فیلم Time Is Up 2021

بعضی بازیگران به‌سادگی برای بعضی نقش‌ها مناسب نیستند. بلا تورن در نقش نابغه فیزیک کوانتومی یکی از آن‌هاست (این مشکل ربطی به جنسیت یا ظاهر ندارد؛ زنان جذاب هم می‌توانند نقش‌های علمی را باورپذیر بازی کنند — جودی فاستر و لارا درن نمونه‌هایی هستند). خوب می‌شد اگر ویوین (تورن) طوری حرف می‌زد که نشان دهد از موضوعی که درباره‌اش صحبت می‌کند سر درمی‌آورد، اما فیزیک کوانتومی...

بعضی بازیگران به‌سادگی برای بعضی نقش‌ها مناسب نیستند. بلا تورن در نقش نابغه فیزیک کوانتومی یکی از آن‌هاست (این مشکل ربطی به جنسیت یا ظاهر ندارد؛ زنان جذاب هم می‌توانند نقش‌های علمی را باورپذیر بازی کنند — جودی فاستر و لارا درن نمونه‌هایی هستند). خوب می‌شد اگر ویوین (تورن) طوری حرف می‌زد که نشان دهد از موضوعی که درباره‌اش صحبت می‌کند سر درمی‌آورد، اما فیزیک کوانتومی در این فیلم جز به‌عنوان یک استعارهٔ ناشیانه برای عاشق شدن هیچ کارکردی ندارد. خود ویوین هم نسبت به رشتهٔ انتخابی‌اش مردد است؛ گاهی آن را «ساده» و گاهی «پیچیده»، هم «فریبنده» و هم «فرساینده» توصیف می‌کند، در حالی که تنها دلیلی که از این ادعا می‌بینیم، آینهٔ اتاق خواب اوست که پر از معادلات نوشته شده — پس گویا قرار است او نسخه‌ای از ویل هانتینگ باشد. علاوه بر این، ویوین خودش را «دخترِ اعداد» می‌خواند (فکر کنم منظور همان نوع اعدادی است که بعد از عبارت «برای اوقات خوش با... تماس بگیرید» می‌آیند)، و وقتی از او پرسیده می‌شود «ریاضیات چه ربطی به عشق دارد؟» او جواب می‌دهد: «خب، این همه عدد دور و بر واژهٔ ‹عشق› هست، و قبلاً برایم خیلی معنا داشت... الآن دیگه مطمئن نیستم.» من هم چندان مطمئن نیستم. این اعداد چه هستند و چگونه و چرا کلمهٔ «عشق» را احاطه کرده‌اند؟ از سوی دیگر، ویوین دست‌کم یک‌بار در یک آزمون بزرگ —آزمونی که بارها اشاره می‌شود ولی هرگز توضیح داده نمی‌شود— مردود می‌شود؛ در حالی که بیش از یک سال برای آن درس خوانده بوده، پس شاید او صرفاً قربانی اثر دانینگ–کروگر است.