فیلم The 36th Chamber of Shaolin 1978

شناخته‌شده با عناوینی مانند «استاد قاتل» و «قاتلِ شائولین»... این فیلم برای کسانی است که می‌خواهند سلاح‌های کلاسیک هنرهای رزمی را در عمل و توسط رزمی‌کاران حرفه‌ای (نه صرفاً بازیگران) ببینند. فیلم یکی از طولانی‌ترین و تحسین‌برانگیزترین مونتاژهای آموزش هنرهای رزمی را در خود دارد. در مقایسه، فیلم Shaolin (2011) در همان سطح قرار می‌گیرد اما با تکنیک‌های فیلم‌برداری مدرن‌تر و رنگ‌آمیزی زیبا و تیرهٔ...

شناخته‌شده با عناوینی مانند «استاد قاتل» و «قاتلِ شائولین»... این فیلم برای کسانی است که می‌خواهند سلاح‌های کلاسیک هنرهای رزمی را در عمل و توسط رزمی‌کاران حرفه‌ای (نه صرفاً بازیگران) ببینند. فیلم یکی از طولانی‌ترین و تحسین‌برانگیزترین مونتاژهای آموزش هنرهای رزمی را در خود دارد. در مقایسه، فیلم Shaolin (2011) در همان سطح قرار می‌گیرد اما با تکنیک‌های فیلم‌برداری مدرن‌تر و رنگ‌آمیزی زیبا و تیرهٔ جنگل. نمایش استفاده از سلاح‌ها در فیلم کم‌نظیر است: چوب سه‌بخشی (سه‌تکه)، شمشیرهای دوگانه کونگ‌فو (دو شمشیر/دو برّادسورد) و چوب بلند (بو). نیم قرن پیش، یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های کونگ‌فو، «سی و شش اتاق شائولین» به کارگردانی لاو کار-لیونگ و نوشتهٔ آی کوانگ ساخته شد. داستان دربارهٔ جوان روستایی‌ای به نام لیو یو‌ده است که به‌واسطهٔ معلم فعالش به شورش محلی علیه حکومت مانچو کشیده می‌شود. نقشه‌ها لو می‌روند و پس از یک کشتار، لیو که جان سالم به در می‌برد، به معبد شائولین پناه می‌برد تا ظرف هفت سال فنون رزمی را بیاموزد و سپس با نام راهب سان ته بازگردد تا رژیم ستمگر را سرنگون کند و خود «استاد اتاق سی‌وشش» را تأسیس کند تا مریدان جدید جذب کند. نکتهٔ درخشان فیلم، سکانس‌های آموزشی است که نزدیک به 75٪ فیلم را تشکیل می‌دهد؛ از طریق همین آموزش‌ها لیو با ارادهٔ کامل استاد هنرها می‌شود و خودانضباطی را می‌آموزد. اگرچه در قالب و فرمول بسیاری از فیلم‌های کونگ‌فو دههٔ هفتاد قرار دارد، مراحل آموزشی آن این فیلم را از آثار مشابه متمایز می‌کند. صحنه‌های کونگ‌فو در زمان‌بندی مناسب و با طراحی رقص‌آرایی زیبا اجرا شده‌اند. نقاط منفی را می‌توان در نمایش خون—که بیشتر با جوهر قرمز مصنوعی به نظر می‌رسد—و تعداد زیاد سکانس‌هایی که در استودیو فیلم‌برداری شده‌اند نام برد؛ اگر بسیاری از سکانس‌ها در فضای باز برداشته شده بودند، فیلم می‌توانست بهتر هم شود. داستان انتقامیِ فیلم نیز محکم و سرگرم‌کننده است: لیو پس از حملهٔ مانچوها و کشته شدن پدرش، به شائولین می‌پیوندد. کارهای روزمره و سختی مانند جاروکردن برگ‌ها به‌ظاهر مقصد او را تحقیر می‌کند، اما دیدار با آبوت سبب می‌شود شانس یادگیری به او داده شود. او با غروری اندک سراغ سطوح بالاتر می‌رود و خیلی زود یکی از ارزش‌های اصلی مرتاض‌ها—تواضع—را می‌آموزد. او نه‌تنها فنون رزمی را می‌آموزد، بلکه روح و سنت‌های صلح‌جویانه و افتخارآمیز بودیسم را نیز در خود پرورش می‌دهد. رهبر معنویِ او از هدف واقعی‌اش آگاه و همدل است و او به‌زودی به مناطق روستایی می‌رود تا انتقام خانواده و خانه‌اش را بگیرد. بسیاری از صحنه‌های رزمی با طراحی خوب اجرا شده‌اند و گاهی ممکن است حس کاملاً واقع‌گرایانه‌ای نداشته باشند، اما در پایانِ داستان دوئل او با دشمن اصلی، ژنرال تیِن تائ (با بازی لیه لو) چابکی، صبر و مهارت تازه‌اکتسابی شخصیت را به‌خوبی نشان می‌دهد. فیلم ریتمی مناسب دارد، از افتادن در تکرار بی‌پایانِ زد و خوردها اجتناب می‌کند، به کدهای شرافت و مدارا که زیربنای زندگی مرتاض‌هاست احترام می‌گذارد و حتی استفاده‌ای خلاقانه از یک کاسهٔ برنج را نیز در خود جا داده است. در مجموع، اثری محکم برای طرفداران ژانر—دارای بازی‌های رزمی خوب، آموزش‌های مفصل و پیام‌های اخلاقی—که ارزش دیدن دارد (نمرهٔ پیشنهادی: 9 از 10).