فیلم On the Count of Three 2021

اگر انتظار داشتید «On the Count of Three» فیلمی سبک یا صرفاً کمیک بر پایهٔ موقعیتی ساده باشد، کمی اشتباه نکرده‌اید—اما طنز نقش بزرگی در فیلم دارد و از این بابت ناامید نمی‌شدم. کریستوفر آبوت به‌ویژه در مناظرات درونی‌اش دربارهٔ موضوعات تابو مثل نژادپرستی و تبعیض کلی، بسیار خنده‌دار است؛ با این حال در صحنه‌های ظاهراً کمدی پیام‌های مهمی پنهان شده‌اند. باید از جِرُد کارمایکل...

اگر انتظار داشتید «On the Count of Three» فیلمی سبک یا صرفاً کمیک بر پایهٔ موقعیتی ساده باشد، کمی اشتباه نکرده‌اید—اما طنز نقش بزرگی در فیلم دارد و از این بابت ناامید نمی‌شدم. کریستوفر آبوت به‌ویژه در مناظرات درونی‌اش دربارهٔ موضوعات تابو مثل نژادپرستی و تبعیض کلی، بسیار خنده‌دار است؛ با این حال در صحنه‌های ظاهراً کمدی پیام‌های مهمی پنهان شده‌اند. باید از جِرُد کارمایکل هم به‌خاطر نمایش زمینی و احساس‌برانگیز و نیز کارگردانی تحسین‌برانگیزش تمجید کرد. بازیگران شیمی بی‌نقصی با هم دارند و دوستی ظاهراً نزدیک را به چیزی واقعاً اصیل بدل می‌کنند. وال (کارمایکل) و کوین (ابوت) به‌شکل قابل‌لمسی قابل‌درک‌اند، موضوعی که می‌توانست فیلمی دربارهٔ خودکشی دسته‌جمعی را خطرناک کند. فیلمنامهٔ آری کچر و رایان ولچ با دقت نوشته شده و نشان می‌دهد هر آدمی چگونه با افسردگی، غم، استرس و دیگر جنبه‌های زندگی که انسان را زمین می‌زند، روبه‌رو می‌شود. خوشبختانه این شخصیت‌ها چنان غنی و روشنگرانه پرداخت شده‌اند که پایان—هرچند از حیث شگفتی‌آور—به‌خوبی پیام «زندگی ارزش زیستن دارد، هرچقدر هم سخت باشد» را منتقل می‌کند. شاید این جمله برای کسانی که فیلم را دیده‌اند گیج‌کننده به‌نظر برسد، اما همه‌چیز مربوط به مراقبتی است که تماشاگر نسبت به قهرمانان پیدا می‌کند. پردهٔ اول آن‌ها را در موضع یکسانی نسبت به خودکشی قرار می‌دهد، اما در طول فیلم مشخص می‌شود چه بر هرکدام گذشته. گفتگوهای ظریف و شوخی‌های ظاهراً بی‌اهمیتی که این‌وآن مطرح می‌شود، در نهایت اوجِ احساسیِ فیلم را موثر می‌سازند. بهترین تعریف من برای این فیلم آن است که پایانش—با وجود تا حدودی قابل‌پیش‌بینی بودن—به‌روشنی نشان می‌دهد چه درست و چه غلط است. از نظر فنی، فیلمبرداری برجستهٔ مارشال آدامز (تِکیک‌های طولانی و زیبا) و موسیقی درخشان اوون پالت، تصویر کلی را ارتقا داده‌اند. ای‌کاش شخصیت‌ها بیشتر کاوش می‌شدند، اما با توجه به کوتاهی مدت فیلم، این ساخته واقعاً اثر قابل‌افتخاری است. این فیلم از آن‌هایی است که مطمئنم بیش از چند بار دوباره تماشا خواهم کرد. دو اجرای فوق‌العاده از کریستوفر آبوت و جرُد کارمایکل (که کارگردان هم هست) و شیمی اصیل بین آن دو، دوستی نزدیک را به چیزی تبدیل می‌کند که تماشاگران عمیقاً نسبت به سرنوشتشان دغدغه‌مند می‌شوند. فیلمنامهٔ آری کچر و رایان ولچ عنصری است که این فیلم را یکی از بهترین‌های امسال ساخته؛ با نوشتنِ متین و مسئولانه، پایان قابل‌پیش‌بینی اما تاثیرگذار شک و تردیدی دربارهٔ درست و نادرست باقی نمی‌گذارد. آدم‌ها به روش‌های مختلف با لحظات سخت زندگی روبه‌رو می‌شوند، اما زندگی همیشه ارزش زیستن دارد. من تا حدی با شخصیت‌های اصلی درگیر شدم که آرزو