فیلم هندی RRR 2022

این فیلم من را به این نتیجه رساند که ظاهراً باید به فیلم‌های هندی بی‌توجه بود، زیرا امتیازها به هیچ وجه کیفیت یک فیلم را نشان نمی‌دهند. شاید این بدترین بازیگری باشد که تا به حال دیده‌ام - حتی بدتر از "Plan 9 from Outer Space" - و صداگذاری پس از تولید هم به آن اضافه شده است! به این داستان مسخره و بچگانه که واقعاً...

این فیلم من را به این نتیجه رساند که ظاهراً باید به فیلم‌های هندی بی‌توجه بود، زیرا امتیازها به هیچ وجه کیفیت یک فیلم را نشان نمی‌دهند. شاید این بدترین بازیگری باشد که تا به حال دیده‌ام - حتی بدتر از "Plan 9 from Outer Space" - و صداگذاری پس از تولید هم به آن اضافه شده است! به این داستان مسخره و بچگانه که واقعاً انسان را به این فکر می‌اندازد که آیا این همه یک شوخی است، اضافه کنید. نه، واقعاً به این فکر می‌کردم. در ابتدا فکر کردم شاید برای خنده به تماشای آن ادامه بدهم (از همان صحنه اول با زن سفیدپوست شرور که در جنگل در دهه ۱۹۲۰ نشسته و به دورش مردم بومی زانو زده‌اند و یک صدای داب شده از یک دختر بچه که به وضوح نمی‌داند چه می‌خواند، می‌خندیدم). اما بعد از ۳ ساعت و ۵ دقیقه متوجه شدم که خنده‌های "وای، چقدر بد است که خنده‌دار است" به این مدت دوام نخواهد آورد. این فیلم بسیار بد است! دیگر هیچ فیلم هندی نمی‌بینم. درس عبرت گرفتم. سینما نزدیک به من شروع به نمایش فیلم‌های هندی کرده است. امشب حس نشستن در خانه را نداشتم و تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم و خوش شانس بودم. تصور من از فیلم‌های هندی، اعتراف می‌کنم، این بود که بیشتر موزیکال‌هایی هستند که حول یک داستان عاشقانه با یک زن جوان بسیار زیبا و یک مرد جوان بسیار خوش‌تیپ می‌چرخند و شامل رقص‌های پر انرژی و پیچیده‌ای هستند. در این فیلم یک داستان عاشقانه وجود دارد، اما تمرکز فیلم بر روی آن نیست. همچنین چندین رقص بزرگ و بسیار زیبا وجود دارد، اما فقط چند مورد. (رقص مردان بسیار ورزشی و شگفت‌انگیز بود.) در واقع، این فیلم بر روی داستان دو جوان در هندوستان دهه ۱۹۲۰ تمرکز دارد که هر کدام به نوعی در حال مبارزه با اشغالگران انگلیسی هستند. انگلیسی‌ها به عنوان موجوداتی غیرانسانی تصویر شده‌اند. خیلی اوقات مرا به یاد بدترین جنایات ارتش آلمان در فرانسه در جنگ جهانی دوم یا بدترین نژادپرستان در جنوب آمریکا می‌اندازند. وقتی برای اولین بار می‌بینیم که دو شخصیت اصلی مرد می‌رقصند، ارتباطی بین هندی‌ها و آنچه به نظر می‌رسد موسیقی‌دانان سیاه‌پوست آمریکایی باشد، برقرار می‌شود. هر بار که هندی‌ها موفق می‌شوند انتقام خود را از انگلیسی‌ها به خاطر ستم‌های غیرانسانی‌شان بگیرند، تشویق می‌کنید - اما گاهی به این فکر می‌کردم که آیا در حال تماشای یک فیلم موازی درباره سیاه‌پوستانی که به نژادپرستان سفیدپوست در جنوب آمریکا انتقام می‌گیرند، تشویق می‌کردم یا نه، به ویژه اگر در سینمایی بودم که مثل امشب، تنها تماشاگر غیر از مردم تحت ستم بودم. تصور کنید اسپایک لی، مثلاً، بتواند فیلمی بسازد که در آن نیازی به نگرانی درباره فروش بلیط به سفیدپوستان و سیاه‌پوستان نداشته باشد و شما کمی از این فیلم را می‌فهمید. این فیلم به وضوح بر روی داستان یک ملت به شدت تحت ستم که در جستجوی آزادی از یک ستمگر غیرانسانی هستند، تمرکز دارد و نه فقط یک سری رقص‌های موزیکال. من هیچ یک از زبان‌های هندی که در فیلم استفاده می‌شود را صحبت نمی‌کنم، اما هیچ مشکلی در پیگیری آنچه که در حال اتفاق است با زیرنویس‌ها نداشتم که تقریباً همیشه خواندن آنها آسان بود. مطمئنم که ارجاعات فرهنگی وجود داشت که متوجه نشدم، به ویژه در پایان در رقص بزرگ نهایی که به نظر می‌رسید هند را به عنوان یک ملت با مناطق و فرهنگ‌های مختلف که همگی در یک جا متحد شده‌اند، ارائه می‌دهد. کارگردان و فیلمبردار قطعاً شایسته تحسین هستند. تصاویر بصری بسیار جذابی در صحنه‌های نبرد وجود داشت. رام چاران، که به عنوان "جنگجوی بومی" لباس پوشیده بود - اگر این اصطلاح هنوز معنایی داشته باشد - در حال پرواز از میان شعله‌ها، نفس‌گیر بود. پس اگر حتی کمی به فیلم‌های هندی کنجکاو هستید، این یکی را امتحان کنید. بله، سه ساعت طولانی است، اما به من اعتماد کنید، زمان به سرعت می‌گذرد. این واقعاً یک فیلم اکشن است، ترکیبی از خیال بصری و اغلب واقع‌گرایی گرافیکی که تا انتها توجه من را جلب کرد.