کند و ادعا می‌نماید چیز دیگری است، و از ناشناس بودن برای فرار از مسئولیت سوءاستفاده می‌کند. وقتی مطمئن می‌شوند که با سایت مزایدهٔ خودشان می‌توانند پول‌ساز شوند، یوشیی کارش را رها کرده و کسب‌وکار پرسودی راه می‌اندازد. با مشکوک شدن پلیس، اوضاع تهدیدآمیز می‌شود و برخی خریداران ناراضی موفق می‌شوند او را پیدا کنند و با روش‌های خودسرانه عملاً انتقام سختشان را بگیرند. با تنها هم‌پیمان احتمالی‌اش، دستیار وفادار و سازگار می‌یَکه (Omane Okayama)، اوضاع برای کارآفرین ما چندان امیدوارکننده نیست، به‌ویژه که کیت‌های درمانی الکترونیکی او به‌طرزی تکان‌دهنده و پلید دوباره پدیدار می‌شوند. تا مدتی این درام با کارگردانیِ پُرفشار، به‌خوبی نشان می‌دهد که اینترنت در توصیف و فروش کالاها تا چه حد بی‌قواعد است. آیا این محکومیتی علیه جامعهٔ سرمایه‌داری است که ناآگاهان را استثمار می‌کند، یا انتقاد از جامعهٔ مصرفی‌ای که برای کیفیت کمترین هزینه را می‌خواهد؟ شاید هر دو؛ بی‌وجدانى از هر دو سو فراوان است. اما وقتی وارد فاز انتقام می‌شویم، داستان به نسخه‌ای بعید از یک بازی ویدیویی تبدیل می‌شود؛ موقعیت‌ها به‌تدریج کمتر قابل‌باور، کم‌جذاب‌تر و تکراری می‌گردند. فیلم پرسش‌های زیادی دربارهٔ رفتار و وابستگی ما به وب مطرح می‌کند، اما پس از طرح این پرسش‌ها، نمی‌داند باید به کجا برود. شاید همان تشبیه به بازی ویدیویی نمادی از راه‌حل نهایی‌ای باشد که آوتور کیوشی کوروساوا برمی‌گزیند: ارائهٔ نسخه‌ای سینمایی از «فروبردن سر در شنِ واقعیت مجازی». بازی‌ها چندان تأثیرگذار نیستند و اگرچه فیلم در آغاز نوآورانه است، در ادامه کم‌رمق می‌شود — کل اثر هم همین‌طور. حیف؛ پتانسیل داشت.