فیلم The Lady Eve 1941

باربارا استانویک در این کمدیِ سرقت کمی غیرمعمول در فرم خوبی ظاهر می‌شود، اما واقعاً این بازیگران مکمل قوی—از جمله هم‌بازی هنری فوندا و چارلز کابِرن—هستند که جمعاً این فیلم را به تجربه‌ای دلپذیر در مسیرِ آشنایی عاشقانه همراه با هویت‌های دوگانه و دستی پر از تقلب تبدیل کرده‌اند. او همراه پدرش (کابِرن) سفر می‌کند و هر دویشان به‌خاطر مهارت در کلاهبرداری‌های اعتمادسازی تحت تعقیب‌اند....

باربارا استانویک در این کمدیِ سرقت کمی غیرمعمول در فرم خوبی ظاهر می‌شود، اما واقعاً این بازیگران مکمل قوی—از جمله هم‌بازی هنری فوندا و چارلز کابِرن—هستند که جمعاً این فیلم را به تجربه‌ای دلپذیر در مسیرِ آشنایی عاشقانه همراه با هویت‌های دوگانه و دستی پر از تقلب تبدیل کرده‌اند. او همراه پدرش (کابِرن) سفر می‌کند و هر دویشان به‌خاطر مهارت در کلاهبرداری‌های اعتمادسازی تحت تعقیب‌اند. هدف این سفر، «پایک» بسیار ثروتمند (فوندا) است که او را با خونسردی اغفال می‌کنند و هنگام بازی ورق از او کلاه‌برداری می‌کنند. اما ناگهان اتفاقی کاملاً غیرمنتظره می‌افتد: او عاشق مرد می‌شود. معصومیت و ساده‌لوحیِ پایک در او تأثیری عمیق می‌گذارد و حتی باعث می‌شود علیه پدرش شورش کند. خوشبختانه برای پایک، او به موقع خبردار می‌شود و فکر می‌کند از چنگال خودخواهانهٔ ژن فرار کرده است—یا دست‌کم چنین به نظر می‌رسد. ژِن در پی انتقامی متفاوت، هویتِ یک اشراف‌زادهٔ بریتانیایی بازدیدکننده («لیدی ایو») را به‌دست می‌آورد و نزد عمویش می‌رود که اتفاقاً در همان محافل اجتماعیِ پایک حضور دارد؛ آیا او او را خواهد شناخت؟ مگر می‌توان آن‌قدر ساده‌لوح بود؟ اگرچه در ابتدا این موضوع چندان آشکار نیست، اما کم‌کم شیمی سرگرم‌کننده‌ای بین استانویک و فوندا—که اغلب دست‌پاچه و دائماً دست و پا چلفتی به نظر می‌رسد—پدید می‌آید. البته با پیچیده‌تر شدن داستان خطرِ واقعی زیادی حس نمی‌شود، اما با ثبات نقش‌آفرینی کابِرن و حضور قابل‌توجه یوجین پالت و اریک بلور—که این‌بار نقش پیشخدمت را بازی نمی‌کند—این فیلم نگاهی خوشایند و تا حدی عجیب به طمع ارائه می‌دهد که در لایه‌ای از عشق رنگ‌گرفته است. یا شاید باید گفت بالعکس؟