فیلم کره‌ای Aloners 2021

ترکیبی از ۲۵٪ درام، ۲۵٪ تریلر روان‌شناختی و ۵۰٪ داستان فراطبیعی. کرهٔ جنوبی ثابت کرده که بلد است فیلم‌های خوب با داستان‌های قوی بسازد. این فیلم ویژگی‌هایی دارد که در غرب چندان شناخته‌شده نیست — مانند افرادی که به‌خاطر کار زندگی‌ای بسیار تنها دارند و حتی از والدین خود دور شده‌اند — و واقعیتی را به شکلی برای بسیاری از ما در کشورهای غربی غریب...

ترکیبی از ۲۵٪ درام، ۲۵٪ تریلر روان‌شناختی و ۵۰٪ داستان فراطبیعی. کرهٔ جنوبی ثابت کرده که بلد است فیلم‌های خوب با داستان‌های قوی بسازد. این فیلم ویژگی‌هایی دارد که در غرب چندان شناخته‌شده نیست — مانند افرادی که به‌خاطر کار زندگی‌ای بسیار تنها دارند و حتی از والدین خود دور شده‌اند — و واقعیتی را به شکلی برای بسیاری از ما در کشورهای غربی غریب نشان می‌دهد. کارگردان فیلم هونگ سونگ-ئون است که پیش از این چند فیلم کوچک موفق در کره داشته است. فرضیهٔ اصلی دربارهٔ دختری است که سخت‌کوشانه در مرکز تماس کار می‌کند و زندگی‌ای منزوی دارد؛ حتی همسایگانش را نمی‌شناسد. او ارتباطی فاصله‌دار با والدینش دارد و تنها از طریق تلفن و دوربین مدار بسته زندگی روزمرهٔ پدر و مادر بیمار خود را دنبال می‌کند. همه‌چیز وقتی تغییر می‌کند که به او وظیفهٔ آموزش یک کارآموز جدید محول می‌شود — کاری که مستلزم برقراری ارتباط نزدیک برای آموزش است — و متوجه می‌شود همان همسایه‌ای که او را بیرون آپارتمانش در حال سیگار کشیدن دیده بوده، پیش از آنکه او او را ببیند، خودکشی کرده است. عنصر فراطبیعی به داستان وارد می‌شود و وضع وقتی بدتر می‌شود که مادرش هم می‌میرد. از این نقطه به بعد فیلم تا حدودی از تأثیر و بحثش کاسته می‌شود — می‌توان نتیجه گرفت که او پس از این حوادث درمی‌یابد باید زندگی کند تا تبدیل به یک ربات نشود؛ اما تغییر زیادی جز نزدیک‌تر شدن رابطه‌اش با پدر و رفتن دختر جدید رخ نمی‌دهد. او همسایهٔ جدیدی پیدا می‌کند که همان عادت‌های سیگاری را دارد و دربارهٔ همسایهٔ مُرده حرف می‌زند، و کم‌کم او نیز به سیگار کشیدن روی می‌آورد. شاید فاصلهٔ فرهنگی دلیل کم‌شدن علاقهٔ من به فیلمنامه بوده باشد، چرا که فیلم در برخی جاها قابل پیش‌بینی است و می‌شد بیشتر روی آن کار کرد. فیلم از نظر ساخت خوب است، اما بیشتر برای مخاطبان شرق آسیا یا افراد معتاد به کار مناسب است. امتیاز: ۷ از ۱۰ (نمره B). الونرز تنهایی را به‌شکلی ظریف اما احساسی به تصویر می‌کشد، که با اجرای چشمگیر آغازین گونگ سئونگ-یئون همراه است و انزوا و غم را با ظرافت منتقل می‌کند. هرچند ایدهٔ فیلم جذاب است، در اجرا به انتظارات نمی‌رسد؛ پس‌زمینهٔ شخصیت‌ها به‌خوبی پرداخته نشده و پایانِ مبهم، تأثیر احساسی اثر را تضعیف می‌کند. با وجود این کاستی‌ها، فیلم تجربه‌ای تأمل‌برانگیز ارائه می‌دهد و می‌توانست با پرداخت روایی عمیق‌تر قوی‌تر باشد.