فیلم Sphere 1998

ایده جالب ولی اجرای ضعیف و بیش‌ازحد طولانی بود. بازیگری قابل قبول بود اما هیچ‌کس واقعاً درخشان نبود. دست‌کم بعضی از جلوه‌ها برای سال ۱۹۹۸ چندان بد نبودند. من آن موقع رمان را خوانده بودم اما چیزی از آن به یاد ندارم، فقط می‌دانم این اقتباس نسبتاً متفاوت بود. امتیاز: ۲.۵/۵ تماشای خوب و ارزش تماشا دوباره — توصیه می‌کنم. من به نوعی به انزواگراییِ پایگاه‌های اعماق...

ایده جالب ولی اجرای ضعیف و بیش‌ازحد طولانی بود. بازیگری قابل قبول بود اما هیچ‌کس واقعاً درخشان نبود. دست‌کم بعضی از جلوه‌ها برای سال ۱۹۹۸ چندان بد نبودند. من آن موقع رمان را خوانده بودم اما چیزی از آن به یاد ندارم، فقط می‌دانم این اقتباس نسبتاً متفاوت بود. امتیاز: ۲.۵/۵ تماشای خوب و ارزش تماشا دوباره — توصیه می‌کنم. من به نوعی به انزواگراییِ پایگاه‌های اعماق دریا علاقه‌مندم: «Bioshock»، «Deep Blue Sea»، «The Meg»، «Underwater»، «The Abyss» — فقط همین ایده که از هر کمکی دور باشی و در خطرناک‌ترین شرایط زیستی روی زمین قرار داشته باشی. اگر به این مجموعه، یک کرهٔ بیگانهٔ اسرارآمیز که به‌نوعی با سفر در زمان مرتبط است اضافه کنی و آن را در موقعیت بقا که آدم‌ها دارند دیوانه می‌شوند و چیزها یکی‌یکی پدیدار می‌شوند قرار دهی، نتیجه کمی دیوانه‌وار می‌شود؛ اما بازیگران باکیفیت، قصه قابل‌قبول و صحنه‌های اکشن خوبی دارد، حتی اگر شخصیت‌ها اکثراً دانشمندهای دِرُس باشند. قدرتِ محقق کردنِ افکار و ترس‌هایت یک سفینهٔ عظیم در کف اقیانوس آرام پیدا می‌شود و داخلش یک کرهٔ هوم‌هوم‌کننده و عجیب وجود دارد. تیمی از دانشمندان برای بررسی فرستاده می‌شوند — یک روان‌شناس (داستین هافمن)، یک ریاضیدان (ساموئل ال. جکسون)، یک بیوشیمیدان (شارون استون) و یک اخترفیزیک‌دان (لیو شریبر). دو شخصیت قابل‌توجه دیگر در ایستگاه کف اقیانوس را پیتر کویوت و کوئین لطیفه بازی می‌کنند. ماجرا با راز و اندکی وحشت دنبال می‌شود. فیلم بر اساس رمان مایکل کرایتون (۱۹۸۷)، «Sphere»، ساختهٔ ۱۹۹۸ است و عناصری از دیگر فیلم‌های علمی-تخیلی مثل «Forbidden Planet»، «Solaris»، «Alien»، «Galaxy of Terror» و «The Abyss» را در خود دارد. مانند آن‌ها، قصه حول گروه کوچکی می‌چرخد که از جامعه جدا شده و با ناشناخته روبه‌رو می‌شوند. تم اصلی تحقق یافتنِ افکار و ترس‌های آدمی و پتانسیلِ خوب یا احتمالاً بیشتر بدی است که با آن همراه است. آیا ما به‌عنوان یک گونه به اندازهٔ کافی بالغ هستیم که چنین قدرتی را تاب بیاوریم؟ البته ما اکنون هم این قدرت را داریم، هرچند شاید نه به شدتی که در داستان نمایش داده می‌شود. هر کاری مهمی که انجام می‌دهیم، چه سازنده باشد چه مخرب، ابتدا در ذهن شکل می‌گیرد و سپس بیرون پدیدار می‌شود، مثل یک آهنگ، کتاب یا یک رابطهٔ عاشقانه. اگر واقعاً از قدرتی که در اختیار داریم آگاه بودیم، شب‌ها از هیجان شاید نمی‌توانستیم بخوابیم! حدود یک ساعت اول فیلم خوب است چون واقعاً حس می‌دهید در کف اقیانوس هستید. رمز و رازش جذاب است و بازیگران توانمندند. متأسفانه بخش‌هایی از نیمهٔ دوم خوب کار نکرده و این توهم فیلم را تا حدی از بین می‌برد. از نظر پایان‌بندی، مواد دشواری نمایش داده می‌شود که اجرا کردنش ساده نیست؛ موفقیت نسبی آن تا حد زیادی مرهون داشتن بازیگران عالی است. با وجود گنگی در بخش‌هایی از نیمهٔ دوم، تم فیلم قوی است. این فیلم مثل «Alien» یک اسلشر در فضا نیست و از حرکات تحریک‌آمیز و غیرمؤثر اجتناب می‌کند؛ در عوض دنبال درامِ خوش‌بازی‌شده و ایده‌های برانگیزانندهٔ فکر است. البته بخش‌هایی هراس‌آور هم دارد، مثل سکانس ژله‌ماهی‌ها. با اینکه بسیاری «Sphere» را نکوهش کرده‌اند، این‌طور هم نبود که در گیشه کلی شکست خورده باشد. در آمریکا حدود ۳۷ میلیون دلار فروخت (ارزشِ ۱۹۹۸)، که رقمِ خیلی بدی نیست؛ مشکل این بود که ساختش بیش از دو برابر آن هزینه داشت. مدت: ۲ ساعت و ۱۴ دقیقه. نمره: B− پرسش‌ها دربارهٔ تم (هشدار اسپویلر: فقط اگر فیلم را دیده‌اید بخوانید) - چرا جنبهٔ تاریک ناخودآگاه انسان توسط تکنولوژی/موجود بیگانه توانمند می‌شود؟ چرا جنبهٔ مثبت؟ چهار دانشمند (و دیگران) به نظرم آدم‌های باکیفیتی هستند که تا حد زیادی زندگی‌شان را کنترل دارند. نه کامل، اما افرادی قوی‌اند که فوبیاها و احساسات تخریبی‌شان تا حدی تحت کنترل است. پس چرا افکار/خواسته‌های خوب و سازندهٔ آن‌ها تجسم پیدا نمی‌کند و به‌جایش چیزهای بد اتفاق می‌افتد؟ اگر داستان در زندان می‌گذشت و شخصیت‌ها آدم‌های ناباب بودند می‌شد این را درک کرد، اما این‌طور نیست. - همچنین، کره چه کسی یا چه چیزی را نمایندگی می‌کند؟ چشمهٔ حیات (مزمور ۳۶:۹)؟