کردم فیلم طولانی‌تر باشد تا نویسندگان بیشتر در آن‌ها غوطه‌ور شوند. از نظر فنی هم باید به فیلمبرداری چشم‌گیر و موسیقی قابل‌توجه اشاره کرد. در نهایت، نمی‌توانم بیشتر از این توصیه‌اش نکنم. رتبه: A- --- پیمان خودکشی میان دو دوست، لحن درام-کمدی «On the Count of Three» را شکل می‌دهد که جرُد کارمایکل آن را کارگردانی کرده است. اگر تصور می‌کنید داستانی دربارهٔ قتل-خودکشی سرگرم‌کننده نیست، نگران نباشید؛ کارمایکل به‌اندازهٔ کافی طنز تیره و احساس به این رفاقت تراژیک افزوده تا روایت خشنش صدایی اصیل و خاص پیدا کند. وال (کارمایکل) احساس می‌کند موجودی ناتوان و ناامید است. تازه از پیشنهاد ازدواج به دوست دختر باردارش (تیفانی هَدیش) منصرف شده و ترفیع بی‌اهمیت در کار کسالت‌بارش او را به آستانهٔ پرتگاه رسانده است. او آماده‌ٔ پایان دادن به همه‌چیز است، اما نه بدون کمک بهترین دوست دوران کودکی‌اش، کوین (کریستوفر آبوت)، که پس از تلاش ناموفقِ خودکشی در یک مرکز درمانی بستری است. وال نزد کوین می‌رود و او را برای یک روز فراری می‌دهد. کمی بعد کیف بزرگ حاوی دو اسلحهٔ بارگذاری‌شده را بیرون می‌کشد و طرحی می‌دهد که شب‌هنگام به‌صورت رو در رو همدیگر را بزنند. ایده‌ای دلگیر است، اما هستهٔ فیلم داستانی محکم دربارهٔ دوستی است. کوین و وال (به‌معنای واقعی) تا پای جان در کنار هم‌اند و تحسین حقیقی نسبت به یکدیگر دارند. آن‌ها وقت می‌گذارند تا دربارهٔ آخرین روزشان تصمیم بگیرند و چون فردا را نخواهند دید، تصمیم می‌گیرند باقیِ روز را طوری زندگی کنند که انگار بی‌مجازات‌اند. این باعث می‌شود کوین به فکر برود نزد درمانگری برود که در کودکی او را آزار داده تا بالاخره حسابی صاف شود. برای تجربهٔ دوبارهٔ شادیِ زنده بودن در آن لحظهٔ کوتاه، این دوستان بهترین تبدیل به نوعی vigilante خودکشی‌خواه می‌شوند که نهایت استفاده را از یک روز آخر با هم برده‌اند. فیلمنامهٔ آری کچر و رایان ولچ نوشته‌ای تیز و دیالوگ‌هایی به‌یادماندنی دارد که ذراتی از حکمتی خیابانی را با همدلی دقیق نسبت به شخصیت‌ها ترکیب می‌کند. بعد از دیدن این فیلم شیفتهٔ نوشتارشان شدم. روایت می‌توانست خیلی سریع از مسیر خارج شود، اما در سطوح مختلف جواب می‌دهد. وال و کوین به‌عنوان بازندگان ناراحت نمایش داده نمی‌شوند، بلکه دو مرد‌اند که قدر ساعت‌های پایانیِ وجودشان را می‌فهمند. رابطه و گفتگوهایشان واقعاً طبیعی به‌نظر می‌رسد. «On the Count of Three» کمی گوشه‌دار است، ولی کارمایکل در تجربهٔ نخستین کارگردانی‌اش اعتمادبه‌نفس زیادی نشان می‌دهد. این فیلم تا مدتی در ذهنتان خواهد ماند. --- محبوب من در جشنواره ساندنس. کارگردانی خوب و فیلمنامه‌ای واقعاً خنده‌دار. این دقیقاً از نوع طنزی است که من می‌پسندم، بنابراین در بیشتر لحظات برایم جواب داد. اجراها عالی‌اند؛ کریستوفر آبوت همچنان محبوب ساندنس است. تنها نقدم به فیلم جنبه‌های فنی فیلمنامه است: تلاش برای تعادل میان لحن‌های مختلف گاهی ناموفق است. اوایل برایم جواب می‌داد، اما بعداً واقعاً آزاردهنده شد. بیست دقیقهٔ پایانی حتی از نظر لحن انگار فیلمی کاملاً متفاوت است. با این حال هنگام اکران عمومی حتماً باز هم نگاهش خواهم کرد، اما می‌توانست بهتر باشد.