فیلم The Fog 1980

21 آوریل 1980 مه (The Fog) را جان کارپنتر کارگردانی کرده و فیلمنامه را همراه دبرا هیل نوشته است. در این فیلم آدریان باربو، تام اتکینز، جنت لی، هال هالبروک، جیمی لی کرتیس و نانسی لومیس بازی دارند. موسیقی را نیز خود کارپنتر ساخته و فیلمبرداری اثر بر عهده دین کاندی بوده است. شهر ماهی‌گیری کالیفرنیایی آنتونیو بی در آستانه جشن صدمین سالگرد تأسیسش است که پس...

21 آوریل 1980 مه (The Fog) را جان کارپنتر کارگردانی کرده و فیلمنامه را همراه دبرا هیل نوشته است. در این فیلم آدریان باربو، تام اتکینز، جنت لی، هال هالبروک، جیمی لی کرتیس و نانسی لومیس بازی دارند. موسیقی را نیز خود کارپنتر ساخته و فیلمبرداری اثر بر عهده دین کاندی بوده است. شهر ماهی‌گیری کالیفرنیایی آنتونیو بی در آستانه جشن صدمین سالگرد تأسیسش است که پس از نیمه‌شب رویدادهای عجیبی در سراسر شهر رخ می‌دهد: مهی وهم‌آلود به ساحل می‌آید، اهالی کم‌کم ناپدید می‌شوند و حوادث فراطبیعی آغاز می‌شود. با کنکاش در تاریخ شهر مشخص می‌شود که بنیاد شهر بر پایه جنایتی هولناک گذاشته شده—کشتی‌ای عمداً غرق شده که بردگان جذامی و طلا همراه داشتند—و شاید این مه تلافی آن ظلم باشد. در این میان جیمی لی کرتیس (به‌عنوان «سولی»)، آدریان باربو («استیوی») و جنت لی («کیتی») تلاش می‌کنند پیش از آنکه مه باری تهدیدآمیز خود را تخلیه کند، راز ماجرا را کشف کنند. این فیلم، هرچند در برابر هالووین و The Thing به همان اندازه ستایش نشد، نمونه‌ای برجسته از قصه‌های ارواح دههٔ هشتاد است. کارپنتر با بودجه‌ای اندک توانسته داستانی قدیمی از ارواح را در فضایی مدرن به‌خوبی جا بیندازد: فضای نمناکِ بندر، بوی نمک دریا، و ترکیب مه با موسیقی سینت‌سایزر که اضطراب را تشدید می‌کند. او ارواح را عمدتاً به شکل سیلوئت‌های تار نشان می‌دهد و به این ترتیب تخیل تماشاگر را فعال می‌کند؛ این روش در مقایسه با موجودات پرزرق‌وبرقِ CGIِ آثار بزرگ‌تر، تاثیرناک‌تر است. صحنه‌های قتل هم خشونت‌آمیزند ولی نیازی به خون‌ریزی نمایشی ندارند تا اثرگذار باشند. اوج‌گیری تعلیق در ربع آخر فیلم تماشاگر را روی لبهٔ صندلی می‌نشاند. فیلم در قاب واید فیلم‌برداری شده تا جلوه‌ای پرخرج‌تر داشته باشد و کارپنتر با استفاده از بازیگران آشنا، ارجاع‌ها و نکات سینمایی (از اشاره به هیچکاک گرفته تا نام‌های شخصیت‌ها) جوی شخصی و عاشقانه پدید آورده است؛ حتی خودش در آغاز فیلم کمرنگی ظاهر می‌شود. طبیعی است که فیلم بی‌نقص نباشد: بعضی حرکات داستانی—مثل ورود سریع رابطهٔ بین کرتیس و اتکینز—سرراست و کمی ناشی از تدوین بد به‌نظر می‌رسد و گردآمدن شخصیت‌های اصلی برای فینال تاحدی تصنعی است. از نظر بازیگری عملکردها عمدتاً قابل قبول‌اند و آدریان باربو گاهی کمی در نقش‌پردازی تلاطم دارد، اما کارپنتر تمرکز خود را روی سادگی خطر نگه می‌دارد و به شخصیت‌ها کافی برای گفتن و انجام دادن می‌دهد. فیلم کوتاه و سریع پیش می‌رود—نزدیک به نود دقیقه—و بر نمایش تدریجی و نه شات‌های ناگهانی متکی است. در مجموع، The Fog نمونه‌ای از ترس‌آفرینی مقرون‌به‌صرفه و موفق است که هنوز پس از سال‌ها می‌تواند مخاطب را بترساند. اثری کلاسیک که ارزش دیدن دارد. امتیاز: 9/10.